mały|Grób Stanisława Dąbrowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Stanisław Zbigniew Dąbrowski (ur. 12 kwietnia 1947 w Sokołowie Podlaskim, zm. 9 stycznia 2014 w Warszawie) – polski prawnik, sędzia Sądu Najwyższego orzekający w Izbie Cywilnej, poseł na Sejm X kadencji (1989–1991), przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa (2006–2010), w latach 2010–2014 pierwszy prezes Sądu Najwyższego i z urzędu przewodniczący Trybunału Stanu.

Życiorys Syn Tadeusza i Anny, urodził się w rodzinie sędziego i nauczycielki. Ukończył liceum ogólnokształcące w rodzinnym mieście, a następnie w 1970 studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1974 był sędzią kolejnych szczebli, rozpoczynając pracę w Sądzie Rejonowym w Węgrowie. Od 1980 do 1990 orzekał w Sądzie Wojewódzkim w Siedlcach. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, pełnił funkcję przewodniczącego Międzyzakładowej Komisji „S” dla okręgu Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach, był również członkiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości.

Był współzałożycielem Klubu Inteligencji Katolickiej w Siedlcach, a także jego pierwszym prezesem (1981–1985). W latach 1989–1991 sprawował mandat posła na Sejm kontraktowy, wybranego z ramienia Komitetu Obywatelskiego z okręgu garwolińskiego. W 1990 zaczął orzekać w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego. W 2004 został powołany na stanowisko wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa, a od 27 marca 2006 do 22 marca 2010 był jej przewodniczącym. 14 października 2010 powołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego na pierwszego prezesa Sądu Najwyższego.

Zmarł 9 stycznia 2014 w trakcie kadencji. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 16 stycznia 2014, został pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera FIV-tuje-13).

Odznaczenia, upamiętnienie W 1978 został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. Pośmiertnie w 2014 odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”. W 2016 pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.

Imieniem Stanisława Dąbrowskiego została nazwana największa spośród sal rozpraw w siedzibie Sądu Najwyższego w Warszawie.

Przypisy

Bibliografia Nasi w Sejmie i w Senacie. Posłowie i senatorowie wybrani z listy Solidarności, Volumen, Warszawa 1990, s. 37. Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej 1989–1991, Kancelaria Sejmu, Warszawa 1991, s. 103.

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Działacze KIK Kategoria:Ludzie urodzeni w Sokołowie Podlaskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Wyróżnieni Medalem „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae” Kategoria:Pierwsi Prezesi Sądu Najwyższego w III RP Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Posłowie na Sejm kontraktowy Kategoria:Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa Kategoria:Przewodniczący Trybunału Stanu Kategoria:Urodzeni w 1947 Kategoria:Zmarli w 2014