Dwight David Howard II (ur. 8 grudnia 1985 w Atlancie) – amerykański koszykarz występujący na pozycji środkowego.
Po ukończeniu szkoły średniej nie zdecydował się na podjęcie studiów i zgłosił się do draftu NBA, w którym został wybrany z pierwszym numerem przez Orlando Magic. Po ośmiu sezonach występów w Magic został wymieniony do Los Angeles Lakers. Rok później jako wolny agent podpisał kontrakt z Houston Rockets. W dalszych latach kariery grał jeszcze w Atlancie Hawks, Charlotte Hornets i Washington Wizards – w każdej z drużyn po jednym sezonie. W lipcu 2019 Wizards wymienili Howarda do Memphis Grizzlies, którzy wykupili jego kontrakt. W sierpniu tego samego roku podpisał umowę z Los Angeles Lakers.
Ośmiokrotnie brał udział w meczach gwiazd NBA i tyle samo razy był wybierany do najlepszych składów sezonu. W najlepszym defensywnie składzie sezonu znajdował się zaś pięciokrotnie. Trzy razy otrzymał także nagrodę dla najlepszego obrońcy sezonu. Pięciokrotnie był najlepszym zbierającym ligi (średnia na mecz), a dwukrotnie najlepszym blokującym. W 2008 zwyciężył w konkursie wsadów NBA.
Howard był członkiem kadry narodowej i olimpijskiej Stanów Zjednoczonych, w barwach której występował na Mistrzostwach Świata w Japonii (brązowy medal) i Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie (złoty medal). Był również członkiem kadry na Igrzyska Olimpijskie w Londynie, jednak z udziału w nich wyeliminowała go kontuzja.
Szkoła średnia Uczęszczał do szkoły średniej Southwest Atlanta Christian Academy, gdzie jego ojciec pracował jako dyrektor sportowy. Grę w szkolnej drużynie koszykówki rozpoczynał jako rozgrywający, lecz w związku z szybkim rośnięciem zmieniano mu pozycję na niskiego skrzydłowego, a następnie silnego skrzydłowego. Rozgrywając przez cztery lata nauki łącznie 129 meczów, zdobywał średnio 16,6 punktu, 13,4 zbiórki oraz 6,3 bloku na mecz.
W ostatnim roku nauki wraz ze szkolną drużyną zdobył mistrzostwo stanu, notując średnio 25 punktów, 18,3 zbiórki, 8 bloków, 3,5 asysty oraz 3 przechwyty na mecz. Howard otrzymał wówczas nagrody dla najlepszego zawodnika szkół średnich: im. Jamesa Naismitha, Morgana Woottena oraz przyznawane przez Gatorade i McDonald’s. W owym sezonie wystąpił również w meczu gwiazd szkół średnich, gdzie został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem spotkania (wspólnie z J.R.'em Smithem). W 2012 został wybrany jednym z 35 najlepszych zawodników w historii tychże meczów.
Kariera zawodowa Orlando Magic (2004–2012) Pierwsze lata (2004–2007) thumb|left|Howard wykonujący rzut wolny Po ukończeniu szkoły średniej, Howard nie zdecydował się na rozpoczęcie studiów i zgłosił się do draftu NBA 2004, gdzie Orlando Magic wybrali go z pierwszym numerem przed będącym na drugim roku studiów Emeka Okaforem. Jako numer na koszulce zdecydował się wybrać liczbę 12, ponieważ jego idol Kevin Garnett za czasów gry w Minnesota Timberwolves nosił numer 21, co jest odwróceniem dwunastki. Howard dołączył do będących w kryzysie Magic, którzy zakończyli poprzedni sezon z wynikiem 21 zwycięstw; wcześniej też zespół stracił swojego lidera Tracy’ego McGrady’ego. Howard, ukończył swój debiutancki sezon ze zdobywanymi średnio 12 punktami oraz 10 zbiórkami na mecz, ustanawiając przy tym kilka rekordów National Basketball Association. Stał się najmłodszym graczem w historii NBA, który zdobywał średnio double double w sezonie regularnym, najmłodszym, który zdobywał średnio więcej niż 10 zbiórek w sezonie oraz najmłodszym, który zanotował ponad 20 zbiórek w jednym meczu. Jego osiągnięcia w pierwszym sezonie w NBA podkreślał fakt, że był pierwszym debiutantem, który przyszedł do NBA prosto po szkole średniej i wystąpił we wszystkich 82 spotkaniach zespołu. Oprócz tego wziął też udział w meczu debiutantów z drugoroczniakami i został jednogłośnie wybrany do najlepszej piątki debiutantów. Jednakże nie zdobył nagrody dla debiutanta roku, ustępując środkowemu Emeka Okaforowi z Charlotte Bobcats i rzucającemu obrońcy Benowi Gordonowi z Chicago Bulls.
thumb|right|Howard walczący o pozycje z JaVale McGeem z Washington Wizards Podczas przerwy przed rozpoczęciem kolejnego sezonu, Howard przybrał prawie dziesięć kilogramów masy mięśniowej. Jeden z trenerów Magic, będący wcześniej trenerem indywidualnym Shaquille O’Neala, Brian Hill, zdecydował, że Howard powinien przekształcić się z silnego skrzydłowego w środkowego. Hill skoncentrował treningi z Howardem na grze pod koszem i defensywie, motywując go dodatkowo, że musi stać się ”prawdziwym środkowym”, aby jego zespół dotarł do playoffs. 15 listopada 2005, w meczu u siebie przeciwko Charlotte Bobcats, Howard zdobył 21 punktów i 20 zbiórek, stając się najmłodszym zawodnikiem w historii NBA, który zanotował powyżej 20 punktów i 20 zbiórek w tym samym meczu. Został wybrany do drużyny drugoroczniaków na Rookie Challenge 2006 podczas weekendu gwiazd NBA, a w dniu 15 kwietnia 2006, ustanowił nowy rekord kariery w liczbie zbiórek w jednym meczu, zdobywając przeciwko Philadelphii 76ers 26 zbiórek; dodając też 28 punktów był blisko jednej z niewielu zdobyczy w historii NBA 30-30. Sezon zakończył ze średnio zdobywanymi, 15,8 punktu i 12,5 zbiórki na mecz, zajmując drugie miejsce w NBA w zbiórkach na mecz, ofensywnych zbiórkach i double double oraz szóste w procencie trafionych rzutów z gry. Pomimo progresu statystycznego Howarda w porównaniu z poprzednim sezonem, Magic osiągnęli bilans 36-46 i drugi rok z rzędu nie dostali się do playoffs.
Howard, jako tzw. franchise playerTzw. franchise player to zawodnik, wokół którego klub decyduje się budować swój zespół. Orlando zrobił kolejny krok do przodu w sezonie 2006-2007, w trzecim sezonie z rzędu występując we wszystkich 82 meczach sezonu zasadniczego. 1 lutego 2007, po raz pierwszy w karierze został wybrany do meczu gwiazd, gdzie pełnił rolę rezerwowego w drużynie konferencji wschodniej. Howard zakończył ten mecz ze zdobytymi 20 punktami i 12 zbiórkami. Niecały tydzień później, w meczu przeciwko Toronto Raptors, Howard ustanowił nowy rekord kariery w liczbie zdobytych punktów w jednym meczu, notując ich 32. Jednym z ważniejszych momentów jego kariery był dający Magic zwycięstwo i wykończony przez niego alley oop, 9 lutego w meczu w Amway Arena przeciwko San Antonio Spurs. Podczas drogi do pierwszego w karierze udziału w playoffs, Howard pobił kolejny rekord kariery, zdobywając 14 kwietnia 2007 w meczu przeciwko Philadelphii 76ers 35 punktów. Pod jego dowodzeniem, Magic zakwalifikowali się jak ósmy zespół konferencji wschodniej do playoffs NBA 2007, co było ich pierwszym awansem do rozgrywek poza sezonowych od 2003. Jednakże, Magic odpadli już w pierwszej rundzie, przegrywając 4-0 z późniejszym uczestnikami finału konferencji, Detroit Pistons. Howard zdobywał średnio 17,6 punktu i 12,3 zbiórki na mecz, przewodząc w lidze w łącznej sumie zanotowanych zbiórek, zajmując też drugie miejsce w skuteczności rzutów z gry i dziewiąte w blokach na mecz, zostając przy tym wybranym do trzeciego składu najlepszych zawodników NBA.
Lider corocznych mistrzów dywizji (2007-2010) thumb|left|Howard blokujący rzut Kobego Bryanta z Los Angeles Lakers W sezonie 2007-2008, Howard po raz pierwszy w karierze został wybrany do pierwszej piątki drużyny konferencji wschodniej na mecz gwiazd, kończąc rozgrywki z najwyższą w lidze liczbą 69 double double w sezonie oraz ośmiokrotnie notując więcej niż 20 punktów i 20 zbiórek w jednym meczu. 16 lutego 2008, wygrał konkurs wsadów NBA, zdobywając 78 procent głosów. W tymże konkursie wykonał wsad z przyczepioną peleryną supermana, przez co zyskał pseudonim „Superman”. Magic wraz z Howardem, zdobyli po raz pierwszy od 12 lat tytuł mistrzów dywizji oraz drugi rok z rzędu awansowali do playoffs. W pierwszej rundzie trafili na Toronto Raptors, w serii z którymi, Howard trzykrotnie w pięciu meczach zdobywał powyżej 20 punktów i 20 zbiórek. W całej serii zanotował on 91 zbiórek, więcej niż cały skład Toronto. W następnej rundzie przeciwko Detroit Pistons, Magic przegrali pierwsze dwa mecze. Zdobycie przez Howarda 20 punktów i 12 zbiórek w meczu numer trzy dały im zwycięstwo u siebie. W tym samym tygodniu, Howard został pierwszy raz w karierze mianowany do najlepszego składu NBA, oraz drugiego składu obrońców. Magic przegrali dwa kolejne mecze z Pistons i też całą serię wynikiem 4-1.
Po dziesięciu spotkaniach sezonu 2008–2009, Howard był liderem ligi w zdobywanych blokach na mecz (4,2) oraz zanotował w tym czasie pierwsze w karierze triple-double: 30 punktów, 19 zbiórek i 10 bloków. Na półmetku sezonu, Howard nadal był liderem ligi w blokach oraz objął prowadzenie w kategorii zbiórek, a także był jednym z najlepszych zawodników w skuteczności rzutów z gry. Zdobył on też rekordową liczbę 3,1 miliona głosów w wyborach do pierwszej piątki reprezentacji konferencji wschodniej na mecz gwiazd NBA 2009. 25 marca 2009, Magic z Howardem na czele zdobyli drugi rok z rzędu tytuł mistrzów dywizji południowo-wschodniej, kończąc sezon z trzecim najlepszym w konferencji bilansem 59–23 i tym samym awansując do playoffs. W dniu 21 kwietnia 2009, został najmłodszym zdobywcą nagrody dla najlepszego obrońcy rozgrywek, co było jego celem na tamten sezon. Magic rozpoczęli playoffs bez kontuzjowanego pierwszego rozgrywającego zespołu – Jameera Nelsona. W piątym meczu pierwszej rundy przeciwko Philadelphii 76ers, Howard zdobył rekordowe 24 punkty i 24 zbiórki, dając Magic prowadzenie w serii 3-2, którzy ostatecznie zakończyli ją w sześciu spotkaniach. 6 maja 2009 został mianowany do pierwszego składu obrońców, a tydzień później do najlepszej piątki sezonu.
thumb|right|Howard obok Tima Duncuna z San Antonio Spurs W drugiej rundzie playoffs, przeciwko broniącym tytułu Boston Celtics, Magic wygrali mecz piąty, po czym Howard publicznie zakwestionował taktykę trenera Stana Van Gundy'ego, mówiąc że powinien otrzymywać więcej piłek; w meczu numer sześć zdobył on 23 punkty i 22 zbiórki, przedłużając serię do siódmego spotkania. Po pokonaniu Bostonu, Magic zwyciężyli 4-2 w serii z Cleveland Cavaliers, prowadzonymi przez ówczesnego MVP ligi LeBrona Jamesa. W decydującym szóstym spotkaniu, Howard zdobywając 40 punktów ustanowił swój nowy rekord kariery, prowadząc Magic do pierwszych od 14 lat finałów NBA. Ich przeciwnicy – Los Angeles Lakers zwyciężyli w pierwszych dwóch spotkaniach w Staples Center, jednakże to Magic zwyciężyli pierwszy mecz po przeniesieniu się serii do Orlando. W czwartym meczu, Howard zanotował 21 zbiórek i rekordowe w finałach dziewięć bloków, lecz Magic przegrali po dogrywce. Lakers wygrali także mecz numer pięć i zostali nowymi mistrzami NBA.
Przed sezonem 2009–2010, Magic dokonali paru zmian w składzie: wysyłając Hedo Türkoğlu do Toronto Raptors i pozyskując ośmiokrotnego uczestnika meczów gwiazd Vince Cartera z New Jersey Nets. Tak jak w poprzednich dwóch sezonach, Magic dobrze rozpoczęli sezon, zwyciężając 17 z pierwszych 21 spotkań. W tym też sezonie, Howard dwukrotnie był wybierany najlepszym graczem miesiąca konferencji wschodniej. 21 stycznia 2010, Howard został wybrany do pierwszej piątki wschodu na mecz gwiazd NBA 2010. Niedługo po zakończeniu sezonu regularnego, w którym to Magic zanotowali 59 zwycięstw i trzeci raz z rzędu wygrali swoją dywizję, Howard wygrał w drugim kolejnym roku nagrodę dla najlepszego obrońcy ligi. Stał się on też pierwszym graczem w historii NBA, który był liderem ligi w zbiórkach i blokach dwa razy z rzędu. W trakcie playoffs, Magic pokonali w czterech meczach zarówno Charlotte Bobcats i Atlantę Hawks, odpowiednio w pierwszej i drugiej rundzie. W drodze do finałów NBA, Magic znów trafili na Boston Celtics, w starciu z którymi przegrali pierwsze trzy mecze, wygrywając dwa następne, lecz ostatecznie ulegli im w szóstym meczu.
Dwightmare (2010–2012) thumb|right|Howard w przygotowaniach do meczu