mały|Grób Józefa Beima mały|Grób Józefa Beima na Powązkach - Cmentarzu Wojskowym Józef Beim (ur. 13 kwietnia 1937 w Klaninach, zm. 30 kwietnia 1987 w Warszawie) – polski oficer Milicji Obywatelskiej, generał dywizji doktor nauk ekonomicznych Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Dziewiąty Komendant Główny Milicji Obywatelskiej (1981-1987).
Życiorys Syn Edmunda i Eleonory. Od 1956 był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. W latach 1956–1957 studiował w Szkole Oficerskiej Milicji Obywatelskiej w Szczytnie. Od 1957 był funkcjonariuszem Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Gdańsku, od 1960 zastępcą Komendanta Powiatowego Milicji Obywatelskiej w Pucku, od 1962 komendantem Powiatowym Milicji Obywatelskiej w Tczewie, od 1966 Komendantem Miejskim i Powiatowym Milicji Obywatelskiej w Elblągu, od 1970 Komendantem Miejskim Milicji Obywatelskiej w Gdyni, od 1973 Komendantem Miejskim Milicji Obywatelskiej w Krakowie, od 1975 zastępcą Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w Krakowie. Od 1978 był zastępcą Komendanta Głównego Milicji Obywatelskiej, a od października 1981 był Komendantem Głównym Milicji Obywatelskiej. Absolwent Wydziału Ekonomiki Przemysłu Uniwersytetu Gdańskiego. Generał brygady Milicji Obywatelskiej od 1979, generał dywizji MO od 1984. Obie nominacje otrzymał w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej prof. Henryka Jabłońskiego. Józef Beim był prowodyrem w decyzji o mataczeniu w śledztwie dotyczącym śmierci Grzegorza Przemyka.
Od 1958 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1973–1975 członek Komitetu Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Krakowie. Podczas X Zjazdu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w 1986 wybrany w skład Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Józef Beim został pochowany 4 maja 1987 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 4A-tuje-2)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Odznaczenia Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi w 1969, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1974, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski w 1979, Medalem „Za umacnianie braterstwa broni” (na mocy rozkazu przewodniczącego KGB) w 1983, Orderem Sztandaru Pracy II Klasy w 1986.
Przypisy
Bibliografia H.P. Kosk: Generalicja Polska, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1999 Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1996 T. Mołdawa: Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991 Katalog IPN J. Stroynowski (red.): Who is who in the Socialist countries of Europe : a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia 1989, tom 3, K.G. Saur Pub. Munich 1989 Trybuna Ludu, 5 maja 1987 P. Brzeziński, R. Chrzanowski, A. Nadarzyńska-Piszczewiat: Zbrodnia bez kary. Grudzień 1970 w Gdyni, Oficyna Verbi Causa, Gdynia 2010 Dziennik Telewizyjny z 4 maja 1987
Kategoria:Członkowie Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR Kategoria:Generałowie dywizji Milicji Obywatelskiej Kategoria:Komendanci główni Milicji Obywatelskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za umacnianie braterstwa broni” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Zmarli w 1987