Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej mężczyzn – drużyna piłki nożnej, która reprezentuje Republikę Argentyńską w zawodach międzynarodowych. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialna jest Asociación del Fútbol Argentino, organ zarządzający piłką nożną w Argentynie. W reprezentacji mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo argentyńskie.
Reprezentacja Argentyny od 1912 roku jest członkiem FIFA, a od 1916õ CONMEBOL. Albicelestes siedemnaście razy startowali w Mistrzostwach świata; trzykrotnie go wygrywali. Szesnastokrotnie wygrała turniej Copa América. Ponadto Argentyńczycy dwukrotnie triumfowali w rozgrywkach piłkarskich na Igrzyskach Olimpijskich (w Atenach w 2004 roku i w Pekinie w 2008 roku) oraz jeden raz wygrała Puchar Konfederacji (wtedy pod nazwą Puchar Króla Fahda) w 1992 roku.
Domowe spotkania drużyna rozgrywa najczęściej na stadionie Estadio Monumental. Od sierpnia 2018 roku trenerem kadry jest Lionel Scaloni, a funkcję kapitana pełni Lionel Messi. Najczęściej występuje w niebiesko-białych koszulkach, czarnych spodenkach oraz białych getrach. Największymi rywalami drużyny jest Brazylia (derby Superclásico), Urugwaj (derby la Platy) i reprezentacja Anglii.
Dzieje reprezentacji Pierwszy mecz Pierwszy mecz reprezentacja Argentyny rozegrała 16 maja 1901 roku.
Urugwaj: E.Sardeson (Albion); C. B. Poole (kap.) (Albion), E. Cardenal (Albion), J. López (Albion), F. A. Cutler (Albion), M. Ortiz Garzón (Nacional), J. Sardeson (Albion), J.A. Morton (Albion), W. L. Poole (Albion), A.F. Lodge (Albion) y Bolívar Céspedes (Nacional).
Argentyna: R. W. Rudd (Lomas), W. Leslie (Quilmes) y A.C. Addecot (Belgrano), A.A. Mack (Alumni), H. Rattcliff (Belgrano), E.L. Duggan (Belgrano), G. E. Leslie (Lomas), J. O. Anderson (cap.) (Lomas), S. U. Leonard (Alumni), Ch. E. Dickinson (Belgrano) y G. N. Dickinson (Belgrano).
Meczowi z 16 maja 1901 roku towarzyszy jednak spór, ponieważ nie został on zorganizowany przez Ligę Urugwajską, ale przez Albion Football Club. Mieszana drużyna urugwajska złożona była z piłkarzy Albionu i wzmocniona siłami Nacionalu. Uwzględniając te informacje pierwszy mecz miał zostać rozegrany 20 lipca 1902 roku w el Paso del Molino w Uruguwaju, który Argentyna wygrała 6:0Un siglo de Selección.. Argentyńska federacja piłkarska mecz z maja 1901 roku uznaje jednak za oficjalny.
Lata 1901–1930 Reprezentacje Argentyny i Urugwaju, które dzieli jedynie estuarium La Plata w latach 1901–1914 rozegrały między sobą 41 meczów, co ustępowało w tamtym okresie jedynie mającym dłuższą tradycję pojedynkom Anglii i Szkocji.
mały|lewo|300px|Reprezentacja Argentyny na igrzyskach w 1928 roku
Od 1905 obie reprezentacje rozgrywały między sobą mecze o Puchar Liptona, z których dochód przeznaczano na cele charytatywne. Do roku 1929 Argentyna i Urugwaj miały na koncie po 10 zwycięstw w tych rozgrywkach.
W 1910 w Argentynie odbył się z inicjatywy tamtejszej federacji piłkarskiej pierwszy (nieoficjalny) turniej o mistrzostwo Ameryki Południowej. Oprócz gospodarzy wzięły w nim udział drużyny Chile i Urugwaju. Argentyńczycy okazali się zwycięzcami tych mistrzostw, w finale pokonując Urugwaj 4:1.
20 września 1914 roku reprezentacja Argentyny rozegrała w Buenos Aires pierwszy oficjalny mecz z reprezentacją Brazylii, który zakończył się wynikiem 3:0 dla gospodarzy i zapoczątkował jedną z najsłynniejszych futbolowych rywalizacji na świecie.
Na pierwszych oficjalnych, rozgrywanych w dniach 2–17 lipca 1916 mistrzostwach Ameryki Południowej Argentyna zajęła II miejsce przegrywając z Urugwajem, mimo iż ostatni pojedynek turnieju zakończył się remisem pomiędzy obiema drużynami.
Na zwycięstwo w rozgrywkach o puchar Ameryki Południowej Argentyńczycy musieli poczekać do piątej edycji tych zawodów. W mistrzostwach rozgrywanych między 2 a 30 października 1921 Albicelestes okazali się najlepszą drużyną. Wygrali wszystkie trzy mecze z Paragwajem, Brazylią i Urugwajem, a królem strzelców imprezy z dorobkiem 3 goli został Julio Libonatti, który każdemu z rywali zaaplikował po jednym trafieniu. mały|Reprezentacja Argentyny podczas Copa América 1929 W 1928 Argentyna wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie. Wraz z broniącym złotego medalu Urugwajem Albicelestes byli stawiani w roli faworytów turnieju olimpijskiego. Już w pierwszym spotkaniu Argentyńczycy odnieśli efektowne zwycięstwo 11:2 nad Stanami Zjednoczonymi, prowadząc 4:0 po pierwszej połowie. W drugim pojedynku południowoamerykańscy zawodnicy pokonali Belgów 6:3, a w półfinale sprostali rewelacji rozgrywek, Egiptowi wygrywając 6:0. W finale olimpijskich zmagań Argentyna spotkała się z dobrze sobie znaną drużyną Urugwaju. Było to 102 spotkanie obu reprezentacji w historii ich futbolowych kontaktów. Mecz finałowy zakończył się remisem 1:1 co spowodowało rozegranie dodatkowego spotkania, podczas którego lepsi okazali się Urugwajczycy wygrywając 2:1.
Rok po olimpijskiej porażce Argentyna zrewanżowała się Urugwajowi. Na rozgrywanej u siebie w listopadzie 1929 roku kolejnej edycji Copa América reprezentacja Argentyny okazała się najlepsza. Zwyciężając pewnie Peru 3:0 w pierwszym meczu, a następnie ogrywając Paragwaj 4:1 Argentyńczycy mogli przygotowywać się do ostatniego spotkania z Urugwajem. Rewanż za olimpijski finał okazał się udany i Argentyna po golach Manuela Ferreiry i Mario Evaristo pokonała Urugwaj 2:0, zapewniając sobie w ten sposób zwycięstwo w dwunastych mistrzostwach Ameryki Południowej.
1930 – wicemistrzostwo świata
Argentyna wzięła udział w pierwszych mistrzostwach świata rozgrywanych w Urugwaju. Albicelestes trafili do grupy z Francją, Chile i Meksykiem. W swoim premierowym spotkaniu na mundialu 15 lipca Argentyńczycy pokonali Francję 1:0, a autorem historycznej bramki został Luis Monti. Zwycięstwa nad Meksykiem 6:3 i nad Chile 3:1 dały Argentynie awans do półfinału.
Przeciwnikiem Argentyny w półfinale była reprezentacja Stanów Zjednoczonych. Efektowny triumf 6:1 dawał Argentyńczykom przepustkę do finału gdzie spotkali się z Urugwajem. Finał mundialu miał być rewanżem za mecz o złoty medal olimpijski podczas igrzysk olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku. Urugwaj okazał się lepszy na igrzyskach, a w finale na Estadio Centenario w Montevideo „Urusi” potwierdzili swój prymat. W spotkaniu rozegranym 30 lipca, Argentyna, mimo że po pierwszej połowie prowadziła po trafieniach Carlosa Peucelle i Guillermo Stábile 2:1 to pierwszym mistrzem świata została reprezentacja gospodarzy. Urugwajczycy zwyciężyli 4:2.
Argentyna w pierwszych mistrzostwach zdobyła najwięcej goli (18) spośród wszystkich uczestników turnieju, a Guillermo Stábile został najskuteczniejszym strzelcem turnieju zdobywając 8 bramek.
Luis Monti i Attilio Demaria wystąpili na mundialu we Włoszech w barwach gospodarzy, jako oriundi, czyli zawodnicy mający włoskie korzenie, zdobywając złote medale.
Lata 1934–1954 Na mistrzostwach świata we Włoszech w 1934 Argentyna wysłała ekipę amatorów, w której nie było ani jednego uczestnika finału mistrzostw z roku 1930. Zaledwie 3 lata wcześniej zalegalizowano w Argentynie zawodowstwo, którego przedstawiciele nie widzieli wówczas dobrych interesów w uczestnictwie na mundialu. Stało się to jednym z powodów słabego występu ekipy Albicelestes, która odpadła z turnieju po pierwszym meczu, przegranym ze Szwecją 2:3.
Reprezentacja Argentyny nie brała udziału w eliminacjach do mistrzostw świata, rozgrywanych w 1938 roku we Francji. Wicemistrzowie z 1930 odmówili udziału w turnieju eliminacyjnym po tym jak FIFA przyznała organizację mundialu Francji, o co starała się także federacja argentyńska.
Argentyńczycy byliby z pewnością faworytami mistrzostw świata, gdyż wówczas rozpoczęła się złota era piłki nożnej w tym kraju. Na turnieju Copa América w 1937 Albicelestes okazali się zwycięzcami, pokonując po wyrównanej walce Brazylię w dodatkowym meczu, jaki okazał się potrzebny do wyłonienia triumfatora. Argentyna odzyskała po 8 latach mistrzostwo Ameryki Południowej, wygrywając z drużyną, która rok później zajęła 3. miejsce na mundialu we Francji.
Na pierwszych powojennych mistrzostwach w Brazylii w 1950 roku, a także na tych rozgrywanych w 1954 roku w Szwajcarii, Albicelestes nie wzięli udziału. Jedną z prawdopodobnych przyczyn nieobecności była obawa władz o wynik podczas mistrzostw. Co prawda argentyński futbol osiągnął w latach 40 swoje wyżyny, to jednak po strajku piłkarzy z 1949 roku, po którym wielu najlepszych wyemigrowało za granicę, rządzący nie byli pewni wyniku. Peroniści nie chcieli więc ryzykować nadszarpania wizerunku reprezentacji, kreowanej przez władzę jako najlepszą na świecie.
9 maja 1951 roku został rozegrany na Wembley pierwszy oficjalny mecz pomiędzy Argentyną a Anglią. Mecz pomiędzy Anglikami, którzy przywieźli i nauczyli Argentyńczyków grać w piłkę nożną, a tymi ostatnimi zakończył się porażką Argentyny 1:2 i stał się początkiem bardzo zaciętej rywalizacji tych dwóch drużyn narodowych. mały|Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej mężczyzn 1964
1978 – mistrzostwo świata W 1974 roku selekcjonerem reprezentacji Argentyny został César Luis Menotti. Rok wcześniej zdobył mistrzostwo Argentyny jako trener zespołu CA Huracán, który prezentował ofensywny futbol. W takim samym stylu zgodnie z zamysłami Menottiego miała grać również reprezentacja. Zawodnicy mieli grać kreatywnie, co według selekcjonera było dla nich najbardziej naturalne i odpowiadało ich predyspozycjom. W konsekwencji podopieczni selekcjonera musieli być przede wszystkim świetnie wyszkoleni technicznie, a dopiero w dalszej kolejności zwracano uwagę na ich przygotowanie motoryczne. Menotti natrafił na dobre warunki do pracy. Żaden selekcjoner przed nim nie mógł sobie pozwolić na równie długie zgrupowania jak te, organizowane przed mundialem w 1978 roku. Takie warunki do pracy zapewniła selekcjonerowi junta generała Jorge Videli, który ewentualny korzystny wynik narodowej drużyny chciał wykorzystać propagandowo.
2 czerwca 1978 roku w swoim pierwszym meczu na mistrzostwach Argentyna wygrała 2:1 z Węgrami. Na El Monumental gospodarze strzelili zwycięską bramkę dopiero w 84 minucie, a jej autorem był Daniel Bertoni. Drugie starcie Argentyńczyków na mundialu, rozgrywane 6 czerwca również nie należało do najłatwiejszych. W spotkaniu z Francją w 45 minucie wynik otworzył Daniel Passarella, strzelając bramkę z rzutu karnego. W 60 minucie w zamieszaniu w polu karnym najlepiej odnalazł się Michel Platini, wyrównując rezultat meczu. Zwycięstwo Argentyny uratował Leopoldo Luque. Druga wygrana zapewniła awans gospodarzom do kolejnej rundy. W ostatnim meczu w grupie porażka z Włochami dała Argentyńczykom drugie miejsce w grupie, dzięki czemu uniknęli natknięcia się w drugiej rundzie na faworytów imprezy – Holendrów.
W II rundzie turnieju Argentyna trafiła do grupy z Brazylią, Peru i Polską. Pierwszy pojedynek Argentyńczycy rozegrali z jedynym przedstawicielem Europy w tej grupie. W 16 minucie na prowadzenie gospodarzy wyprowadził Mario Kempes. W 39 minucie szansę na wyrównanie zmarnował Kazimierz Deyna. Rozgrywający w reprezentacji swój setny mecz, zawodnik uderzył lekko na bramkę Fillola, a ten obronił strzał Deyny. W 71 minucie na listę strzelców znów wpisał się Kempes, ustalając wynik 2:0. W drugim meczu tej rundy Argentyńczycy zremisowali 0:0 z Brazylią. O awansie do finału miały więc zadecydować wyniki ostatnich meczów. Szansę na awans miały zarówno Argentyna, jak i Brazylia. Ci ostatni wygrali z Polską 3:1 i musieli czekać na rozstrzygnięcie pomiędzy Argentyną a Peru. Albicelestes, aby wystąpić w finale musieli pokonać Peruwiańczyków różnicą czterech goli. Argentyna wypełniła ten plan w stu procentach, a wynik 6:0 szczególnie przez Brazylijczyków był uważany za ustawiony, choć nie znaleziono na to dowodów.