thumb|Tomasz z Akwinu, Fra Angelico Neoscholastyka – nurt filozoficzny odnawiający filozofię scholastyczną. Współczesna neoscholastyka zapoczątkowana została encykliką Leona XIII – Aeterni Patris. Leon XIII wezwał do zaangażowania się katolików w pracę filozoficzną i przyjęcie w niej jednego wzorca - scholastyki, w szczególności w formie nadanej przez Tomasza z Akwinu.
Neoscholastyką nazywa się także wcześniejsze formy odradzające filozofię scholastyczną w epoce nowożytnej.
Kierunki W ramach neoscholastyki pojawiły się dwa kierunki: Kierunek konserwatywny według którego należy ściśle trzymać się Tomasza. Reprezentowany był głównie przez dominikanów. Jego polskim przedstawicielem był Jacek Woroniecki i Franciszek Gabryl. Kierunek zmierzający do dalszego rozwoju scholastyki. Niekoniecznie tomistyczny (w jego ramach pojawił się też neoaugustynizm, neoskotyzm).
Cechy szczególne Wśród szczególnych cech nowej scholastyki wymienia się: realizm poznawczy – przedmioty materialne, realnie istnieją i można je poznać byt jest konkretny i jednostkowy metafizyka musi brać pod uwagę fakty naukowe, ale może odrzucać teorie, gdyż te są jedynie hipotezami
Przypisy
Bibliografia Władysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, t. 3, Warszawa 2004.
Kategoria:Filozofia współczesna Kategoria:Katolicyzm Kategoria:Kierunki filozoficzne