Juan Mónaco (ur. 29 marca 1984 w Tandil) – argentyński tenisista specjalizujący się w grze na nawierzchni ziemnej, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Kariera Juana Mónaco trwała od 2002 do maja 2017. W lipcu 2012 roku był sklasyfikowany na 10. pozycji w rankingu ATP Entry, najwyższym w swojej karierze.

W sumie wygrał 12 turniejów rangi ATP World Tour, 9 w grze pojedynczej i 3 w grze podwójnej.

Życie prywatne Juan Mónaco jest synem Hectora i Cristiny. Ojciec jest biznesmenem, a matka architektem. Ma również starszą siostrę, Marę oraz młodszego brata, Andresa. W wolnym czasie chętnie odwiedza swoich znajomych oraz przebywa w domu z rodziną. Lubi piłkę nożną i koszykówkę.

Kariera tenisowa 2002–2003 W styczniu 2002 Mónaco rozpoczął karierę seniorską. W tym roku wygrał turniej rangi ITF Futures F20 na Jamajce. W marcu 2003 roku zwyciężył po raz kolejny w Jamajce, rozgrywkach futuresowych F4. Do końca sezonu wygrał jeszcze cztery imprezy, w Argentynie (F1 futures) i (F6 futures), Boliwii (F1) oraz w Urugwaju (F2).

2004 Drugi rok w zawodowej karierze zaczął od triumfu w rozgrywkach ATP Challenger Tour w São Paulo. Na początku lutego Mónaco wystartował po raz pierwszy w turnieju ATP World Tour, w Viña del Mar, ale odpadł w III rundzie kwalifikacji. W tym samym miesiącu osiągnął ćwierćfinał rozgrywek w Buenos Aires, eliminując wcześniej m.in. Juana Ignacio Chelę. W turnieju ATP Masters Series w Miami doszedł do III rundy, przechodząc wcześniej kwalifikacje. W turnieju głównym pokonał Joachima Johanssona i Gustavo Kuertena, a przegrał z Paradornem Srichaphanem.

W maju zadebiutował w turnieju wielkoszlemowym, podczas rywalizacji na Roland Garrosie. Na początku pomyślnie przebrnął kwalifikacje, a potem, w fazie zasadniczej doszedł do II rundy, gdzie w walce o dalszą grę przegrał z późniejszym półfinalistą imprezy, Guillermo Corią. W Båstad osiągnął kolejny w sezonie ćwierćfinał, natomiast w Sopocie po raz pierwszy w karierze awansował do półfinału rozgrywek ATP World Tour. Spotkanie o finał przegrał ze swoim rodakiem, José Acasuso.

Ostatni w roku wielkoszlemowy turniej, US Open, Argentyńczyk zakończył w I rundzie, po porażce z Gastónem Gaudio. Kolejny w sezonie półfinał osiągnął w Palermo, ale w meczu o finał nie sprostał Filippo Volandriemu.

Sezon ukończył w czołowej setce rankingu, będąc na 73. miejscu.

2005 Na początku sezonu Argentyńczyk zadebiutował w Australian Open, jednak przegrał swój pojedynek w I rundzie. W kwietniu awansował do swojego pierwszego finału rozgrywek ATP World Tour, w Casablance. W finale zmierzył się z Mariano Puertą, który pokonał Mónaco 6:4, 6:1. Na początku maja Mónaco uzyskał ćwierćfinał w Monachium.

W Roland Garrosie i Wimbledonie odpadał w I rundzie. Ten sam rezultat powtórzył na US Open. Do końca roku osiągnął ćwierćfinał w wietnamskim Ho Chi Minh.

Na koniec roku uplasował się na 85. pozycji w rankingu światowym.

2006 Sezon 2006 Mónaco zainaugurował od II rundy w Melbourne. W lutym doszedł do ćwierćfinału w Costa do Sauipe. Ten sam wynik uzyskał w Pörtschach.

W Roland Garrosie doszedł do III rundy. Pojedynek o 1/8 finału przegrał z Ivanem Ljubičiciem. Na ceglanych kortach w Stuttgarcie, turnieju rangi ATP International Series Gold, osiągnął półfinał. Spotkanie, którego stawką był finał przegrał 6:4, 2:6, 2:6 z José Acasuso.

W US Open odpadł w I fazie po porażce z Jamesem Blakiem.

Rok 2006 ukończył jako 69. zawodnik na świecie.

2007 thumb|Juan Mónaco podczas Australian Open, 2007 Na początku roku Mónaco zagrał w turnieju w Auckland, przechodząc najpierw eliminacje, a potem w fazie zasadniczej dochodząc do ćwierćfinału. W Australian Open odpadł w I etapie z Nicolasem Mahutem. Podczas rozgrywek w Costa do Sauipe zaszedł do ćwierćfinału. W rodzinnym Buenos Aires awansował do swojego drugiego finału w karierze. We wcześniejszych rundach zdołał pokonać m.in. zwycięzcę rozgrywek z 2006 roku, Carlosa Moyę. W meczu o tytuł pokonał 6:1, 6:2 Alessio Di Mauro. W turniejach w Houston i Estoril Mónaco osiągał ćwierćfinały.

Drugie w sezonie turniejowe zwycięstwo Mónaco wywalczył Pörtschach. W ćwierćfinale pokonał m.in. Nikołaja Dawydienkę. W finale zmierzył się z Gaëlem Monfilsem, wygrywając pojedynek 7:6(3), 6:0.. W Roland Garrosie doszedł do 1/8 finału, a w Wimbledonie odpadł w I rundzie.

Trzeci triumf w rozgrywkach ATP World Tour Mónaco odniósł w Kitzbühel. W drodze po tytuł pokonał m.in. Tommy'ego Robredo oraz Philippa Kohlschreibera, a w meczu finałowym wygrał 5:7, 6:3, 6:4 z Potito Starace.

W US Open Series Argentyńczyk doszedł do III rundy turnieju ATP Masters Series w Cincinnati. Na kortach Flushing Meadows awansował do IV rundy, a we wcześniejszej fazie wyeliminował m.in. Agustína Calleriego. W połowie października doszedł do ćwierćfinału turnieju w Sztokholmie, a w rozgrywkach rangi ATP Masters Series w Madrycie dotarł do III rundy.

Na koniec roku zajmował 23. miejsce w rankingu Entry.

2008 Na początku stycznia Mónaco doszedł do półfinału rozgrywek w Auckland. W spotkaniu o finał uległ Philippowi Kohlschreiberowi 2:6, 1:6. Argentyńczyk wystartował również w grze podwójnej wygrywając pierwszy w karierze deblowy tytuł. Grając razem z Luisem Horną pokonali w finale duet Xavier Malisse-Jürgen Melzer 6:4, 3:6, 10–7. W Australian Open przegrał mecz w III rundzie z Tomášem Berdychem. Podczas imprezy w Viña del Mar Mónaco awansował do finału zarówno w singlu, jak i w deblu. W finale debla razem Máximo Gonzálezem zmierzył się z parą José Acasuso-Sebastián Prieto. Mecz skończył się przedwcześnie, z powodu kontuzji stopy jakiej doznał Mónaco, przy stanie 1:6, 0:3. Po finale debla miał się odbyć finał singla, jednak Mónaco oddał zwycięstwo walkowerem Fernando Gonzálezowi, z powodu urazu wcześniej doznanego.

Na korty powrócił pod koniec lutego na rozgrywki w Buenos Aires, lecz odpadł z rywalizacji w I rundzie po przegranej z Agustínem Callerim. W turnieju ATP Masters Series w Indian Wells doszedł do III rundy, podobnie jak i w Hamburgu. Podczas turnieju w Walencji Mónaco wywalczył drugi deblowy tytuł w karierze. Wspólnie z Máximo Gonzálezem pokonali w finale 7:5, 7:5 parę Travis Parrott-Filip Polášek. Na kortach w Pörtschach po raz drugi w przeciągu dwóch lat Mónaco osiągnął finał singla. W półfinale zdołał pokonać Ivana Ljubičivia, ale w finale nie sprostał Nikołajowi Dawydience.

W rozpoczynającym się Roland Garrosie Argentyńczyk odpadł w I rundzie. W czerwcu, podczas rozgrywek w Warszawie osiągnął półfinał. Pojedynek o finał przegrał z Tommym Robredo. W ostatnim wielkoszlemowym w roku turnieju, US Open odpadł w I rundzie.

Tego roku wystąpił również na igrzyskach olimpijskich w Pekinie. Wystąpił w konkurencjach gry pojedynczej i podwójnej, z których odpadł w I rundzie, w deblu startując w parze z Agustínem Callerim.

Sezon zakończył na 46. miejscu w rankingu światowym.

2009 thumb|Juan Mónaco podczas French Open, 2009 Ósmy rok w zawodowej karierze Mónaco rozpoczął od porażki w I rundzie w Melbourne. W Viña del Mar doszedł do ćwierćfinału, a w Costa do Sauipe osiągnął finał gry podwójnej partnerując Lucasowi Arnoldowi Kerowi. Rywalami Argentyńczyków w spotkaniu finałowym byli Marcel Granollers i Tommy Robredo, którzy zakończyli zwycięsko rywalizację 6:4, 7:5. W Buenos Aires Mónaco awansował do finału gry pojedynczej, pokonując po drodze m.in. Davida Nalbandiana. W spotkaniu finałowym zmierzył się z Tommym Robredo, który wygrał pojedynek 7:5, 2:6, 7:6(5). Podczas rozgrywek w Monte Carlo Mónaco osiągnął III rundę, podobnie jak i w Barcelonie. W Rzymie awansował po raz pierwszy do ćwierćfinału rozgrywek ATP World Tour Masters 1000. Po drodze pokonał m.in. Andy'ego Murraya. Spotkanie o półfinał przegrał z Fernando Gonzálezem.

W wielkoszlemowym Roland Garrosie odpadł z rywalizacji w II rundzie, a w Wimbledonie w I rundzie. W połowie lipca osiągnął finał turnieju w Båstad. W ćwierćfinale pokonał Fernando Verdasco, a w półfinale wygrał z Tommym Robredo. W spotkaniu finałowym zagrał z Robinem Söderlingiem, z którym przegrał 3:6, 6:7(4).

Na kortach Flushing Meadows Mónaco przegrał swoje spotkanie w I rundzie z Juanem Martínem del Potro. W stolicy Rumunii, Bukareszcie, awansował do kolejnego finału w sezonie. Spotkanie o tytuł rozegrał z Albertem Montañésem, któremu uległ 6:7(2), 6:7(6).

Sezon zakończył na 30. pozycji w rankingu ATP Entry.

2010 Pierwszy występ w sezonie Mónaco zanotował w Auckland, gdzie odpadł w II rundzie. Wyeliminował swojego rodaka, Horacio Zeballosa, a przegrał z późniejszym triumfatorem rozgrywek, Johnem Isnerem. W Australian Open awansował do III rundy, pokonując po drodze w trzech setach Ernestsa Gulbisa oraz po pięciosetowym pojedynku Michaëla Llodrę. W pojedynku o 1/8 finału nie sprostał Nikołajowi Dawydience. Na początku lutego Argentyńczyk wystartował w turnieju Movistar Open, rozgrywanym na kortach ziemnych w Santiago. Doszedł tam do finału, jednak w meczu o tytuł przegrał z Thomazem Belluccim 2:6, 6:0, 4:6. W swoim kolejnym występie, na kortach w Buenos Aires uzyskał półfinał. Pojedynek o miejsce w finale przegrał z Juanem Carlosem Ferrero. Ten sam wynik Argentyńczyk powtórzył podczas rozgrywek w Acapulco. W drodze po półfinał pokonał m.in. Fernando Verdasco. W trakcie trwania meczu półfinałowego Argentyńczyk doznał kontuzji mięśni żebra, która uniemożliwiła mu dalszą grę przy stanie 5:7 dla Juana Carlosa Ferrero. Tym samym jego rywal awansował do finału turnieju.

W marcu Mónaco doszedł do ćwierćfinału turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells, pokonując m.in. Juana Carlosa Ferrero. W pojedynku o półfinał imprezy przegrał w trzech setach z późniejszym triumfatorem rozgrywek, Ivanem Ljubičiciem.

W maju, podczas Drużynowego pucharu świata Mónaco wraz z reprezentacją Argentyny wygrali całą rywalizację. W finale Argentyńczycy pokonali 2:1 USA, a Mónaco zdobył punkt dla zespołu pokonując 1:6, 6:2, 6:3 Sama Querreya. Na Roland Garrosie odpadł z rywalizacji w I rundzie po porażce z Gregą Žemlją. Z Wimbledonu Argentyńczyk się wycofał, natomiast na początku września, podczas US Open odpadł z gry w I rundzie po porażce z Peterem Polanskym.

Jesienią, podczas turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju Mónaco osiągnął półfinał, eliminując odpowiednio Florenta Serrę, Thiemo de Bakkera, Mischę Zvereva oraz Jürgena Melzera. Spotkanie o finał imprezy przegrał z Andym Murrayem. W listopadzie, podczas rozgrywek w Walencji Argentyńczyk osiągnął ćwierćfinał, pokonując po drodze m.in. Andy'ego Murraya. W pojedynku o półfinał zawodów nie sprostał Marcelowi Granollersowi.

Sezon ukończył będąc na 26. miejscu w zestawieniu ATP.

2011 Rok 2011 Mónaco zainaugurował od turnieju w Auckland, gdzie odpadł w I fazie pokonany przez Adriana Mannarino. Podczas Australian Open doszedł do II rundy, po wcześniejszym wyeliminowaniu Simona Greula. Spotkanie o dalszą fazę przegrał wynikiem 4:6, 4:6, 6:3, 2:6 z Robinem Haasem. W lutym Mónaco osiągnął dwa ćwierćfinały, najpierw w Buenos Aires, przegrywając ze Stanislasem Wawrinką oraz Acapulco, gdzie został pokonany przez Davida Ferrera.

Na początku maja Mónaco wystartował w Madrycie, po wygranych z Andriejem Gołubiewem i Gaëlem Monfilsem. Spotkanie o ćwierćfinał Argentyńczyk przegrał z Tomášem Berdychem. Podczas Drużynowego pucharu świata Mónaco wraz z Juanem Ignacio Chelą i Máximo Gonzálezem osiągnęli finał imprezy eliminując po drodze reprezentacje Kazachstanu, Szwecji oraz Stanów Zjednoczonych. W finale Argentyńczycy zmierzyli się z Niemcami, z którymi przegrali 1:2. W swoim singlowym pojedynku Mónaco uległ Florianowi Mayerowi. W wielkoszlemowym Roland Garrosie Argentyńczyk odpadł w I rundzie z Fernando Verdasco. Również w I rundzie Mónaco zakończył swój udział na Wimbledonie, przegrywając w Michaiłem Jużnym.