Stanley Frank Musial, urodzony jako Stanisław Franciszek Musiał (ur. 21 listopada 1920 w Donorze, zm. 19 stycznia 2013 w Ladue) – amerykański baseballista polskiego pochodzenia, weteran II wojny światowej.
W Major League Baseball występował na pozycji pierwszobazowego i zapolowego w St. Louis Cardinals przez 22 sezony. Musial, noszący przydomek Stan The Man, jest uważany za jednego z najlepszych uderzających w lidze. Podczas całej kariery w MLB zaliczył 3630 uderzeń, co daje mu 4. miejsce w klasyfikacji wszech czasów. Zdobył 450 home runów, trzykrotnie wybierany był MVP National League i trzykrotnie zwyciężył w World Series. Był 24-krotnym uczestnikiem Meczu Gwiazd podobnie jak Willie Mays, tylko Hank Aaron zaliczył więcej występów w All-Star Game – 25. W 1969 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame po pierwszym głosowaniu otrzymując 93,2% głosów, zaś w 2014 został wprowadzony do nowo utworzonej Hall of Fame klubu St. Louis Cardinals.
Musial urodził się w Donorze w stanie Pensylwania, gdzie grał w baseball w szkolnej drużynie Donora High School. W 1938 podpisał zawodowy kontrakt z St. Louis Cardinals jako miotacz, jednak w późniejszym okresie został przekwalifikowany na zapolowego, grając w niższych ligach. W MLB zadebiutował w 1941 roku. W 1942 w swoim pierwszym pełnym sezonie wygrał z zespołem Cardinals World Series, rok później zwyciężył w sześciu klasyfikacjach i został po raz pierwszy wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem, po raz pierwszy zagrał w All-Star Game i występował w tym meczu w każdym następnym sezonie z wyjątkiem sezonu 1945. W 1944 zdobył drugi mistrzowski tytuł World Series, zaś w 1945 służył w U.S. Navy.
Po powrocie do gry w 1946 po raz drugi wybrano go MVP National League i zdobył trzeci tytuł mistrzowski World Series. Dwa lata później został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem po raz trzeci, a do zdobycia Potrójnej Korony brakowało mu jednego home runa. Po słabym sezonie 1959 Musial zatrudnił osobistego trenera by poprawić swoją skuteczność. W 1963 zakończył karierę zawodniczą. W MLB ustanowił 17 rekordów, 29 w National League i 9 w All-Star Game. Był właścicielem restauracji podczas i po zakończeniu kariery. W 1967 został menadżerem generalnym klubu St. Louis Cardinals, jednak w tym samym roku, po zwycięskich dla Cardinals World Series, zrezygnował z tej funkcji. W 1999 został wybrany do Major League Baseball All-Century Team, a w lutym 2011 prezydent Barack Obama odznaczył go Medalem Wolności, najwyższym odznaczeniem cywilnym w Stanach Zjednoczonych.
Dzieciństwo i młodość Musial urodził się w Donorze w stanie Pensylwania, oddalonej o ok. 30 km od Pittsburgha, jako piąte z sześciorga dzieci i pierwszy syn Łukasza i Mary Musiał z domu Lancos. Jego matka była z pochodzenia Czeszką, ojciec był polskim emigrantem, który dla syna wybrał imiona Stanisław Franciszek, a jako zdrobnienia używał formy „Stasiu”.
W dzieciństwie Musial grał w baseball wraz z młodszym bratem Edem i kolegami, a za swojego idola uważał Lefty'ego Grove'a. Naukę gry w baseball pobierał od swojego sąsiada Joego Barbao, który grał na pozycji miotacza w niższych ligach we wcześniejszym okresie. Gdy zapisał się do szkoły zmienił imię i nazwisko na Stanley Frank Musial.
W wieku 15 lat Musial został miotaczem półzawodowego klubu Donora Zincs, którego menadżerem był Barbao. W debiucie rozegrał sześć inningów, autując starszych od niego 13 pałkarzy. Musial występował także jeden sezon w nowo utworzonej drużynie przy szkole średniej w Donorze, gdzie grał Buddy Griffey, ojciec Kena Griffeya Seniora, dziadek Kena Griffeya Juniora. Statystyk baseballowy Bill James określił Griffeya Jr. porównując go do Musiala jako „drugiego najlepszego leworęcznego pałkarza i leworęcznego zapolowego, spośród wszystkich zawodników urodzonych w Donorze 21 listopada”. Występy Musiala w młodości, dzięki którym przepowiadano mu występy w MLB sprawiły, że zyskał wówczas przydomek „The Donora Greyhound”.
Musial również grał w koszykówkę i otrzymał propozycję stypendium z University of Pittsburgh. W tym samym czasie był obserwowany przez skautów St. Louis Cardinals, gdy wciąż występował na pozycji miotacza i w 1937 roku zaproponowano mu zawodowy kontrakt po jednym z treningów z zespołem farmerskim Cardinals. Ojciec Musiala był początkowo przeciwny karierze baseballisty, jednak po namowach Stana i jego matki ostatecznie wyraził zgodę. Kontrakt podpisał po zakończeniu sezonu 1937, jednak klub złożył dokumenty na biurko komisarza ligi dopiero w czerwcu 1938, więc do tego momentu mógł występować w amatorskich zespołach; grał w szkolnej drużynie Donora High School, z którą awansował do playoff. Następnie stawił się w klubie farmerskim St. Louis Cardinals – Williamson Colts z Class D (od 1963 poziom Rookie).
Kariera sportowa Występy w zespołach farmerskich St. Louis Cardinals (1938–1941) Debiutancki sezon w Colts w 1938 to okres aklimatyzacji w oddalonej o 390 kilometrów od rodzinnego domu Musiala miejscowości Williamson w Wirginii Zachodniej. Sezon zakończył z przeciętnym bilansem W-L 6–6, uzyskując wskaźnik ERA 4,66 i średnią uderzeń 0,258. Jego pensja wynosiła wówczas 65 dolarów miesięcznie. Musial ukończył szkołę średnią przed powrotem do Williamson na wiosnę 1939, w czasie gdy klub zmienił nazwę na Red Birds. W sezonie zasadniczym poprawił statystyki notując 9 zwycięstw przy 2 przegranych, 4,30 ERA i 0,352 średnią uderzeń.
Sezon 1940 spędził w Daytona Beach Islanders z Class D, gdzie nawiązał przyjaźń z menadżerem zespołu Dickiem Kerrem, dzięki któremu poprawił rzut piłką. Kerr widział w nim również dobrego pałkarza i wystawiał go na dwóch pozycjach – miotacza i zapolowego. Pod koniec tego miesiąca w jednym z meczów odniósł kontuzję ramienia, grając na zapolu. Powracając po urazie w spotkaniu playoff zagrał jako starter, a drużyna Islanders przegrała 5–12. Po zakończeniu sezonu Musial rozważał zakończenie kariery, gdyż nie był w stanie utrzymać rodziny otrzymując pensję w wysokości 16 dolarów za tydzień. Dick Kerr chcąc utrzymać go w zespole, zaproponował mu przeprowadzkę do własnego mieszkania i zaoferował pomoc finansową (w ramach podziękowania za to Musial w 1958 roku kupił Kerrowi dom w Houston za 20 tysięcy dolarów). W 113 meczach uzyskał średnią uderzeń 0,311, zanotował bilans W-L 18-5, zaliczył 176 strikeoutów i oddał 145 baz za darmo.
Przed rozpoczęciem sezonu 1941 Musial został przeniesiony do zespołu Columbus Red Birds z Class AA (od 1963 poziom Double-A), chociaż menadżer Burt Shotton i Musial mieli świadomość, że kontuzja odniesiona w poprzednim sezonie osłabiła ramię zawodnika. W związku z tym Musial przeszedł do Springfield Cardinals z Class C (wówczas trzeci najniższy poziom), gdzie grał wyłącznie na pozycji zapolowego. W późniejszym okresie wspominając okres gry w Springfield stwierdził, że jego postawa w meczach Red Birds to zasługa Olliego Vaneka, menadżera tego zespołu, który dostrzegł w nim dobrego pałkarza. W 87 meczach w Springfield Cardinals Musial uzyskał najlepszą w lidze Western Association średnią (0,379), zdobył najwięcej home runów (26) i po trzech miesiącach występów w Springfield otrzymał promocję do zespołu Rochester Red Wings z International League. Podczas odbijania przyjmował wyjątkową postawę, przysiad charakterystyczny dla miotacza, którą miotacz Ted Lyons określił jako podobną do „dziecka zerkającego zza rogu i wypatrującego policję”. W 1950 nowojorski dziennikarz sportowy Tom Meany w jednym z artykułów napisał o niej: „Wygięte kolana i przysiad nadają wygląd sprężyny spiralnej, a większość miotaczy określa ją jako zwiniętego grzechotnika”. W Rochester zagrał w 54 meczach, uzyskał średnią 0,326, a w trzech meczach z kolei zaliczył 11 odbić i został powołany do zespołu St. Louis Cardinals na ostatnie dwa tygodnie sezonu zasadniczego.
Major League Baseball (1941–1944) Musial zadebiutował w MLB 17 września 1941 w drugim meczu doubleheader przeciwko Boston Braves na Sportsman's Park. Cardinals walczyli o tytuł National League z Brooklyn Dodgers, a do końca sezonu zostało 12 spotkań. Musial zaliczył 20 uderzeń przy średniej 0,426 jednak ostatecznie Cardinals zajęli drugie miejsce ze stratą 2,5 zwycięstwa do Dodgers, którzy wygrali w sezonie zasadniczym 100 meczów.
Menadżer zespołu Billy Southworth od początku sezonu 1942 wystawiał Musiala na lewym zapolu, a niekiedy jako pinch hittera przeciwko leworęcznym miotaczom. Do końca czerwca Musial uzyskał średnią 0,315, a Cardinals podobnie jak przed rokiem, walczyli z Dodgers o mistrzostwo National League. 27 września w pierwszym meczu doubleheader z Chicago Cubs na Sportsman's Park Cardinals zapewnili sobie mistrzostwo ligi odnosząc 105. zwycięstwo; mecz zakończył Musial, łapiąc w pierwszej połowie dziewiątej zmiany na lewym zapolu wysoko odbitą piłkę i autując trzeciego zawodnika. Sezon zakończył ze średnią 0,315 i z 72 RBI w 140 meczach i został wybrany przez magazyn The Saturday Evening Post najlepszym debiutantem w MLB.
W World Series 1942 roku Cardinals grali z mistrzem American League New York Yankees. W pierwszym meczu rozegranym na Sportsman's Park przy stanie 0–7 dla Yankees, w drugiej połowie dziewiątej zmiany Cardinals zdobyli cztery runy i przy wszystkich zajętych bazach, do odbicia podszedł Musial, który przy próbie zaliczenia pierwszej bazy został wyautowany, co zakończyło mecz, a Yankees objęli prowadzenie w serii. Pierwszym jego odbiciem w World Series było RBI single w drugiej połowie ósmej zmiany w meczu numer 2, które dało Cardinals prowadzenie 4–3; w dziewiątej zmianie Yankees nie zdobyli runa i w serii best-of-seven był remis. W kolejnych trzech meczach, które miały miejsce na Yankee Stadium, Musial zaliczył trzy odbicia, Cardinals wygrali wszystkie mecze wyjazdowe i World Series 4–1. W finałach Musial uzyskał średnią 0,222 i zdobył dwa runy.
Podczas spring training 1943 roku przy negocjacjach nowej umowy, Musial miał wstrzymany kontrakt, ale ostatecznie dostał podwyżkę z 4200 do 6250 dolarów. W tym samym roku po raz pierwszy został wybrany do Meczu Gwiazd, rozegranym 13 lipca, w którym zaliczył RBI double. W sezonie 1943 zaliczył w lidze najwięcej uderzeń (220), double’ów (48), triple’ów (20), wszystkich baz ogółem (347), a także miał najlepszy wskaźnik on-base percentage (0,425) i slugging percentage (0,562). Dzięki tym osiągnięciom po raz pierwszy został wybrany MVP National League, wyprzedzając w głosowaniu kolegę z zespołu Walkera Coopera. Sezon zasadniczy Cardinals zakończyli z przewagą 18 zwycięstw nad Cincinnati Reds. W World Series zmierzyli się po raz drugi z rzędu z New York Yankees. Musial zaliczył single'a w przegranym przez Cardinals meczu numer 1 i zdobył runa w meczu numer 2. Cardinals przegrali trzy następne mecze i całą serię 1–4, jednak zawodnicy dostali premię w wysokości 4321 dolarów i 99 centów, co wynosiło prawie dwie trzecie pensji Musiala z sezonu zasadniczego.
Udział Stanów Zjednoczonych w II wojnie światowej i powoływanie do wojska zawodowych graczy, mogło mieć wpływ na dalszą karierę Musiala, kiedy przeszedł badania medyczne przed możliwym poborem. Pozostał jednak w zespole na cały sezon, w którym uzyskał średnią 0,347 i zaliczył 197 odbić. Cardinals zdobyli po raz trzeci z rzędu mistrzostwo National League, a w World Series zagrali z innym zespołem z St. Louis, Browns, którzy po trzecim meczu prowadzili 2–1; Musial odbijał średnio 0,250. W meczu numer 4 zaliczył dwupunktowego home runa, single'a, double'a i bazę za darmo, a Cardinals zwyciężyli 5–1 i doprowadzili do wyrównania w serii. Dwa kolejne mecze również wygrali i zdobyli mistrzostwo MLB. Musial w finałach zanotował średnią 0,304.
Służba w U.S. Navy