Paraklet (gr. παρακλητος 'obok wezwany')Innego Pocieszyciela da wam J 14, 15-21 – termin techniczny, stosowany w sądownictwie wobec osoby wspomagającej, wezwanej do pomocy prawnej oskarżonego w procesie, obrońca, adwokatSłownik grecko-polski, PWN red. Z. Abramowiczówna t.III s. 404Nowy komentarz biblijny - Ewangelia według świętego Jana, Edycja św.Pawła, 2010, cz.II, s. 127. Parakletos występował i przemawiał w imieniu oskarżonego.
W Biblii Tym terminem Jezus określił Ducha Świętego w czasie jednej z mów poprzedzających opuszczenie uczniów (J 14,26). Określenie użyte przez apostoła Jana jest „rzeczownikiem odsłownym strony biernej od czasownika parakaleo (wzywam, proszę) – przywołany na pomoc”, i ściśle rzecz biorąc oznacza obrońcę (jak jest tłumaczony w Biblii poznańskiej), wspomożyciela (jak jest tłumaczony w Piśmie Świętym w Przekładzie Nowego Świata), orędownika (jak jest tłumaczony w Przekładzie Ekumenicznym). W większości tłumaczeń Biblii ten grecki termin oddano jako pocieszyciel, co według ks. bp. Kazimierza Romaniuka jest tłumaczeniem nieścisłym, „opiera się na fałszywej etymologii i nie ma potwierdzenia w Nowym Testamencie”, gdyż nie oddaje faktycznego charakteru działania Ducha Św. wobec uczniów JezusaSłownik teologii biblijnej, bp. K. Romaniuk, Pallottinum 1994, s. 644, niemniej termin bywał używany również w tym znaczeniu (np. Hi 16,2 w greckich przekładach Teodocjona i Akwilli). Słowo to występuje też w 1 J 2,1, w odniesieniu do Chrystusa wstawiającego się za grzesznikami.
Przypisy
Kategoria:Trójca Święta Kategoria:Nowy Testament