Ignacy Falk (ur. 3 lutego 1894 w Warszawie, zm. ?) – polski polityk związany w okresie dwudziestolecia międzywojennego i po wojnie z żydowską partią socjalistyczną Bund.
Życiorys Syn Izaaka i Rucheli z domu Blumental. Ukończył dwa kursy szkoły technicznej Wawelberga. W czasie II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim. Zatrzymany przez Niemców podczas wielkiej akcji deportacyjnej we wrześniu 1942, trafił na Umschlagplatz i został wysłany do obozu zagłady w Treblince; uciekł jednak z pociągu w drodze do Treblinki i wrócił do getta.
W 1943 roku uczestniczył w powstaniu, a po jego upadku ukrywał się w bunkrze przy ulicy Wałowej 2, skąd Niemcy ponownie odstawili go na Umschlagplatz. Wywieziony do obozu pracy w Budzyniu. W sierpniu 1944 został przeniesiony do obozu w Płaszowie. Zatrudniono go przy wykopywaniu i paleniu zwłok Żydów wymordowanych w tym obozie. W październiku 1944 został przeniesiony do obozu w Gross-Rosen. Stąd po kilku dniach odesłano go w grupie 700 mężczyzn do obozu w Brunnlitz w Sudetach, stąd 10 maja 1945 uwolniła ich Armia CzerwonaIgnacy Falk zeznanie złożone w Warszawie 28 lipca 1948 w charakterze świadka..
Członek prezydium Centralnego Komitetu Żydów Polskich (CKŻP) z ramienia Bundu. Od stycznia do 14 września 1945 kierownik Wydziału Repatriacji CKŻP, delegat CKŻP podczas wizytowania komitetów na Kielecczyźnie. Po wojnie jeden z czołowych polityków Bundu. W kwietniu 1947 ponownie wybrany do władz Warszawskiego Komitetu BunduWarszawski Komitet Bundu w latach 1945–1949..
Przypisy
Kategoria:Członkowie Centralnego Komitetu Żydów Polskich Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Politycy Bundu Kategoria:Powstańcy getta warszawskiego Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady Kategoria:Nieznana data śmierci