Øø – litera alfabetu łacińskiego używana między innymi w ortografii duńskiej, islandzkiej, norweskiej i farerskiej. Była również używana w pisowni dawnej polszczyzny.
Litera ta reprezentuje zwykle samogłoskę średnią przednią zaokrągloną taką jak [] lub [].
Język polski
Litera „ø”, oznaczająca samogłoskę nosową, występowała w rękopisach od XII wieku po wiek XV, np. prawdø ‘prawdę’, nademnø ‘nade mną’. W konsekwencji bywa ona używana w druku do dzisiaj do edycji dawnych tekstów polskich.
Znak ten bywa utożsamiany z tak zwanym „o rogatym” oznaczającym również samogłoskę nosową, które graficznie przybierało różną postać, najczęściej pomiędzy znakiem ϕ a ѻAntoni Małecki, Biblia królowéj Zofii, żony Jagiełły z Kodexu Szaroszpatackiego, Lwów 1871, s. XL i następne. Różne warianty o rogatego są od 2020 r. dostępne w foncie JuniusXPeter Baker: JuniusX.
Zobacz też thumb|znak ø na klawiaturze komputera Podobne znaki: (phi), (zbiór pusty, morfem zerowy), (symbol średnicy), Ꟁ(o rogate), Φ(o wąsate) Ö, Œ historia ortografii polskiej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Diakrytyzowane litery O Kategoria:Przekreślone litery łacińskie