thumb|Grób Tadeusza Wieniawskiego na cmentarzu Powązkowskim Tadeusz Wieniawski (ur. 11 marca 1798 w Wieniawie, zm. 4 czerwca 1884 w Warszawie) – polski lekarz pochodzenia żydowskiego, lekarz sztabowy w czasie powstania listopadowego.
Życiorys Urodzony w Wieniawie (przedmieście Lublina), w rodzinie żydowskiej jako Wolf Helman, syn cyrulika Herszka Mayera Helmana i Gitli Aronowicz Kielmanowicz. Jako uczeń Gimnazjum Lubelskiego zmienił nazwisko na Tobiasz Wieniawski.
We wrześniu 1820 roku zwrócił się do namiestnika Zajączka z prośbą o dopuszczenie do urzędu w instytucji publicznej. Jako Żyd nie mógł korzystać z praw politycznych i zarówno Komisja Rządowa Sprawiedliwości, jak i Rada Administracyjna Królestwa Polskiego odpowiedziały odmownie. Wybrał studia na wydziale nauk lekarskich Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego i w roku 1825 uzyskał tytuł magistra medycyny, a rok później chirurgii. Po studiach medycznych ukończył również wydział filozoficzny. Wtedy zmienił imię ponownie, na Tadeusz. W latach 1825–1827 mieszkał przy Franciszkańskiej na warszawskim Starym Mieście. Od 7 do 9 rano przyjmował za darmo ubogich chorych.
W kwietniu 1826 roku rozpoczął pracę w Szpitalu Głównym Wojskowym. W lutym 1828 wrócił do Lublina, gdzie prowadził prywatną praktykę lekarską. W październiku tegoż roku przyjął chrzest rzymskokatolicki w katedrze św. Jana w LublinieAkt chrztu Tadeusza Wieniawskiego z dn. 6.10.1828.. Dwa lata później został zaangażowany jako lekarz więzienny. W czasie powstania listopadowego był lekarzem sztabowym przy 4 pułku strzelców pieszych i dwukrotnie odznaczono go za odwagę Krzyżem Wojskowym. Po upadku powstania przeszedł granicę pruską wraz z 368 rannymi żołnierzami i oficerami i zorganizował dla nich szpital. Wkrótce wrócił do kraju i podjął praktykę w Szczebrzeszynie, a później w Lublinie. Ponadto zakupił także ziemię, dzięki której wspomagał rodzinne finanse. Później przeniósł się do Warszawy, rodzinnego miasta żony.
Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z Ewą Lanckorońską, z którą miał syna Tadeusza (1816–1887, lekarz). Drugi raz z Reginą Wolff (zm. 7 października 1884) siostrą Edwarda Wolffa, pianisty-wirtuoza i kompozytora mieszkającego w Paryżu. Z Reginą miał pięciu synów: Juliana, Henryka, bliźniaków Józefa i Aleksandra oraz Konrada, który zmarł jako dziecko.
Pogrzeb odbył się 7 czerwca. Zwłoki wyprowadzono z kościoła Świętego Krzyża na cmentarz Powązkowski.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Lekarze w powstaniu listopadowym Kategoria:Ludzie związani z Warszawą (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1798 Kategoria:Zmarli w 1884 Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Konwertyci na katolicyzm z judaizmu Kategoria:Ludzie urodzeni w Wieniawie (Lublin)