Łubin żółty (Lupinus luteus L.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny bobowatych. Pochodzi z południowo-zachodniej Europy, Afryki Północnej (Algeria, Maroko, Tunezja) i Azji Zachodniej (Izrael, Liban). W Polsce roślina uprawiana i często dziczejąca (efemerofit).
Morfologia left|160px|thumb Łodyga Wzniesiona, prosta, o wysokości przeważnie 25–60 cm. Liście Dłoniasto-złożone z 9-11 odwrotnie jajowatych listków. Kwiaty Motylkowe, żółte i pachnące, wyrastające w okółkach tworzących grono na szczytach pędów. Występują podkwiatki, kielich jest głęboko dwuwargowy. Owoc Strąk zawierający ponad 5 matowych nasion. Korzeń Ma brodawki korzeniowe, które umożliwiają wiązanie azotu atmosferycznego. Zastosowanie thumb|Uprawa łubinu żółtego Gatunek wykorzystywany jako nawóz zielony, wysiewany także jako międzyplon. Znajduje się w rejestrze roślin rolniczych Unii Europejskiej. Roślina miododajna. Odmiana zawierająca zmniejszoną ilość alkaloidów, zwana słodkim łubinem, jest uprawiana także na paszę.
Polskie odmiany Według danych Centralnego Ośrodka Badania Odmian Roślin Uprawnych w Polsce zarejestrowane są następujące odmiany łubinu żółtego:
niesamokończące: Baryt, Dukat, Lord, Mister, Parys, Talar, samokończące: Perkoz, TaperStanisław Stawiński, Łubin: białko z najsłabszych gleb, w: Strączkowe, Polskie Wydawnictwo Rolnicze, Poznań, 2013, s. 25, .
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bobowate właściwe Kategoria:Rośliny pastewne Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza