Izba Kultury Rzeszy (niem. Reichskulturkammer, RKK) – instytucja utworzona 22 września 1933 roku przez Josepha Goebbelsa, ministra Rzeszy do spraw oświecenia publicznego i propagandy. Była instrumentem narodowosocjalistycznej polityki kulturalnej i instytucją nadzorującą wszelkie obszary życia kulturalnego oraz warunki życia twórców dóbr kultury.
Struktura organizacyjna Kierownictwo przejął Goebbels osobiście mianując się na prezydenta Izby, którą podzielił na siedem izb branżowych: Reichsschrifttumskammer (Izba Piśmiennictwa Rzeszy) Reichsfilmkammer (Izba Filmowa Rzeszy) Reichsmusikkammer (Izba Muzyki Rzeszy), prezesem do 1935 był kompozytor Richard Strauss, później Peter Raabe Reichstheaterkammer (Izba Teatrów Rzeszy) Reichspressekammer (Izba Prasy Rzeszy), prezes Max Amann, Reichsrundfunkkammer (Izba Radiofonii Rzeszy), rozwiązana 1939 Reichskammer der bildenden Künste (Izba Sztuk Pięknych Rzeszy), prezes Adolf Ziegler.
Zadania Izby Kultury Rzeszy Głównym zadaniem Izby było upaństwowienie, nadzór i kontrola kultury; z czego wynikało glajchszaltowanie w myśl zaleceń partyjnych wszelkich przejawów życia kulturalnego w Niemczech. Tylko członek izby branżowej mógł być twórcą w obszarze kultury. Jednak nie każdy mógł być członkiem izby – nie przyjmowano osób pochodzenia żydowskiego oraz innych osób uznanych za niepożądane.
Kultura była przesycona polityką i miała służyć propagandzie narodowosocjalistycznej. Większość twórców podporządkowała się zaleceniom partyjnym. Dzieła plastyczne stały się antymodernistyczne i wzorowano je według koncepcji XIX-wiecznego realizmu. W rzeźbie i architekturze realizowano monumentalne projekty wzorowane na klasycyzmie.
W roku 1936 zabroniono eksponowania wszelkich dzieł ekspresjonizmu, które Goebbels określał jako wynaturzenia (Entartete Kunst); tego rodzaju dzieła usunięto z ekspozycji muzealnych, częściowo zniszczono lub sprzedano za granicę, a książki spalono publicznie. Natomiast twórców prześladowano.
Kategoria:Propaganda nazistowska Kategoria:Kultura w III Rzeszy