Impale (Aepycerotini) – monotypowe plemię ssaków z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).
Rozmieszczenie geograficzne Plemię obejmuje jeden współcześnie żyjacy gatunek występujący we wschodniej i południowej Afryce.
Morfologia Długość ciała 125–135 cm, długość ogona 25–35 cm, wysokość w kłębie 90–98 cm; masa ciała 43–64 kg. Wzór zębowy: I C P M (x2) = 40.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1847 roku szwedzki zoolog Carl Jakob Sundevall w artykule zatytułowanym Metodyczny przegląd zwierząt przeżuwających, Linnaeus Pecora opublikowanym na łamach „Kungliga Svenska Vetenskapsakademiens Handlingar”. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) impala zwyczajna (A. melampus).
Etymologia Aepyceros (Aepiceras, Aepyceras): aipus ‘wysoki’; κερας keras, κερατος keratos ‘róg’.
Podział systematyczny Aepycerotini jest uważana za jedną z najstarszych gałęzi ewolucyjnych wołowatych. Szczątki impali znane są z zapisów kopalnych datowanych na 6,5 mln lat, a ich budowa nie różni się zasadniczo od współczesnego przedstawiciela rodzaju. Do plemienia należy jeden rodzaj impala (Aepyceros) wraz w zależności od ujęcia systematycznego jednym (A. melampus) lub dwoma gatunkami (A. petersi i A. melampus); tutaj klasyfikacja z jednym występującym współcześnie gatunkiem za Mammals Diversity Database i All the Mammals of the World (2023): Aepyceros melampus – impala zwyczajna
Opisano również kilka gatunków wymarłych z terenów Afryki: Aepyceros afarensis (pliocen) Aepyceros datoadeni (pliocen) Aepyceros dietrichi (pliocen-plejstocen) Aepyceros shungurae (pliocen)
Uwagi
Przypisy Nazwy zwyczajowe za:
# Kategoria:Taksony opisane przez Johna Edwarda Graya