Stare Koprzywno – opuszczona, niezamieszkana osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Barwice.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa koszalińskiego.
Nazwa Miejscowość ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od pierwszej połowy XV wieku. Wymieniona została po raz pierwszy w dokumencie z 1436 (według zachowanej kopii z lat 1630-1636) kiedy odnotowano ją po łacinie oraz w języku staropolskim we fragmencie „Hamer albo młyn (ze stawem) Kuprywno” oraz „Kupriwno”. W 1549 po łacinie wspomniano „Coprivenski stagnum” (łac. „jezioro Koprzywieńskie”). W latach 1564-1565 „Pokrziwno młyn ze stawem”, 1630 „Hamer sive molendinum Kopryno”, .
Miejscowość miała także niemiecką nazwę Alt Koprieben.
12 lutego 1948 r. ustalono urzędową polską nazwę miejscowości – Stare Koprzywno, określając drugi przypadek jako Starego Koprzywna, a przymiotnik – starokoprzywieński.
Historia Miejscowość leżała na granicy Pomorza i Wielkopolski w powiecie wałeckim, województwa poznańskiego Koronie Królestwa Polskiego. W polskich relacjach o granicy wielkopolsko-pomorskiej z lat 1436-1441 do roku 1630 zachowały się zapisy na ten temat. Według opisu granicy z lat 1436-1441 biegła ona rzeką Damicą (obecnie nazywa się ona Dębnicą). Odnotowano, że połowa „hamru albo młyna Koprzywno z połową stawu należała do zamku starostwa drahimskiego leżącego w Polsce. W 1549 wspomniana granica biegła wzdłuż rzeki Damicy przez staw Koprzywno. W latach 1564- 1565 opisana granica biegła wzdłuż rzeki Damicy. Odnotowano, że stoi nad nią młyn zwany Koprzywno. W 1630 granica biegła rzeką Damicą, a przy niej stał „hamer albo młyn Koprzywno”.
Według wcześniejszych opisów połowa „hamru”, czyli po staropolsku kuźnicy, należała do Polski, ale późniejsze wspominają jedynie, że taki młyn stoi nad graniczną rzeką Dębnicą (wówczas zwanej Damicą). Z pomorskich relacji o tej samej granicy wynika natomiast, że staw i młyn Koprzywno leżały na terenie Pomorza.
W średniowieczu Koprzywno było więc niewielką osadą przemysłową, w której stała napędzana kołem wodnym kuźnica. Jak uważają historycy Koprzywno było związane z obróbką metalu – prawdopodobnie miedzi lub rudy darniowej. Czerpała ona energię z rzeki Dębnica i stała przy stawie młyńskim służącym do spiętrzania wody przy obrocie koła.
Z osadą Koprzywno łączy się także tenutariuszy drahimskich Arnolda i Jakuba z Koprzywna. W 1422 Arnold potwierdził odbiór zamku Drahim z rąk króla polskiego Władysława II Jagiełły i zobowiązał się wiernie go strzec. Jego brat Jakub miał złożyć podobne zobowiązanie na ręce wojewody poznańskiego Sędziwoja z Ostroroga. Historycy uważają jednak, że powiązanie tych tenutariuszy z niewielką przemysłową osadą, w której jedynie stała kuźnica jest wątpliwe i uważają, że należałoby raczej łączyć te osoby z Pokrzywnem (zwanym również w średniowieczu Koprzywnem) koło Grudziądza.
Przypisy Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 9 grudnia 1947 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości. .
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Barwice (gmina) Kategoria:Opuszczone wsie w województwie zachodniopomorskim