Marceli Jawornicki (ur. 2 lutego 1813 w Husowie, zm. 31 sierpnia 1895 w Krakowie) – polski działacz społeczny, powstaniec listopadowym, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Eustachego, kapitana wojsk polskich księstwa warszawskiego i Teresy Bratkowskiej. Szkoły niższe ukończył w Siedlcach, gimnazjum Pijarów w WarszawieJan Marceli Jawornicki Kurier Lwowski 1895 nr 245 z 3 września s. 3. W 1830 rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestniczył w powstaniu listopadowym, za co został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. W 1832 kształcił się w Instytucie Technicznym w Pradze. W 1836 osiadł w Galicji, gdzie pracując w przedsiębiorstwie Leona Sapiehy, zajmował się handlem zbożem i produktami rolnymi.
W 1853 zamieszkał w Krakowie. Był tam sekretarzem i członkiem Komitetu Towarzystwa Gospodarczo- Rolniczego krakowskiego, w latach 1854–1861 redaktorem wydawanego przez nie „Tygodnika-rolniczo-przemysłowego”dostępny w Wielkopolskiej Bibliotece Cyfrowej , a także w latach 1862–1869 dwutygodnika „Dziennik Rolniczy”dostępny w Wielkopolskiej Bibliotece Cyfrowej . W latach 1866–1874 był radnym miasta Krakowa. W 1866 wchodzi do rady Miejskiej, która w 1868 delegowała go do zarządu Kasy Oszczędności miasta Krakowa, od 1873 pełnił funkcję jej dyrektoraJan Marceli Jawornicki Czas 1895 nr 201 z 3 września s. 3. W latach 1877–1879 był członkiem Rady Nadzorczej Banku Galicyjskiego dla Handlu i Przemysłu.
W latach 1877–1895 był wiceprezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.
Pochowany na Cmentarzu RakowickimPogrzeb śp. Marcelego Jawornickiego Czas 1895 nr 203 z 5 września s. 3.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie związani z Krakowem (okres zaborów) Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Radni Krakowa (zabór austriacki) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1895 Kategoria:Żołnierze powstania listopadowego