Jan Henryk Luksemburski (ur. 12 lutego 1322, zm. 12 listopada 1375) – książę Karyntii, margrabia morawski. Najmłodszy syn Jana Luksemburskiego i Elżbiety, brat cesarza Karola IV Luksemburskiego.
W wieku pięciu lat został wysłany do Karyntii jako narzeczony, a od 1329 mąż Małgorzaty Maultasch (1318–1369), córki Henryka Karynckiego. W 1349 na wniosek żony małżeństwo zostało unieważnione z powodu rzekomej impotencji męża. W 1349 Karol IV Luksemburski nadał Janowi Henrykowi Morawy w lenno pod warunkiem, że jego potomkowie nie będą pretendować do czeskiego tronu, dopóki będą żyć potomkowie Karola IV. Okres panowania Jana Henryka oznaczał dla Moraw czas stabilności i rozwoju.
Jan Henryk był czterokrotnie lub pięciokrotnie żonaty. Po rozwodzie z Małgorzatą Maultasch ożenił się w latach 1349–1350 z Małgorzatą opawską (?-1363), córką Mikołaja II opawskiego. Zapewne w 1363 związał się z Elżbietą cieszyńską, która jest traktowana jako żona lub konkubina Jana Henryka. Jego trzecią (czwartą) żoną została w 1364 Małgorzata (1346–14 listopada 1366), córka Albrechta II Kulawego, wdowa po Meinhardzie III. Po raz czwarty (piąty) ożenił się w 1366 z Elżbietą Oettingen.
Jan Henryk miał ślubne dzieci tylko z drugiego małżeństwa: Katarzyna (ur. w lutym 1353, zm. przed 17 lipca 1378), Jodok z Moraw (ur. w październiku 1351, zm. 18 stycznia 1411), Jan Sobiesław Luksemburski (ur. 1352–1355, zm. 12 października 1394), Prokop (ur. 1354–1355, zm. 24 września 1405), Elżbieta (zm. 20 listopada 1400), Anna (zm. przed 1405).
Miał także nieślubnych synów: Jana, proboszcza wyszehradzkiego (ur. ok. 1345, zm. 1370) oraz nieznanego z imienia (ur. 1359).
Bibliografia Jaroslav Čechura, Jiří Mikulec, František Stellner, Lexikon českých panovnických dynastií, Praha 1996. Štěpán V., Moravský markrabě Jošt (1354-1411), Brno 2002, s. 19.
Kategoria:Luksemburgowie Kategoria:Urodzeni w 1322 Kategoria:Zmarli w 1375