Okręty podwodne typu Tench – amerykańskie okręty podwodne stanowiące ewolucyjną odmianę fleet boats typu Gato i Balao. W jednostkach tego typu wprowadzono ulepszenia układu napędowego, co zaowocowało znaczącą redukcją generowanego przez układ napędowy hałasu, oraz zmieniono układ zbiorników balastowych w przedziałach torpedowych, co pozwoliło także na powiększenie o cztery zapasu torped. Po powojennych modyfikacjach GUPPY, jednostki tego typu otrzymały bardziej opływowy kadłub i kiosk, baterie o zwiększonej pojemności, chrapy oraz ulepszony zestaw sensorów, co pozwoliło na prowadzenie dłuższych operacji podwodnych. Podstawowe uzbrojenie jednostek typu Tench stanowiło 28 torped wystrzeliwanych z 6 dziobowych oraz 4 wyrzutni rufowych kalibru 533 mm. Uzupełniały je dwa działa kalibru 127 mm oraz 2 działa 40 mm i 4 karabiny maszynowePolmar Norman: Cold War Submarines, s. 9.. Według innych relacji jednak, uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiło jedynie 1 działo 40 mm oraz 1 kalibru 20 mmFontenoy P.: Submarines: An Illustrated History, s. 311..
Wstępne plany zakładały budowę 84 okrętów, ale 55 zostało anulowanych w 1944 i 1945 kiedy stwierdzono, że nie będą potrzebne w walkach z Japonią. Pozostałe 29 zostało włączonych do służby pomiędzy październikiem 1944 („Tench” (SS-417)) i lutym 1951 („Grenadier” (SS-525))Bauer J., Roberts S.: Register of Ships..
Opis konstrukcji Na okrętach typu Tench rozpoczęto stosowanie bezpośredniego napędu wałów śrub (direct-drive) – na wcześniejszych typach okrętów każdy z dwóch wałów śrubowych napędzany był przez dwa wysokoobrotowe silniki elektryczne (produkcji firm Allis-Chalmers, Elliott, General Electric), sprzęgnięte z nim poprzez przekładnię mechaniczną (która redukowała prędkość obrotową z około 1300 do 280 obr./min). Na okrętach typu Tench zamiast dwóch par wysokoobrotowych silników elektrycznych zastosowano dwa wolnoobrotowe, dwuuzwojeniowe (double-armature) silniki elektryczne (produkowane przez firmy Westinghouse, Elliott oraz General Electric), z których każdy napędzał bezpośrednio wał śruby. Eliminacja przekładni mechanicznych zaowocowała redukcją hałasu generowanego przez układ napędowy. Ponieważ przekładnie były stosunkowo wrażliwe na uszkodzenia spowodowane wybuchami bomb głębinowych, ich usunięcie zwiększyło także niezawodność układu napędowego.
Silniki elektryczne w trakcie marszu na powierzchni zasilane były przez cztery generatory napędzane dwusuwowymi silnikami wysokoprężnymi. Rozwijały one wówczas moc prawie 2 MW (2700 hpSubmarine Electrical Installation, s. 34.Moc mechaniczna w Stanach Zjednoczonych podawana jest w tzw. imperialnych koniach mechanicznych – hp(I).1 hp(I) = ~745,7 W.) każdy, nadając okrętowi prędkość maksymalną równą 20,25 węzłaFriedman Norman: U.S. Submarines through 1945, s. 311..
W zanurzeniu silniki elektryczne zasilane były z dwóch baterii akumulatorów. Rozwijając moc 1,3 MW (1719 hp), nadawały okrętowi prędkość maksymalną równą 8,75 węzła.
Cztery generatory elektryczne (produkowane przez General Electric, Allis-Chalmers, Elliott oraz Westinghouse) posiadały moc wyjściową 1,1 MW każdy i napędzane były przez dwusuwowe silniki wysokoprężne Fairbanks-Morse 38D8-1/8 lub General-Motors GM 16-278A o mocy 1600 bhp.
Generatory ładowały także dwie baterie akumulatorów kwasowo-ołowiowych (składających się z 126 ogniw i pojemności 9300 Ah każda) typu Sargo. Baterie akumulatorów typu Sargo to modyfikacja standardowych baterii akumulatorów instalowanych na amerykańskich okrętach podwodnych przed rokiem 1939. W standardowych bateriach akumulatorów ogniwa umieszczone były w ebonitowych pojemnikach. Baterie akumulatorów typu Sargo zostały pierwszy raz użyte na okręcie USS Sargo (SS-188) i charakteryzowały się tym, że ogniwa umieszczone były w pojemnikach, których ścianki stanowiły dwie warstwy ebonitu, pomiędzy którymi znajdowała się warstwa kauczukuFriedman Norman: U.S. Submarines through 1945, s. 265.. Taka konstrukcja zmniejszała ryzyko wycieku kwasu siarkowego w przypadku pęknięcia obudowy ogniwa na skutek wstrząsów wywołanych wybuchami bomb głębinowych (wyciekający do wnętrza kadłuba i zbierający się w zęzach kwas siarkowy powodował korozję kadłuba, w kontakcie z wodą morską wytwarzał trujący chlor oraz powodował oparzenia chemiczne). Ponadto pojemność oraz napięcie baterii typu Sargo były nieznacznie większe niż standardowych baterii z uwagi na większą liczbę ogniw (126 ogniw zamiast 120, co skutkowało zwiększeniem napięcia z 250 do 270 V).
Innym istotnym udoskonaleniem była zmiana układu dziobowego i rufowego zbiornika balastowego. Na okrętach typu Balao, dziobowy (MBT No. 1) i rufowy (MBT No. 7) zbiornik balastowy znajdowały się odpowiednio w dolnej części dziobowego i rufowego przedziału torpedowego. Pokrywy tych zbiorników stanowiły pokłady w przedziałach torpedowych. Ponieważ umieszczenie w tym miejscu odwietrzników nie było możliwe, konstruktorzy umieścili w przedziałach torpedowych przewody odwietrzników, które prowadziły od pokryw zbiorników balastowych, przez górną cześć kadłuba sztywnego na zewnątrz okrętu, gdzie były zamykane odwietrznikami. Takie rozwiązanie umożliwiało odwietrzanie oraz szasowanie zbiorników, równocześnie jednak wprowadzało do wnętrza kadłuba rurociągi zawierające wodę pod ciśnieniem zewnętrznym. W przypadku uszkodzenia tych rurociągów przez wybuchy bomb głębinowych, wystąpiłby katastrofalny w skutkach i trudny do zatamowania przeciek do wnętrza kadłuba.
Aby usunąć tę wadę konstrukcyjną, zmieniono układ zbiorników balastowych. Dziobowy zbiornik balastowy przesunięto na zewnątrz kadłuba sztywnego – w kierunku dziobu okrętu, dzięki czemu mógł być odwietrzany bezpośrednio do wnętrza kadłuba lekkiego. Rufowy zbiornik balastowy – po przeprowadzeniu obliczeń dotyczących stateczności i wyporności kadłuba – okazał się zbędny i został przekształcony w zbiornik paliwa (dzięki czemu zasięg okrętu zwiększył się o 5000 Mm w porównaniu z okrętami typu Balao).
Dodatkowo – zmiany układu zbiorników balastowych w przedziałach torpedowych spowodowały zwiększenie dostępnej przestrzeni, a w konsekwencji powiększenie o cztery zapasu torped
Podstawowe uzbrojenie jednostek typu Tench stanowiło 28 torped (typu Mk 14 i Mk 18) wystrzeliwanych z 6 dziobowych oraz 4 rufowych wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm. 10 torped przewożonych było w wyrzutniach torpedowych, 12 torped zapasowych znajdowało się w dziobowym, natomiast 6 kolejnych w rufowym przedziale torpedowym. Uzupełniały je dwa działa kalibru 127 mm oraz 2 działa 40 mm i 4 karabiny maszynowe. Według innych relacji jednak, uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiło jedynie 1 działo 40 mm oraz 1 kalibru 20 mm.
Charakterystyka ogólna 29 zbudowanych okrętów typu Tench powstało w trzech stoczniach: Portsmouth Naval Shipyard, oraz Electric Boat Company. W zależności od stoczni oraz roku budowy, różni byli dostawcy głównych elementów układu napędowego.
Nr kadłuba Nazwa okrętu StoczniaPNY – Portsmouth Naval ShipyardBNY – Boston Navy YardEB – Electric Boat Company. Data rozpoczęcia budowy Data wejścia do służby Wyporność w zanurzeniu Dostawca silników spalinowych Dostawca silników elektrycznych Dostawca baterii akumulatorówExide – Electric Storage Battery CompanyGould – Gould Storage Battery Company. SS-417 Tench PNY 1 kwietnia 1944 6 października 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Exide SS-418 Thornback PNY 5 kwietnia 1944 13 października 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Exide SS-419 Tigrone PNY 8 maja 1944 25 października 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Exide SS-420 Tirante PNY 28 kwietnia 1944 6 listopada 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Exide SS-421 Trutta PNY 22 maja 1944 16 listopada 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Exide SS-422 Toro PNY 27 maja 1944 8 grudnia 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Exide SS-423 Torsk PNY 7 czerwca 1944 16 grudnia 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Exide SS-424 Quillback PNY 27 czerwca 1944 29 grudnia 1944 2415 Fairbank-Morse General Electric Gould SS-435 Corsair EB 1 marca 1945 8 listopada 1946 2428 General Motors General Electric Exide SS-475 Argonaut PNY 28 czerwca 1944 15 stycznia 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-476 Runner PNY 10 lipca 1944 6 lutego 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-477 Conger PNY 11 lipca 1944 14 lutego 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Exide SS-478 Cutlass PNY 22 lipca 1944 17 marca 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-479 Diablo PNY 11 sierpnia 1944 31 marca 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Exide SS-480 Medregal PNY 21 sierpnia 1944 14 kwietnia 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-481 Requin PNY 24 sierpnia 1944 28 kwietnia 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-482 Irex PNY 2 października 1944 14 maja 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-483 Sea Leopard PNY 7 listopada 1944 11 czerwca 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-484 Odax PNY 4 grudnia 1944 11 lipca 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Exide SS-485 Sirago PNY 3 stycznia 1945 13 sierpnia 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-486 Pomodon PNY 29 stycznia 1945 11 września 1945 2414 Fairbank-Morse Elliott Exide SS-487 Remora PNY 5 marca 1945 3 stycznia 1946 2414 Fairbank-Morse Elliott Exide SS-488 Sarda PNY 12 kwietnia 1945 19 kwietnia 1946 2414 Fairbank-Morse Elliott Gould SS-489 Spinax PNY 14 maja 1945 20 września 1946 2414 Fairbank-Morse Elliott Exide SS-490 PNY 15 czerwca 1945 1 października 1948 2414 Fairbank-Morse Elliott Exide SS-522 Amberjack BNY 8 lutego 1944 4 marca 1946 2414 Fairbank-Morse Westinghouse Exide SS-523 Grampus BNY 8 lutego 1944 26 października 1949 2414 Fairbank-Morse Westinghouse Exide SS-524 PNY 8 lutego 1944 4 kwietnia 1949 2414 Fairbank-Morse Westinghouse Exide SS-525 Grenadier BNY 8 lutego 1944 10 lutego 1951 2414 Fairbank-Morse Westinghouse Exide
thumb|Argonaut (SS-475) – okręt podwodny typu Tench (maj 1945 roku).
Okręty typu Tench były konstrukcji dwukadłubowej, o wyporności 1570 długich ton na powierzchni oraz 2414 – 2428 długich ton w zanurzeniu. Długość kadłuba wynosiła 95 m, jego największa szerokość równa była 8,3 m. Kadłub sztywny podzielony był na osiem przedziałów, rozdzielonych grodziami ciśnieniowymi. Poszczególne przedziały podzielone były natomiast pokładem na część górną i dolną, tworząc przestrzeń w której znajdowało się wyposażenie oraz pomieszczenia załogi. Dziewiąty przedział – kiosk – umieszczony był nad centralą. Konstrukcja okrętów typu Tench była bardzo podobna do konstrukcji okrętów typu Balao. Główne różnice konstrukcyjne – zmiana układu zbiorników balastowych w dziobowym i rufowym przedziale torpedowym oraz modyfikacja układu napędowego – zostały opisane powyżej. O pozostałych różnicach w stosunku do okrętów typu Balao wspomniano w poniższym opisieAlden John D.: The Fleet Submarines in the United States Navy: A Design and Construction History, s. 108..
Patrząc od dziobu, kolejne przedziały okrętu to: dziobowy przedział torpedowy, w którym znajdowały się wyrzutnie torpedowe, torpedy zapasowe oraz koje załogi. W dolnej, tylnej części przedziału znajdowały się trzy przetworniki elektroakustyczne aktywnego sonaru typu WCAFriedman Norman: U.S. Submarines through 1945, s. 238.. Natomiast w tylnej, górnej części przedziału znajdował się mechanizm obrotu przetwornika sonaru pasywnego typu JTFriedman Norman: U.S. Submarines through 1945, s. 239.. dziobowy przedział akumulatorów – w dolnej części przedziału znajdowała się jedna z dwóch baterii akumulatorów. W przedniej i tylnej części baterii akumulatorów znajdowały się po dwa zbiorniki wodny pitnej (na okrętach typu Balao, dwa zbiorniki wody pitnej znajdowały się jedynie w przedniej części przedziału). W górnej części przedziału akumulatorów znajdowały się kwatery oficerów i podoficerów.