Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Norwegii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo norweskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Norweski Związek Piłki Nożnej, który od 1908 roku jest członkiem FIFA, a od 1954 – UEFA.
Mimo sporej popularności piłki nożnej w Norwegii, aż do roku 2026 reprezentacja ta nie odniosła żadnego znaczącego sukcesu. Jedyny występ na Mistrzostwach Europy w roku 2000 i dwa z trzech pierwszych występów na mistrzostwach świata zakończyła na fazie grupowej i jedynie w 1998 roku wyszła z grupy - natomiast w 2026 dotarła do ćwierćfinału i to był jej pierwszy znaczący sukces na mistrzostwach świata.
Historia Norwegowie brali udział Igrzyskach Olimpijskich 1936, gdzie wywalczyli brązowy medal, oraz w mundialu 1938.
Po II wojnie światowej Norwegia należała do grupy europejskich outsiderów. W eliminacjach do kolejnych mistrzostw świata i Europy zajmowała zazwyczaj ostatnie lub przedostatnie miejsce. I chociaż czasem zdarzały się niespodziewane zwycięstwa, jak wygrana z wicemistrzem Europy Jugosławią 3:0 w kwalifikacjach do mundialu 1966, to były to przypadki odosobnione. W walce o mundial 1974 Norwegowie nie tylko ulegli 0:9 Holandii, ale także nie potrafili sobie poradzić z Luksemburgiem.
Odrodzenie zespołu nastąpiło dopiero w latach 90. XX wieku. W 1990 roku funkcję selekcjonera objął dotychczasowy opiekun drużyny młodzieżowej Egil Olsen. Cztery lata później jego podopieczni po pięćdziesięciosześcioletniej przerwie ponownie zagrali w finałach mistrzostw świata. W grupie eliminacyjnej do tego turnieju zajęli pierwsze miejsce, wyprzedzając m.in. Holandię, Anglię i Polskę. Jednak na mundialu zwycięstwo w pierwszym meczu z Meksykiem okazało się niewystarczające do awansu do drugiej rundy, gdyż w pozostałych spotkaniach podopieczni Olsena zdobyli tylko jeden punkt (0:1 z Włochami i 0:0 z Irlandią). Mimo porażki, piłkarzami norweskimi zaczęły interesować się zachodnie kluby, głównie z Premiership. Właśnie do Anglii trafiła najsilniejsza reprezentacja Norwegów; bramkarz Erik Thorstvedt grał w Tottenhamie Hotspur, gdzie niedługo potem zmienił go jego następca w drużynie narodowej Frode Grodås, w Manchesterze United przez wiele lat występowali obrońcy Henning Berg, Ronny Johnsen i napastnik Ole Gunnar Solskjær, którzy w 1999 roku zdobyli z nim Puchar Mistrzów, a partner Solskjæra z ataku Tore André Flo z Chelsea F.C. wywalczył rok wcześniej Puchar Zdobywców Pucharów. Karierę na Wyspach zrobili także m.in. obrońcy Gunnar Halle, Stig Inge Bjørnebye i pomocnik Øyvind Leonhardsen. W niemieckiej Bundeslidze dobrze sobie radził Kjetil Rekdal, a w Hiszpanii Dan Eggen, który z Deportivo Alavés awansował w 2001 roku do finału Pucharu UEFA. W lidze norweskiej w tamtym czasie zdecydowanym liderem był Rosenborg BK, występujący w latach 90. niemal rokrocznie w Lidze Mistrzów.
Do Anglii trafiali głównie bramkarze i obrońcy, ponieważ to formacja defensywna była najsilniejszą stroną drużyny prowadzonej przez Olsena. Selekcjoner preferował ustawienie 1-4-5-1, a sposób gry Norwegów nazywał „agresywnym przeszkadzaniem”. Krytycy zarzucali reprezentacji brak polotu i nieefektowny, toporny styl gry.
Olsen złożył dymisję po mundialu 1998, gdzie drużyna po raz pierwszy w historii awansowała do drugiej rundy. W rozgrywkach grupowych wygrała m.in. z obrońcami mistrzowskiego trofeum Brazylijczykami. W 1/8 finału lepsi o jedną bramkę okazali się Włosi.
Następcą Olsena został jego asystent Nils Johan Semb, który z powodzeniem kontynuował i rozwijał myśl szkoleniową poprzednika. Wciąż stawiał na doświadczonych zawodników, do których dołączyli John Arne Riise, John Carew, Eirik Bakke i Steffen Iversen. W 1999 roku reprezentacja na dwanaście meczów zanotowała dziesięć zwycięstw i w plebiscytach zarówno „France Football”, jak i „Piłki Nożnej” została wybrana najlepszą drużyną roku. Jednak pierwszy w historii występ w finałach mistrzostw Europy na Euro 2000 zakończył się rozczarowaniem; podopieczni Semba po zwycięstwie w inauguracyjnym spotkaniu z Hiszpanią zremisowali ze Słowenią i przegrali z Jugosławią i zajęli w grupie trzecie miejsce. Po tym turnieju wraz z odejściem z kadry wielu najbardziej doświadczonych piłkarzy rozpoczął się trwający do dziś kryzys piłki norweskiej.
W eliminacjach do mundialu 2002 Norwegowie dali się wyprzedzić Polsce, Ukrainie i Białorusi. Nowe pokolenie zawodników nie potrafiło zastąpić starszych graczy, a dotychczasowi liderzy – Flo, Solskjær i Carew – stracili miejsca w drużynach klubowych. Kolejne kwalifikacje, do Euro 2004, również podopieczni Semba przegrali, tym razem w barażach z Hiszpanią. Po ostatnim meczu do dymisji podał się selekcjoner Semb.
Jego następcą został Åge Hareide. Pierwszym sprawdzianem jego szkoleniowych umiejętności była walka o awans do mundial 2006, ale Norwegowie ponownie zawiedli (porażka w barażach z Czechami). W eliminacjach Euro 2008 do ostatniej kolejki rywalizowali o występ na austriacko-szwajcarskich boiskach, jednak ostatecznie zajęli trzecie miejsce w grupie, za Grecją i Turcją.
W kwalifikacjach do mundialu 2010 grali z Holandią, Szkocją, Islandią oraz z Macedonią. Eliminacje Norwegowie rozpoczęli także pod wodzą Hareidego, jednak po słabym starcie (2:2 z Islandią, 0:0 ze Szkocją i 0:1 z Holandią) w grudniu 2008 roku selekcjoner złożył dymisję. Zastąpił go twórca największych sukcesów w historii norweskiej kadry 68-letni Egil Olsen. Ostatecznie Norwegowie zajęli drugie miejsce za Holandią i pomimo zajęcia drugiego miejsca nie zakwalifikowali po raz kolejny na mistrzostwa świata i nie wystąpili w barażu, gdyż dorobek punktowy był niewystarczający do gry w barażach.
W kwalifikacjach do kolejnego turnieju, Euro 2012 Norwegowie znaleźli się w grupie H razem z Danią, Portugalią, Islandią i Cyprem. Zdobyli w nich szesnaście punktów w ośmiu spotkaniach po pięciu zwycięstwach, jednym remisie i dwóch porażkach (tyle samo co Portugalia), lecz dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu to Portugalczycy awansowali do baraży, a norwescy piłkarze musieli zadowolić się trzecim miejscem.
Eliminacje do Mistrzostw Świata w Brazylii w 2014 roku również nie były dla norweskiej ekipy zbyt udane. Rywalami Skandynawów w grupie E były Szwajcaria, Islandia, Słowenia, Albania i ponownie Cypr. Siedemnaście dni po porażce u siebie ze Szwajcarią 0:2, 27 września 2013 roku Egil Olsen przestał być selekcjonerem kadry Norwegii. Jeszcze tego samego dnia na tym stanowisku zastąpił go Per-Mathias Høgmo, z którym Norwegowie dokończyli eliminacje zajmując ostatecznie czwarte miejsce z dorobkiem dwunastu punktów w dziesięciu spotkaniach po trzech zwycięstwach, trzech remisach i czterech porażkach.
W eliminacjach do Mistrzostw Europy we Francji w 2016 roku ekipa norweska w swojej grupie eliminacyjnej (Włochy, Chorwacja, Bułgaria, Azerbejdżan, Malta) zajęła ostatecznie trzecie miejsce z dorobkiem dziewiętnastu punktów po sześciu zwycięstwach, jednym remisie i trzech porażkach w dziesięciu spotkaniach. Oznaczało to konieczność gry w barażach o awans do turnieju głównego, w których Norwegowie trafili na reprezentację Węgier. Przegrywając oba spotkania (odpowiednio 0:1 w Oslo i 1:2 w Budapeszcie) nie awansowali na Euro.
Pod wodzą Pera-Mathiasa Høgmo norwescy piłkarze rozegrali jeszcze cztery spotkania eliminacyjne do mundialu w Rosji. Pięć dni po ostatnim z nich (wyjazdowej porażce z Czechami 1:2), 16 listopada 2016 roku Per-Mathias Høgmo przestał być selekcjonerem kadry. W lutym 2017 roku na tym stanowisku zastąpił go Szwed Lars Lagerbäck. Z nim u steru Norwegowie nie zdołali jednak awansować do Mistrzostw Świata 2018 rozgrywanych w Rosji. Obecnie grają w eliminacjach do Mistrzostw Europy 2020 w grupie F razem z Hiszpanią, Rumunią, Szwecją, Maltą oraz Wyspami Owczymi.
Sztab szkoleniowy Funkcja Imię i nazwiskoSelekcjoner Stale SolbakkenAsystent Sigurd RushfeldtTrener bramkarzy Frode GrodåsTrener przygotowania fizycznego Roar RobinsonDyrektor techniczny Nils Johan Semb
Rekordziści Stan na 11 lipca 2026
Najwięcej spotkań LpPiłkarzMeczeGoleLata1. John Arne Riise110162000–20132. Thorbjørn Svenssen10401947–19623. Henning Berg10091992–20044. Erik Thorstvedt9701982–19965. John Carew91241998–2011 Brede Hangeland9142002–20147. Øyvind Leonhardsen86191990–20038. Kjetil Rekdal83171987–2000 Morten Gamst Pedersen83172004–201411. Steffen Iversen79211998–2011
Najwięcej goli LpPiłkarzGoleMeczeŚredniaLata1. Erling Haaland62552019–2. Jørgen Juve33451928–19373. Einar Gundersen26331917–1928 Alexander Sørloth772016–5. Harald Hennum25431949–19606. John Carew24911998–20117. Ole Gunnar Solskjær23671995–2007 Tore André Flo761995–20049. Gunnar Thoresen22641946–195910. Steffen Iversen21791998–2011
Selekcjonerzy mały|upright|Ståle Solbakken − obecny selekcjoner reprezentacji Norwegii mały|upright|Egil Olsen − selekcjoner reprezentacji Norwegii w latach 1990−1998 i 2009−2013 Z powodu złej sytuacji finansowej NFF (Norweski Związek Piłki Nożnej) do 1953 roku nie było stałego trenera reprezentacji, jednak trenerzy byli zatrudniani na turnieje olimpijskie 1912, 1920 i 1952 oraz niektóre sezony. W latach 1935–1953 sekretarz generalny NFF, Asbjørn Halvorsen był menedżerem reprezentacji Norwegii. Do końca lat 70. drużyna była wybierana przez Komisję Selekcyjną. Pierwszym selekcjonerem reprezentacji Norwegii, który sam wybrał drużynę, był Øivind Johannessen. Szwedzi Axel Ahlqvist i Birger Möller zostali zatrudnieni w charakterze trenerów przygotowania fizycznego w 1916 roku, a Birger Möller również w 1920 rokuStore Norske Leksikon .
Selekcjoner Okres urzędowania Turnieje 1912 4 0 0 4 1 16 −15 Igrzyska olimpijskie 1912 1919 5 3 1 1 14 12 +2 1920 3 1 0 2 4 7 −3 Igrzyska olimpijskie 1920 1921 1 0 0 1 1 3 −2 1929 1931 11 7 3 1 34 20 +14 1932 4 3 0 1 10 4 +6 1935 1953 87 31 14 42 189 208 −19 Igrzyska olimpijskie 1936Mundial 1938 1952 1 0 0 1 1 4 −3 Igrzyska olimpijskie 1952 1953 1955 26 7 7 12 28 42 −14 1956 1957 17 5 4 8 25 38 −13 15.05.1958 30.09.1958 5 3 1 1 10 8 +2 (tymczasowy) 1958 1 0 0 1 1 4 −3 1959 10 3 0 7 28 42 −14 1960 1962 20 6 2 12 32 45 −13 1962 1966 33 11 7 15 47 74 −27 1967 1969 25 9 3 13 39 61 −22 1970 1971 17 4 2 11 18 43 −25 1972 1974 17 3 2 12 17 30 −13 1974 1977 27 6 4 17 26 52 −26 1978 1987 94 28 38 38 96 119 −23 Drużyna olimpijska 1986 1987 8 0 5 3 1 7 −6 01.07.1987 30.06.1988 7 0 4 3 3 7 −4 01.07.1988 10.10.1990 24 5 8 11 32 37 −5 11.10.1990 30.06.1998 88 46 26 16 168 63 +105 Mundial 1994Mundial 1998 01.08.1998 20.11.2003 68 29 21 18 89 61 +28 Euro 2000 2004 2008 58 24 18 16 88 65 +23 2009 2013 49 25 8 16 61 50 +11 2013 2016 35 10 7 18 33 49 −16 2017 2020 35 18 8 9 61 35 +26 (zastępczy) 2020 1 0 1 0 1 1 0 2020 urzęduje 52 31 10 11 120 50 +70 National team coaches (1953-2025)
Udział w międzynarodowych turniejach
Mistrzostwa Świata Udział w mistrzostwach świataRokKwalifikacjeWynik 1930 Nie brała udziału 1934 1938 Awans 1/8 finalu 1950 Nie brała udziału 1954 Nie zakwalifikowała się 1958 1962 1966 1970 1974 1978 1982 1986 1990 1994 Awans Faza grupowa 1998 Awans 1/8 finału 2002 Nie zakwalifikowała się 2006 2010 2014 2018 2022 2026 Awans Ćwierćfinał
Mistrzostwa Europy Udział w mistrzostwach EuropyRokKwalifikacjeWynik 1960 Nie zakwalifikowała się 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000AwansFaza grupowa 2004 Nie zakwalifikowała się 2008 2012 2016 2020 2024
Eliminacje do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2010 Grupa I
Miejsce Drużyna Mecze Punkty Zwyc. Rem. Por. Bramki 1 82480017-2 2 8102429-7 3 8103146-11 4 872155-11 5 851257-13
Stan na: 15 października 2009
Uwagi: zapewniła sobie awans do MŚ 2010 nie wystąpiła w barażach, gdyż jej dorobek punktowy był niewystarczający
Eliminacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2012 Grupa H
Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/− 19 8 6 1 1 15 6 +9 16 8 5 1 2 21 12 +9 16 8 5 1 2 10 7 +2 4 8 1 1 6 6 14 −8 2 8 0 2 6 7 20 −13