Ryby Polski – gatunki wodnych kręgowców oddychających skrzelami i poruszających się za pomocą płetw, występujące w czasach nowożytnych (po roku 1500), na terenie Polski. Pierwsze opisy ryb występujących w Polsce sporządził w XV w. Jan Długosz w dziele Chorographia Regni Poloniae.
Wykaz obejmuje przedstawicieli następujących, dość odlegle spokrewnionych ze sobą grup kręgowców tradycyjnie zaliczanych do ryb (Pisces) i krągłoustych (Cyclostomata), a współcześnie klasyfikowanych jako gromady lub nadgromady: ryby kostnoszkieletowe, chrzęstnoszkieletowe oraz krągłouste. Zawiera on słodkowodne i dwuśrodowiskowe gatunki rodzime i obce oraz morskie gatunki bytujące stale lub pojawiające się okazjonalnie w południowej części Morza Bałtyckiego. Wymieniono również gatunki obce, które nie zaaklimatyzowały się pomimo celowej lub incydentalnej introdukcji w wodach Polski. Do 2012 roku do polskich wód słodkich z różnych powodów (m.in. akwakultura, uzupełnienie rodzimego składu gatunkowego, wędkarstwo, zwalczanie niepożądanych organizmów i hodowla ryb ozdobnych) usiłowano wprowadzić 37 gatunków obcych.
W jeziorach najczęściej (w blisko stu procentach jezior o powierzchni powyżej 50 ha) występują płoć i okoń. Niewiele rzadsze (powyżej 90%) są jazgarz, leszcz, ukleja i krąp. Przeciętnie w polskich jeziorach o powierzchni powyżej 50 ha występuje 11–12 gatunków ryb.
Gatunki Objaśnienia: – gatunek objęty ochroną ścisłą. – gatunek objęty ochroną częściową. (I) – gatunek obcy, w tym uciekinierzy z hodowli (IE) – gatunek obcy, który wyginął w Polsce Ф – poszczególne tzw. formy ekologiczne troci, tradycyjnie traktowane jak osobne gatunki. Środowisko życia: – woda słodka – woda morska – gatunek anadromiczny – gatunek katadromiczny
Ryby kostnoszkieletowe (Osteichthyes)'