thumb|290px|Okręgi piłkarskie biorące udział w MP 1921.

Mistrzostwa Polski w piłce nożnej 1921 – 2. edycja oficjalnych mistrzostw Polski w piłce nożnej mężczyzn, a pierwsza dokończona oraz zakończona wyłonieniem triumfatora (mistrzostwa Polski 1920 zostały bowiem przerwane na skutek trwającej wojny polsko-bolszewickiej). Organizatorem rozgrywek był Polski Związek Piłki Nożnej (PZPN). Całą rywalizację przeprowadzono systemem mieszanym (quasi ligowym) w roku kalendarzowym 1921, jako sezonie (tzw. cyklem „wiosna-jesień”). Poziomy rozgrywkowe w sezonie 1921Rozgrywki Nazwa Centralne I Mistrzostwa Polski Okręgowe(5 okręgów) II A Klasa III B klasa IV C klasa Zmagania decydującej fazy mistrzostw (fazy finałowej) trwały 70 dni – od 21 sierpnia 1921 do 30 października 1921. W 20 spotkaniach (18 rozstrzygniętych i 2 remisowych) – rozegranych w jej ramach – uzyskano 84 bramki, co daje średnią 4,20 gola na mecz. Tytuł mistrza Polski wywalczyła Cracovia, a koronę króla strzelców – jej zawodnik – Józef Kałuża, zdobywca 9 trafień.

Wzorem sezonu 1920 utrzymano podział kraju na pięć okręgów piłkarskich: krakowski, lwowski, łódzki, poznański i warszawski. Regulamin mistrzostw ustalono na początku 1921, a przyjęto podczas 2. Walnego Zgromadzenia PZPN, zorganizowanego w dniach 14–15 lutego 1921 w Krakowie. Według niego, ogólnokrajowe zmagania o tytuł mistrzowski odbyły się w cyklu „wiosna-jesień” i w trzech klasach rozgrywkowych: Klasach A (występujące w nich drużyny miały walczyć o mistrzostwo Polski), Klasie B (przydzielono do niej zespoły rezerw drużyn z Klasy A, a także po jednej drużynie z okręgu warszawskiego i łódzkiego) oraz Klasie C. Zmagania klas A przeprowadzono dwufazowo – na wiosnę rozgrywki okręgowe w pięciu grupach wyłoniły mistrzów pięciu okręgów (krakowskiego, lwowskiego, łódzkiego, poznańskiego i warszawskiego), którzy jesienią rywalizowali między sobą w turnieju finałowym o tytuł mistrza Polski (systemem ligowym – „każdy z każdym, mecz i rewanż”). Wywalczenie tytułu mistrza Polski nie dawało prawa występu w fazie finałowej następnej edycji.

Faza eliminacyjna

Faza finałowa Tabela końcowa Poz Drużyna M W R P G+ G- Bilans Pkt1. Cracovia 8 7 1 0 31 7 +24 152. Polonia Warszawa 8 5 0 3 13 9 +4 103. Warta Poznań 8 3 2 3 14 24 −10 84. Pogoń Lwów 8 3 0 5 19 13 +6 65. ŁKS Łódź 8 0 1 7 7 31 −24 1

Legenda: Mistrz Polski

Wyniki spotkań

1 kolejka

2 kolejka

Przez cały mecz Pogoń Lwów grała dziesiątką zawodników na skutek choroby Tadeusza Ignarowicza w drodze do Poznania.

3 kolejka

4 kolejka

5 kolejka

Szczegóły meczu nieznane.

6 kolejka

7 kolejka

8 kolejka

9 kolejka

10 kolejka

Strzelcy bramek nieznani.

Kadra drużyny mistrza Polski mały|Drużyna Cracovii – piłkarski mistrz Polski 1921. Lp. Zawodnik Mecze Minuty Bramki Data urodzenia Bramkarze1 Eugeniusz Latacz 1 90 -1 2.04.19052 Stefan Popiel 6 540 -4 19.05.18963 Gustaw Rogalski 1 90 -2 22.06.1887 Obrońcy4 Tadeusz Dąbrowski 1 90 0 18.10.18945 Stefan Fryc 8 720 0 19.08.18946 Ludwik Gintel 8 720 4 26.09.1899 Pomocnicy7 Zygmunt Chruściński 3 270 1 17.02.18998 Stanisław Cikowski 8 720 3 14.02.18999 Zdzisław Styczeń 8 720 0 16.10.189410 Tadeusz Synowiec 8 720 0 11.11.1889 Napastnicy11 Józef Kałuża 8 720 9 11.02.189612 Adam Kogut 6 540 4 4.12.189513 Bolesław Kotapka 6 540 7 24.10.189814 Henryk Limanowski 1 90 0 9.07.190315 Stanisław Mielech 7 630 3 29.04.189416 Gustaw Nowak 1 90 0 7.10.190417 Leon Sperling 7 630 0 7.08.1900 Trener:T Imre Pozsonyi 8 0 0 12.12.1880

Najlepsi strzelcy Gole Zawodnik Drużyna9 Józef Kałuża Cracovia8 Wacław Kuchar Pogoń Lwów 7 Bolesław Kotapka Cracovia Marian Einbacher Warta Poznań

Ciekawostki Bezpośrednia rywalizacja o tytuł mistrzowski (faza finałowa) trwała zaledwie 70 dni (od 21 sierpnia 1921 do 30 października 1921) – to najkrótsze piłkarskie mistrzostwa Polski w historii; Dwa pierwsze spotkania w historii piłkarskich mistrzostw Polski odbyły się 21 sierpnia 1921 w Krakowie i Poznaniu (oba rozpoczęto o godzinie 17:30). Pierwszą bramkę w tych rozgrywkach zdobył Stanisław Mielech w 20 minucie meczu Cracovii z Pogonią Lwów; Mecz Cracovia–Pogoń Lwów zgromadził na trybunach stadionu gospodarzy 10 000 widzów. O wielkiej randze tego wydarzenia (inauguracja mistrzostw Polski, dodatkowo rozgrywana pomiędzy dwoma głównymi pretendentami do tytułu najlepszej drużyny w kraju) świadczą relacje z ówczesnej prasy. Jak donosił Przegląd Sportowy (nr 15 z 27 sierpnia 1921), specjalnie na to spotkanie przybyło ponad 1 000 osób z całej Polski. Przeszło 500 kibiców przyjechało ze Lwowa. Obecni byli również kibice z Bielska i Białej. Ponadto do Krakowa pofatygowało się kilkaset osób przebywających na wczasach w Zakopanem i innych miejscowościach podhalańskich, a także grupy piłkarskich zapaleńców z Warszawy, Łodzi oraz prowincjonalnych miast całej Małopolski; Arbitrem głównym spotkania Warta Poznań–Polonia Warszawa Kolegium Sędziów PZPN wyznaczyło rotmistrza Longina Dudryka-Darlewskiego ze Lwowa, który jednak nie pojawił się w Poznaniu. Przegląd Sportowy zbadał przyczyny takiego stanu rzeczy. Okazało się, że nominacje sędziowskie na dwie pierwsze kolejki sezonu zostały ogłoszone wyłączne na łamach Przeglądu Sportowego – będącego wówczas (od 23 lipca 1921) „oficjalnym organem PZPN” – uznano bowiem, że taka forma zawiadamiana arbitrów powinna być wystarczająca. Informacja ta nie dotarła jednak do Dudryka-Darlewskiego. Konkluzją był wniosek, by Kolegium Sędziów osobiście zawiadamiało każdego arbitra o wyznaczeniu na dany pojedynek, a karą za niestawienie się było 10 000 marek polskich (czyli pięciokrotność taksy, którą otrzymywał sędzia za prowadzenie spotkania). Za zgodą obydwu drużyn mecz prowadził więc arbiter z poznańskiego OZPN – Zygmunt Górecki (na co dzień aptekarz i zarazem prezes OZPN Poznań). Narzekano jednak na jego nieobiektywność i brak zdecydowania w podejmowanych decyzjach; Tytuł mistrzowski Cracovia zdobyła nie przegrywając żadnego meczu (wyczyn ten powtórzył dopiero w sezonie 1995/1996 Widzew Łódź) – na 14 rozegranych spotkań: 13 razy wygrała, raz zremisowała; Cracovia została mistrzem Polski tracąc zaledwie jeden punkt, co do dziś jest niepobitym rekordem. Jedyny raz zremisowała (2:2) w wyjazdowym meczu z Wartą Poznań (dodatkowo, na minutę przed końcem spotkania zawodnik krakowian – Ludwik Gintel nie wykorzystał rzutu karnego); Cracovia zdobyła 96,42% możliwych punktów, co do dziś jest niepobitym rekordem; Cracovia wygrała 92,86% swoich meczów, co do dziś jest niepobitym rekordem; Nagrodą za wywalczenie tytułu mistrzowskiego był puchar przechodni ufundowany przez Ministerstwo Zdrowia Publicznego (oryg. puhar wędrowny). Zdobyć go na własność mogła drużyna, która – jako pierwsza – zostałaby trzykrotnie mistrzem kraju. Sytuacja taka nastąpiła już w sezonie 1925, gdy po raz trzeci – w dodatku z rzędu – tytuł wywalczyła Pogoń Lwów (ciekawostkę stanowi fakt, że wówczas Ministerstwo Zdrowia Publicznego już nie istniało); Eugeniusz Latacz do dziś pozostaje najmłodszym bramkarzem, który wywalczył tytuł piłkarskiego mistrza Polski.

Klasyfikacja medalowa po MP 1921 Klub16px16px16px1.Cracovia 1 0 02.Polonia Warszawa 0 1 03.Warta Poznań 0 0 1

Zobacz też Polskie nieligowe rozgrywki w piłce nożnej Okręgowe ligi polskie w piłce nożnej (1921)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Nieligowe Mistrzostwa Polski w piłce nożnej Kategoria:1921 w piłce nożnej Kategoria:1921 w polskim sporcie