thumb|Grób Łukasza Biegańskiego na cmentarzu Powązkowskim Łukasz Biegański (ur. 18 października 1755 w Młynowcach k. Tarnopola, zm. 6 czerwca 1839 w Warszawie) – ziemianin tatarskiego pochodzenia, generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Od 1774 w wojsku koronnym. Służbę wojskową rozpoczął w 2 regimencie pieszym koronnym jako szeregowy. W kolejnych latach awansował na furiera, a potem na podchorążego. W 1782 chorąży. Na porucznika awansował 30 października 1783, na adiutanta zaś w 1785. W 1792 walczył na Litwie. Po przegranej wojnie był m.in. łącznikiem między Tadeuszem Kościuszką a gen. mjr. Józefem Wodzickim. Po wybuchu powstania został mianowany 31 marca 1794 pierwszym adiutantem Kościuszki w stopniu kapitana, a 13 kwietnia awansował na majora i komendanta batalionu strzelców. Po bitwie pod Maciejowicami wraz z Kościuszką dostał się do niewoli rosyjskiej. Od 1807 przyjęty do armii Księstwa Warszawskiego w stopniu pułkownika. 27 grudnia tego roku otrzymał awans na generała brygady. W 1808 był majorem dywizji w 1 Dywizji. W 1809 walczył przeciwko Austriakom jako dowódca liniowy. W 1812 był komendantem Warszawy, podczas kampanii moskiewskiej. W 1813 aresztowany po kapitulacji Warszawy.
Następnie służył w armii Królestwa Polskiego. W latach 1814–1831 dyrektor Komisariatu Ubiorczego armii Królestwa Polskiego. 3 września 1826 roku awansował na generała dywizji. W 1830 roku odznaczony Znakiem Honorowym za 35 lat służbyPrzepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s]. W 1831 roku skierowany w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Za udział w powstaniu nie był represjonowany przez Rosjan.
Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w trzecim stopniu rytu (Mistrz)Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 62..
Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy z nadania Aleksandra I RomanowaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 221., a wcześniej Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari w 1808Tadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa, 2018, s. 147.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 26, rząd 5, grób 30).
Przypisy
Bibliografia
P. Kosk: Generalicja polska. T. 1. Pruszków : wyd. Oficyna wydawnicza "Ajaks", 1998. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989,
Linki zewnętrzne Łukasz Biegański (1755-1839)
Kategoria:Generałowie brygady Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Generałowie dywizji powstania listopadowego Kategoria:Generałowie dywizji Wojska Królestwa Kongresowego Kategoria:Ludzie związani z Warszawą (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Majorowie I Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (Księstwo Warszawskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława II klasy (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Oficerowie armii koronnej Kategoria:Oficerowie powstania kościuszkowskiego Kategoria:Odznaczeni Znakiem Honorowym (35 lat służby) Kategoria:Polacy pochodzenia tatarskiego Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Polscy wolnomularze Kategoria:Urodzeni w 1755 Kategoria:Zmarli w 1839 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie