Maria Walliser (ur. 27 maja 1963 w Mosnang) – szwajcarska narciarka alpejska, trzykrotna medalistka olimpijska, czterokrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata.
Kariera W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała w sezonie 1979/1980, jednak pierwsze punkty wywalczyła 3 grudnia 1980 roku w Val d’Isère, zajmując dziewiąte miejsce w zjeździe. W kolejnych startach wielokrotnie plasowała się w pierwszej dziesiątce, w tym 8 lutego 1981 roku w Zwiesel po raz pierwszy stanęła na podium, zajmując drugie miejsce w kombinacji. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Hanni Wenzel z Liechtensteinu, a trzecie miejsce zajęła Christin Cooper z USA. W sezonie 1980/1981 na podium stanęła także 24 marca 1981 roku w Wangs, gdzie była trzecia w slalomie. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie dwunaste miejsce. Podobne wyniki osiągnęła w sezonie 1981/1982, który ukończyła na siedemnastej pozycji. Na podium stawała dwukrotnie: 13 lutego 1982 roku w Arosa była trzecia w zjeździe, a dzień później w tej samej konkurencji zajęła drugie miejsce. Na przełomie stycznia i lutego 1982 roku brała udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie jej najlepszym wynikiem było jedenaste miejsce w kombinacji. W zawodach tych wygrała zjazd do kombinacji, jednak w slalomie uzyskała dopiero dziewiętnasty wynik i ostatecznie uplasowała się tuż poza czołową dziesiątką.
Sezon 1982/1983 zajęła od zajęcia trzeciego miejsca w zjeździe 7 grudnia 1982 roku w Val d’Isère. Następnie 21 stycznia w Megève odniosła pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając bieg zjazdowy. Ponadto w tej konkurencji wygrała także 5 lutego w Sarajewie, 5 marca Mont-Tremblant była druga, a 18 marca 1983 roku w Furano zajęła trzecie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej była piąta, a w klasyfikacji zjazdu zajęła drugie miejsce, przegrywając tylko ze swą rodaczką, Doris de Agostini. Pięciokrotnie na podium stawała także w sezonie 1983/1984, który ukończyła na ósmym miejscu. W najlepszej trójce plasowała się: 8 grudnia w Val d’Isère wygrywając zjazd, 21 grudnia w Haus, 7 stycznia w Puy-Saint-Vincent i 13 stycznia w Bad Gastein zajmowała trzecie miejsce, a 21 stycznia 1984 roku w Verbier ponownie wygrała zjazd. Wyniki te dały jej Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu. Podczas igrzysk olimpijskich w Sarajewie wywalczyła swój pierwszy medal na arenie międzynarodowej. W biegu zjazdowym zajęła drugie miejsce, rozdzielając na podium swą rodaczkę Michelę Figini oraz Olgę Charvatovą z Czechosłowacji. Na tej samej imprezie wystąpiła także w gigancie, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu.
Z rozgrywanych w 1985 roku mistrzostw świata w Bormio wróciła bez medalu. W zjeździe zajęła tam szóste miejsce, a w gigancie uplasowała się dwie pozycje niżej. Wygrała zjazd do kombinacji, jednak w slalomie uzyskała 22. wynik i ostatecznie zajęła 21. miejsce. W zawodach pucharowych jedenaście razy stawała na podium, odnosząc przy tym zwycięstwo 8 marca 1985 roku w Banff, gdzie była najlepsza w zjeździe. Sezon 1984/1985 ukończyła na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej, ulegając tylko dwóm innym Szwajcarkom: Micheli Figini i Brigitte Oertli. Była także druga w klasyfikacji zjazdu oraz trzecia w kombinacji.
Przez dwa kolejne sezony Walliser zdobywała Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie łącznie 29. razy stawała na podium tego cyklu, w tym trzynaście razy zwyciężając. Najlepsza była 11 i 12 stycznia 1986 roku w Bad Gastein (zjazd i kombinacja), 5 lutego Valzoldana (gigant), 1 marca w Furano (zjazd), 8 i 9 maca 1986 roku w Sunshine (zjazd i kombinacja), 14 grudnia 1986 roku w Val d’Isère (supergigant), 20 grudnia 1986 roku w Valzoldana (gigant), 6 stycznia 1987 roku w Saalbach (supergigant), 18 stycznia w Bischofswiesen i 27 lutego Zwiesel (gigant), 15 marca w Vail (supergigant) oraz 22 marca 1987 roku w Sarajewie (gigant). Dzięki temu w sezonie 1985/1986 była najlepsza w klasyfikacjach zjazdu i kombinacji, a rok później zwyciężyła w klasyfikacjach giganta i supergiganta, a w zjeździe była druga. W lutym 1987 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie w czterech startach zdobyła trzy medale. Szwajcarka zwyciężyła tam w zjeździe i supergigancie, a w gigancie zajęła trzecie miejsce, plasując się za rodaczką Vreni Schneider i Mateją Svet z Jugosławii.
Najważniejszym punktem sezonu 1987/1988 były igrzyska olimpijskie w Calgary. Starty rozpoczęła od zajęcia czwartego miejsca w biegu zjazdowym, w którym walkę o podium przegrała o 0,27 sekundy z Kanadyjką Karen Percy. Następnie wywalczyła brązowy medal w kombinacji. Po zjeździe do kombinacji zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej Francuzki Carole Merle 0,52 sekundy. W slalomie uzyskała jedenasty wynik, co dało jej jednak trzeci łączny czas, za Austriaczką Anitą Wachter i Brigitte Oertli. Dzień później była szósta w supergigancie, a w swoim ostatnim olimpijskim starcie zajęła trzecie miejsce w gigancie. W konkurencji tej uzyskiwała kolejno szósty i czwarty wynik przejazdów; wyprzedziły ją tylko Vreni Schneider oraz Christa Kinshofer z RFN. W zawodach pucharowych sezonu 1987/1988 na podium stanęła tylko trzy razy: 4 grudnia w Val d’Isère i 16 stycznia w Zinal wygrywała zjazd, a 6 stycznia 1988 roku w Tignes zajęła drugie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej była tym razem siódma, a w zjeździe zajęła trzecie miejsce.
Ostatni medal zdobyła na mistrzostwach świata w Vail w 1989 roku, zwyciężając w zjeździe. W zawodach tych wyprzedziła Karen Percy o 1,50 sekundy i Karin Dedler z RFN o 1,51 sekundy. Na tych samych mistrzostwach zajmowała także czwarte miejsce w gigancie i supergigancie. Najpierw walkę o podium przegrała z Mateją Svet o 0,13 sekundy, a następnie z Michaelą Gerg z RFN o 0,19 sekundy. W zawodach PŚ na podium znalazła się dziesięć razy, przy czym zwyciężała w zjeździe 15 grudnia w Altenmarkt i 19 stycznia w Tignes oraz w gigancie 4 marca 1989 roku w Furano. W klasyfikacji generalnej była druga za Vreni Schneider, drugie miejsce zajęła także w klasyfikacji zjazdu, a w gigancie była trzecia. Startowała także w sezonie 1989/1990, który ukończyła na czwartej pozycji. Na podium plasowała się pięć razy, w tym 9 grudnia w Steamboat Springs i 13 stycznia 1990 roku w Haus i wygrywała zjazd. Triumf w Haus był jej ostatnim zwycięstwem na arenie międzynarodowej. Ostatni raz na podium zawodów pucharowych znalazła się niecały miesiąc później, 11 lutego 1990 roku w Meribel, zajmując trzecie miejsce w supergigancie. W sezonie tym zajęła ponadto piąte miejsce w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, szóste w gigancie i siódme w kombinacji. W marcu 1990 roku zakończyła karierę.
Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Szwajcarii, w tym sześć złotych: w gigancie w 1985 roku, zjeździe w 1987 roku, supergigancie w 1990 roku oraz kombinacji w latach 1985, 1986 i 1987. W 1986 roku otrzymała nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy NarciarskichSkieur d'Or Award . W latach 1986–1987 była wybierana sportsmenką roku w Szwajcarii.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni DNF 13 lutego 1984 Sarajewo Gigant 2:20,98 - Debbie Armstrong 3.15px 16 lutego 1984 Sarajewo Zjazd 1:13,36 +0,05 Michela Figini 4. 19 lutego 1988 Calgary Zjazd 1:25,86 +1,03 Marina Kiehl 3.15px 21 lutego 1988 Calgary Kombinacja 29,25 pkt +22,03 pkt Anita Wachter 6. 22 lutego 1988 Calgary Supergigant 1:19,03 +1,45 Sigrid Wolf 3.15px 24 lutego 1988 Calgary Gigant 2:06,49 +1,23 Vreni Schneider
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 11. 31 stycznia 1982 Schladming Kombinacja 8,99 pkt +66,75 pkt Erika Hess 12. 4 lutego 1982 Schladming Zjazd 1:37,47 +1,47 Gerry Sorensen 6. 3 lutego 1985 Bormio Zjazd 1:26,96 +1,80 Michela Figini 21.alpineskiworld.net: 31.01-04.02.1985. Bormio Alpine Combined, women 4 lutego 1985 Bormio Kombinacja 18,72 pkt +126,51 pkt Erika Hess 8. 6 lutego 1985 Bormio Gigant 2:18,53 +1,58 Diann Roffe DSQalpineskiworld.net: 29-30.01.1987. Crans-Montana Alpine Combined, women 30 stycznia 1987 Crans-Montana Kombinacja 15,32 pkt - Erika Hess 1.15px 1 lutego 1987 Crans-Montana Zjazd 1:43,80 - - 1.15px 3 lutego 1987 Crans-Montana Supergigant 1:19,17 - - 3.15px 5 lutego 1987 Crans-Montana Gigant 2:21,22 +2,29 Vreni Schneider 1.15px 5 lutego 1989 Vail Zjazd 1:46,50 - - 4. 8 lutego 1989 Vail Supergigant 1:19,46 +0,23 Ulrike Maier 4. 11 lutego 1989 Vail Gigant 2:29,37 +2,68 Vreni Schneider
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1980/1981: 12. sezon 1981/1982: 17. sezon 1982/1983: 5. sezon 1983/1984: 8. sezon 1984/1985: 3. sezon 1985/1986: 1. sezon 1986/1987: 1. sezon 1987/1988: 7. sezon 1988/1989: 2. sezon 1989/1990: 4.
Zwycięstwa w zawodach Megève – 21 stycznia 1983 (zjazd) Sarajewo – 5 lutego 1983 (zjazd) Val d’Isère – 8 grudnia 1983 (zjazd) Verbier – 21 stycznia 1984 (zjazd) Banff – 8 marca 1985 (zjazd) Bad Gastein – 11 stycznia 1986 (zjazd) Bad Gastein – 12 stycznia 1986 (kombinacja) Valzoldana – 5 lutego 1986 (gigant) Furano – 1 marca 1986 (zjazd) Sunshine – 8 marca 1986 (zjazd) Sunshine – 9 marca 1986 (kombinacja) Val d’Isère – 14 grudnia 1986 (supergigant) Valzoldana – 20 grudnia 1986 (gigant) Saalbach – 6 stycznia 1987 (supergigant) Bischofswiesen – 18 stycznia 1987 (gigant) Zwiesel – 27 lutego 1987 (gigant) Vail – 15 marca 1987 (supergigant) Sarajewo – 22 marca 1987 (gigant) Val d’Isère – 4 grudnia 1987 (zjazd) Zinal – 16 stycznia 1988 (zjazd) Altenmarkt – 15 grudnia 1988 (zjazd) Tignes – 19 stycznia 1989 (zjazd) Furano – 4 marca 1989 (gigant) Steamboat Springs – 9 grudnia 1989 (zjazd) Haus – 13 stycznia 1990 (zjazd)
25 zwycięstw pucharowych (14 zjazdów, 6 gigantów, 3 supergiganty i 2 kombinacje).
Pozostałe miejsca na podium Pfronten – 8 lutego 1981 (kombinacja) – 2. miejsce Wangs – 24 marca 1981 (slalom) – 3. miejsce Arosa – 13 lutego 1982 (zjazd) – 3. miejsce Arosa – 14 lutego 1982 (zjazd) – 2. miejsce Val d’Isère – 7 grudnia 1982 (zjazd) – 3. miejsce Mont-Tremblant – 5 marca 1983 (zjazd) – 2. miejsce Furano – 18 marca 1983 (gigant) – 3. miejsce Haus – 21 grudnia 1983 (zjazd) – 3. miejsce Puy-Saint-Vincent – 7 stycznia 1984 (zjazd) – 3. miejsce Bad Gastein – 13 stycznia 1984 (zjazd) – 3. miejsce Davos – 8 grudnia 1984 (supergigant) – 2. miejsce Madonna di Campiglio – 15 grudnia 1984 (gigant) – 2. miejsce Santa Caterina – 9 stycznia 1985 (kombinacja) – 3. miejsce Bad Kleinkirchheim – 10 stycznia 1985 (zjazd) – 3. miejsce Bad Kleinkirchheim – 11 stycznia 1985 (kombinacja) – 2. miejsce Pfronten – 13 stycznia 1985 (supergigant) – 3. miejsce Vail – 2 marca 1985 (zjazd) – 3. miejsce Vail – 3 marca 1985 (gigant) – 3. miejsce Arosa – 8 marca 1985 (kombinacja) – 3. miejsce Banff – 9 marca 1985 (zjazd) – 3. miejsce Sestriere – 12 grudnia 1985 (kombinacja) – 3. miejsce Val d’Isère – 12 grudnia 1985 (zjazd) – 3. miejsce Val d’Isère – 13 grudnia 1985 (zjazd) – 2. miejsce Maribor – 6 stycznia 1986 (kombinacja) – 2. miejsce Puy-Saint-Vincent – 17 stycznia 1986 (supergigant) – 2. miejsce Crans-Montana – 2 lutego 1986 (zjazd) – 2. miejsce Sunshine – 9 marca 1986 (gigant) – 2. miejsce Vail – 15 marca 1986 (zjazd) – 3. miejsce Waterville Valley – 6 grudnia 1986 (gigant) – 2. miejsce Val d’Isère – 12 grudnia 1986 (zjazd) – 2. miejsce Val d’Isère – 13 grudnia 1986 (zjazd) – 2. miejsce Saalbach – 5 stycznia 1987 (gigant) – 3. miejsce Mellau – 10 stycznia 1987 (zjazd) – 2. miejsce Pfronten – 16 stycznia 1987 (zjazd) – 3. miejsce Megève – 13 lutego 1987 (gigant) – 3. miejsce Vail – 14 marca 1987 (zjazd) – 3. miejsce Tignes – 6 stycznia 1988 (gigant) – 2. miejsce Schwarzenberg – 6 stycznia 1989 (gigant) – 3. miejsce Grindelwald – 13 stycznia 1989 (zjazd) – 3. miejsce Grindelwald – 14 stycznia 1989 (supergigant) – 3. miejsce