Deborah Compagnoni (ur. 4 czerwca 1970 w Bormio) – włoska narciarka alpejska, czterokrotna medalistka olimpijska, trzykrotna mistrzyni świata oraz zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata w klasyfikacji giganta.
Kariera Pierwszy sukces w karierze Deborah Compagnoni osiągnęła 1986 roku, kiedy podczas mistrzostw świata juniorów w Bad Kleinkirchheim zdobyła brązowy medal w biegu zjazdowym. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Sälen/Hemsedal Włoszka była najlepsza w gigancie, a zjazd ponownie ukończyła na trzeciej pozycji. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 28 listopada 1987 roku w Sestriere, zajmując piąte miejsce w supergigancie. Tym samym już w swoim debiucie zdobyła pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1987/1988 wystąpiła jeszcze dwa razy, w tym 5 grudnia w Val d’Isère była czwarta w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Ulrike Stanggassinger z RFN o 0,03 sekundy. W styczniu tego samego roku doznała kontuzji prawego kolana i przez resztę sezonu nie startowała. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 40. miejsce. Wkrótce doznała kolejnej kontuzji, w wyniku której straciła większość kolejnego sezonu. W kwietniu 1989 roku wystąpiła na mistrzostwach świata juniorów w Aleyska, zajmując siedemnaste miejsce w supergigancie. Do 1990 roku przeszła cztery operacje kolana oraz jedną związaną z infekcją nerekOlympic.org: Deborah COMPAGNONI .
Od sezonu 1991/1992 skoncentrowała się na konkurencjach technicznych (gigancie i slalomie), by uniknąć kolejnych kontuzji kolan. Od tego czasu zaczęła startować regularnie, a 8 grudnia 1991 roku w Santa Caterina po raz pierwszy stanęła na podium zawodów pucharowych. Zajęła tam drugie miejsce w gigancie, przegrywając tylko z Vreni Schneider ze Szwajcarii. W kolejnych startach tego sezonu jeszcze pięć razy stawała na podium, w tym 26 stycznia 1992 roku w Morzine odniosła pierwsze zwycięstwo, wygrywając supergiganta. W klasyfikacji generalnej była jedenasta, w gigancie czwarta, a w supergigancie piętnasta. W lutym 1992 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville, zdobywając złoty medal w supergigancie. Została tym samym pierwszą w historii włoską alpejką, która zdobyła złoty medal olimpijski w tej konkurencji. Pozostałe miejsca na podium zajęły Francuzka Carole Merle, ze stratą 1,41 sekundy oraz Niemka Katja Seizinger, ze stratą 1,97 sekundy. Na tych samych igrzyskach wystąpiła także w gigancie, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu.
Jedenaste miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ zajęła także w sezonie 1992/1993. Na podium stawała sześciokrotnie, w tym trzy razy w gigancie. Jedyne zwycięstwo, 7 marca 1993 roku w Morzine, odniosła jednak w supergigancie. W klasyfikacji tej konkurencji była szósta, a w gigancie zajęła ósmą pozycję. W lutym 1993 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Morioce, jednak nie zdobyła medalu. W supergigancie zajęła piąte miejsce, tracąc do podium 0,37 sekundy. Wystartowała także w gigancie i slalomie, jednak obu konkurencji nie ukończyła.
W czołowej dziesiątce klasyfikacji generalnej po raz pierwszy uplasowała się w sezonie 1993/1994, zajmując szóste miejsce. Na podium stawała pięciokrotnie, odnosząc trzy zwycięstwa w gigancie: 11 grudnia w Veysonnaz, 5 stycznia w Morzine oraz 16 stycznia 1994 roku w Cortinie d’Ampezzo. Wyniki te dały jej trzecie miejsce w klasyfikacji tej konkurencji, za Austriaczką Anitą Wachter oraz Vreni Schneider. W tym samym roku zdobyła także złoty medal w gigancie podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer. Włoszka wygrała oba przejazdy i sięgnęła po zwycięstwo z przewagą 1,22 sekundy Niemką Martiną Ertl oraz 2,0 sekundy nad Vreni Schneider ze Szwajcarii. Compagnoni jest pierwszą Włoszką, która wywalczyła olimpijskie złoto w tej konkurencji. Poza tym na tej samej imprezie była dziesiąta w slalomie, a supergiganta ukończyła na siedemnastej pozycji.
Przez dwa kolejne sezony ponownie zajmowała miejsca poza najlepszą dziesiątką klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie łącznie siedem razy stawała na podium, jednak tylko dwa razy na najwyższym stopniu: 8 stycznia 1995 roku w Haus oraz 2 marca 1996 roku w Narwiku wygrywała giganty. W klasyfikacji tej konkurencji była piąta sezonie 1994/1995 oraz szósta w sezonie 1995/1996. W 1996 roku brała udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, które były pierwszą imprezą tej rangi, na których nie wystartowała w supergigancie. Zdobyła za to złoty medal w gigancie, wyprzedzając Szwajcarkę Karin Roten o 0,35 sekundy, a o 0,70 sekundy pokonując Martinę Ertl. Wystartowała również w slalomie, jednak udział zakończyła już w pierwszym przejeździe.
Najlepsze wyniki osiągała w 1996/1997 i 1997/1998, które kończyła na czwartej pozycji klasyfikacji generalnej. W tym czasie osiemnaście razy stanęła na podium, przy czym dziewięć razy wygrywała: slalom 29 grudnia 1996 roku w Semmering oraz giganta 17 i 18 stycznia 1997 roku w Zwiesel, 26 stycznia w Cortinie d’Ampezzo, 15 marca w Vail, 25 października w Tignes, 21 listopada w Park City, 19 grudnia 1997 roku w Val d’Isère i 6 stycznia 1998 roku w Bormio. W sezonie 1996/1997 zdobyła Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji giganta, a w slalomie była trzecia. Rok później w gigancie była druga za Martiną Ertl, natomiast w slalomie zajęła szóste miejsce. Na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku zwyciężyła zarówno w gigancie, jak i w slalomie. Dwa medale przywiozła także z rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Nagano. W gigancie wygrała oba przejazdy, zdobywając swój trzeci złoty medal olimpijski. Dzięki temu została jednocześnie pierwszą w historii alpejką, która obroniła tytuł mistrzyni olimpijskiej w gigancie oraz pierwszą w historii alpejką, która zdobywała złoty medal olimpijski na trzech kolejnych igrzyskach. Parę dni później Włoszka prowadziła także po pierwszym przejeździe slalomu, z przewagą 0,60 sekundy nad Niemką Hilde Gerg. W drugim przejeździe uzyskała jednak szósty wynik, co dało jej drugi łączny czas i srebrny medal. Ostatecznie na podium rozdzieliła Gerg (do której straciła 0,06 sekundy) oraz Australijkę Zali Steggall.
Compagnoni startowała także w sezonie 1998/1999, jednak nie odniosła żadnego zwycięstwa. Na podium stanęła dwukrotnie: 24 października w Sölden była trzecia, a 11 grudnia w Val d’Isère druga w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajęła 22. miejsce, a w klasyfikacji giganta była dziewiąta. Ostatni start w zawodach pucharowych zanotowała 13 marca 1999 roku w Sierra Nevada, gdzie była siódma w swej koronnej konkurencji. Wystąpiła także na mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek, gdzie w gigancie była siódma, a w slalomie uplasowała się jedną pozycję niżej. W marcu 1999 roku zakończyła karierę z powodu problemów ze zdrowiemCompagnoni retires at 28 with injuries, illness .
Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Włoch, w tym siedem złotych: w slalomie w 1989 roku, supergigancie w 1991 roku i gigancie w latach: 1989, 1991, 1993, 1994 i 1997. Po zakończeniu kariery wyszła za mąż za Alessandro Benettona, prezesa firmy Benetton, z którym ma trójkę dzieciAlessandro Benetton: Future Perfect . Podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Lillehammer w 1994 roku była chorążym reprezentacji Włoch.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 1.15px 18 lutego 1992 Albertville Supergigant 1:21,22 - - DNF1 19 lutego 1992 Albertville Gigant 2:12,74 - Pernilla Wiberg 17. 15 lutego 1994 Lillehammer Supergigant 1:22,15 +1,39 Diann Roffe 1.15px 24 lutego 1994 Lillehammer Gigant 2:30,97 - - 10. 26 lutego 1994 Lillehammer Slalom 1:56,01 +2,25 Vreni Schneider 2.15px 19 lutego 1998 Nagano Slalom 1:32,40 +0,06 Hilde Gerg 1.15px 20 lutego 1998 Nagano Gigant 2:50,59 - -
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni DNFalpineskiworld.net: 29-30.01.1987. Crans-Montana Alpine Combined, women 30 stycznia 1987 Crans-Montana Kombinacja 15,32 pkt - Erika Hess 26.alpineskiworld.net: 01.02.1987. Mont Lachaux Downhill, women 1 lutego 1987 Crans-Montana Zjazd 1:43,80 +4,23 Maria Walliser 31.alpineskiworld.net: 03.02.1987. Crans-Montana Super-G, women 3 lutego 1987 Crans-Montana Supergigant 1:19,17 +5,87 Maria Walliser DNF1alpineskiworld.net: 07.02.1989. Beaver Creek Slalom, women 7 lutego 1989 Vail Slalom 1:30,88 - Mateja Svet 21.alpineskiworld.net: 08.02.1989. Vail Super-G, women 8 lutego 1989 Vail Supergigant 1:19,46 +1,89 Ulrike Maier DNF1alpineskiworld.net: 11.02.1989. Vail Giant Slalom, women 11 lutego 1989 Vail Gigant 2:29,37 - Vreni Schneider DNF1alpineskiworld.net: 09.02.1993. Morioka Slalom, women 9 lutego 1993 Morioka Slalom 1:27,66 - Karin Buder DNF1alpineskiworld.net: 10.02.1993. Morioka Giant Slalom, women 10 lutego 1993 Morioka Gigant 2:17,59 - Carole Merle 5. 14 lutego 1993 Morioka Supergigant 1:33,52 +1,92 Katja Seizinger 1.15px 22 lutego 1996 Sierra Nevada Gigant 2:10,74 - - DNF1 24 lutego 1996 Sierra Nevada Slalom 1:31,46 - Pernilla Wiberg 1.15px 5 lutego 1997 Sestriere Slalom 1:43,88 - - 1.15px 9 lutego 1997 Sestriere Gigant 2:39,19 - - 7. 11 lutego 1999 Vail Gigant 2:08,54 +1,36 Alexandra Meissnitzer 8. 13 lutego 1999 Vail Slalom 1:33,97 +1,36 Zali Steggall
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 3.15px 20 lutego 1986 Bad Kleinkirchheim Zjazd 1:40,93 +0,52 Hilary Lindh 18. 22 lutego 1986 Bad Kleinkirchheim Slalom 1:31,92 +3,09 Christa Hartmann 1.15px 20 marca 1987 Sälen Gigant 2:22,07 - - 3.15px 26 marca 1987 Hemsedal Zjazd 1:29,50 +0,35 Marika Daxer 17. 6 kwietnia 1989 Aleyska Supergigant 1:20,69 +3,23 Sabine Ginther
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1987/1988: 40. sezon 1989/1990: 52. sezon 1990/1991: 57. sezon 1991/1992: 11. sezon 1992/1993: 11. sezon 1993/1994: 6. sezon 1994/1995: 12. sezon 1995/1996: 22. sezon 1996/1997: 4. sezon 1997/1998: 4. sezon 1998/1999: 22.
Zwycięstwa w zawodach Morzine – 26 stycznia 1992 (supergigant) Morzine – 7 marca 1993 (supergigant) Tignes – 5 grudnia 1993 (gigant) Veysonnaz – 11 grudnia 1993 (gigant) Morzine – 5 stycznia 1994 (gigant) Haus – 8 stycznia 1995 (gigant) Narwik – 2 marca 1996 (gigant) Semmering – 29 grudnia 1996 (slalom) Zwiesel – 17 stycznia 1997 (gigant) Zwiesel – 18 stycznia 1997 (gigant) Cortina d’Ampezzo – 26 stycznia 1997 (gigant) Vail – 15 marca 1997 (gigant) Tignes – 25 października 1997 (gigant) Park City – 21 listopada 1997 (gigant) Val d’Isère – 19 grudnia 1997 (gigant) Bormio – 6 stycznia 1998 (gigant)
16 zwycięstw (13 gigantów, 2 supergiganty i 1 slalom)
Pozostałe miejsca na podium Santa Caterina – 8 grudnia 1991 (gigant) – 2. miejsce Oberstaufen – 5 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce Hinterstoder – 15 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce Maribor – 18 stycznia 1992 (slalom) – 2. miejsce Morzine – 27 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce Steamboat Springs – 5 grudnia 1992 (gigant) – 3. miejsce Maribor – 6 stycznia 1993 (slalom) – 3. miejsce Cortina d’Ampezzo – 10 stycznia 1993 (gigant) – 3. miejsce Åre – 20 marca 1993 (supergigant) – 3. miejsce Åre – 27 marca 1993 (gigant) – 2. miejsce Cortina d’Ampezzo – 16 stycznia 1994 (gigant) – 2. miejsce Sierra Nevada – 5 lutego 1994 (slalom) – 3. miejsce Alta Badia – 21 grudnia 1994 (gigant) – 3. miejsce Garmisch-Partenkirchen – 15 stycznia 1995 (slalom) – 2. miejsce Åre – 18 lutego 1995 (gigant) – 3. miejsce Maribor – 25 lutego 1995 (gigant) – 3. miejsce Maribor – 5 stycznia 1996 (gigant) – 2. miejsce Sölden – 26 października 1996 (gigant) – 2. miejsce Semmering – 28 grudnia 1996 (slalom) – 2. miejsce Maribor – 3 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce Zwiesel – 19 stycznia 1997 (slalom) – 3. miejsce Val d’Isère – 20 grudnia 1997 (slalom) – 2. miejsce Lienz – 27 grudnia 1997 (slalom) – 2. miejsce Lienz – 28 grudnia 1997 (slalom) – 3. miejsce Bormio – 10 stycznia 1998 (gigant) – 3. miejsce Crans-Montana – 15 marca 1998 (gigant) – 3. miejsce