Zespół Szkół Mechaniczno-Informatycznych im. prof. Henryka Mierzejewskiego w Lęborku – szkoła publiczna znajdująca się w Lęborku przy ul. Marcinkowskiego 1.

Historia Powstanie Zespołu Szkół Mechanicznych w Lęborku datuje się na 1946 rok, kiedy to Kuratorium Oświaty Okręgu Gdańskiego w Sopocie powołało Zasadniczą Szkołę Dokształcającą, powierzając obowiązki dyrektora Władysławowi Lisowi. Do szkoły tej uczęszczali uczniowie-terminatorzy wszystkich zawodów np. ślusarzy, tokarzy, krawców, szewców, piekarzy, stolarzy, bednarzy, fryzjerów. Ze zgłoszonych ok. 80 uczniów utworzono cztery równoległe klasy pierwsze z podziałem na przybliżone i pokrewne kierunki nauki. Nauka odbywała się w godzinach od 16.00 do 20.00 w pomieszczeniach Szkoły Podstawowej nr 4.

Zadaniem Szkoły Dokształcającej było teoretyczne przygotowanie uczniów do egzaminu czeladniczego. Rok później Zasadnicza Szkoła Dokształcająca została przekształcona w 3-letnią Publiczną Średnią Szkołę Zawodową, w której w dalszym ciągu szkolono teoretycznie terminatorów i młodocianych pracowników.

W miarę rozwoju szkoły rosły potrzeby lokalowe. Względy wychowawcze i poziom nauczania wymagał przydzielania szkole osobnego pomieszczenia, w którym można by organizować nauczanie dzienne. Na skutek energicznej interwencji dyrekcji szkoły udało się uzyskać jedno skrzydło budynku SP nr 4. Szkoła otrzymała cztery duże sale lekcyjne oraz kilka mniejszych, które przeznaczono na potrzeby administracyjne.

Posiadanie własnego lokum spowodowało nowe trudności, a mianowicie zupełny brak mebli. Z pomocą przyszła młodzież szkoły, która zobowiązała się przynieść z domu co najmniej jedno krzesło. W ciągu tygodnia szkoła została wyposażona w krzesła i stoły. W roku szkolnym 1950/1951 szkoła została zreorganizowana w Zasadniczą Szkołę Metalową, do której przyjmowano młodzież niezatrudnioną w wieku 14–16 lat. Uczniowie ci pobierali, oprócz nauki teoretycznej, praktyczną naukę zawodu.

Przed dyrekcją i radą pedagogiczną Szkoły stanął nowy problem – organizacja warsztatów szkolnych. Trzeba było znaleźć odpowiedni lokal i wyposażyć go. Pierwszym prymitywnym warsztatem było pomieszczenie w suterenie budynku szkolnego. Później uzyskano pomieszczenie przy ul. 10 Marca, gdzie znajdowała się kuźnia. Następnie władze miasta, widząc wielkie trudności, jakie musiała pokonać szkoła w realizacji praktycznej nauki zawodu, przydzieliły warsztaty przy ul. I Armii Wojska Polskiego. Rozpoczęła się wówczas „walka” o wyposażenie warsztatów. Duży wkład pracy urządzenie i organizację warsztatów położył dyrektor szkoły Eugeniusz Wojturski oraz kierownik warsztatów Władysław Kasner. W roku 1954, na mocy uchwały Urzędu Szkolenia Zawodowego, powstał nowy kierunek szkolenia kadr mechanizatorów rolnictwa, zaś szkoła została przekształcona na Zasadniczą Szkołę Mechanizacji Rolnictwa, w której szkolono w kierunkach: traktorzysta mechanik, ślusarz maszyn rolniczych i od 1961 roku – ślusarz.

W 1961 roku stanowisko dyrektora szkoły objął Józef Klawikowski. Szkoła liczyła 314 uczniów przydzielonych do 10 klas. Dodatkowo, z inicjatywy dyrektora, utworzono pięć kolejnych klas, w których uczono w trybie popołudniowym młodocianych pracowników. Rok szkolny 1965/68 był szczególny w życiu szkoły, bowiem utworzono Technikum Mechaniczne dla absolwentów szkół podstawowych. Stworzyło to jednak dodatkowe trudności, wyrażające się brakiem odpowiedniej ilości sal lekcyjnych.

Na przełomie 1967/1968 roku Technikum Mechaniczne stało się samodzielną szkołą, z siedzibą w gmachu po Liceum Pedagogicznym przy ul. Marcinkowskiego. Obowiązki dyrektora objął mgr Zygmunt Lisiecki. W dwa lata po odłączeniu się Technikum Mechanicznego, nastąpiła komasacja szkół zawodowych i technikalnych o podobnym kierunku. Tak więc uczniowie klas zawodowych mogli uczyć się „pod jednym dachem”. Dla nowo powstałego zespołu szkół rok szkolny 1970/1971 rozpoczął się pod wodzą dyrektora Józefa Klawikowskiego. Do szkoły uczęszczało 1092 uczniów, których kształciło 67 nauczycieli.

Patron W roku szkolnym 1973/1974, nowo wybrany dyrektor mgr Marian Zgubiński wystąpił z projektem nadania szkole imienia. Kandydatów było sporo. Najbardziej odpowiednim okazał się prof. Henryk Mierzejewski, ze względu na zasługi profesora dla rozwoju przemysłu maszynowego w Polsce, jego dorobek naukowy zgodny z kierunkiem kształcenia w szkole oraz szeroko zakrojoną działalność społeczną i organizacyjną. Od tego czasu pełna nazwa szkoły brzmiała: Zespół Szkół Mechanicznych im. prof. Henryka Mierzejewskiego w Lęborku.

1 września 2002 r., w związku z reformą szkolnictwa, szkoła została przekształcona w Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 1 im. prof. Henryka Mierzejewskiego. Z początkiem roku szkolnego 2008/2009 Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr.1 przestał istnieć, a w jego miejsce powstał Zespół Szkół Mechaniczno-Informatycznych.

Dyrekcja szkoły Lista dyrektorów szkoły w latach 1946–2012: 1946–1950 – Władysław Lis 1950–1953 – Eugeniusz Wojturski 1953–1961 – Wiktor Czajkowski 1961–1972 – Józef Klawikowski 1972–1984 – Marian Zgubiński 1984–1997 – Jan Przychoda 1997–2002 – Remigiusz Tymanowski 2002–2012 – Ryszard Rozwadowski od 2012 – Grzegorz Popin

Przypisy

Linki zewnętrzne Strona internetowa szkoły

Zespół Szkół Mechaniczno-Informatycznych im. prof. Henryka Mierzejewskiego w Lęborku Kategoria:Polskie technika Kategoria:Polskie zespoły szkół