Aleksy Dyonizy Parol (ur. 10 stycznia 1927 w Żyrardowie, zm. 20 października 1994 w Gdyni) – polski kontradmirał, oficer mechanik okrętowy.

Życiorys Aleksy Parol urodził się w 1927 roku w Żyrardowie. W latach 1934–1941 uczęszczał do szkoły powszechnej w Żyrardowie, a w 1943 ukończył Szkołę Rzemieślniczo-Przemysłową w Pruszkowie. Od grudnia 1943 do lipca 1944 pracował jako tokarz w Fabryce Maszyn w Pruszkowie. Od sierpnia do października 1944 pracował przymusowo na robotach ziemnych w Żyrardowie, a następnie w prywatnym warsztacie ślusarsko-mechanicznym.

13 kwietnia 1945 powołany do służby w ludowym Wojsku Polskim Po ukończeniu we wrześniu 1945 roku Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi został promowany do stopnia podporucznika w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Po promocji został instruktorem propagandy w 43 Pułku Piechoty 12 Dywizji Piechoty w Szczecinie. Od stycznia 1946 był kierownikiem klubu oficerskiego, a następnie kierownikiem świetlicy klubu. W lipcu 1946 roku przyjęto go na Wydział Techniczny Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni, który ukończył w listopadzie 1950 roku z I lokatą. Pierwsze stanowisko w Marynarce Wojennej – oficera mechanika – objął na niszczycielu ORP „Błyskawica”. W listopadzie 1952 został dowódcą działu bojowego V (maszynowego) na tym okręcie. W latach 1953–1954 przebywał na Wyższym Kursie Specjalistycznym dla Oficerów Mechaników w ZSRR.

Od grudnia 1954 roku kierował Oddziałem Technicznym w Szefostwie Techniki i Uzbrojenia Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni. W latach 1955–1957 pełnił funkcję szefa Zarządu Techniki i Uzbrojenia w Dowództwie Marynarki Wojennej. Od lutego do września 1957 był oddelegowany do pracy w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Indochinach. Po powrocie do kraju wyznaczono go w listopadzie 1957 na zastępcę szefa Oddziału Naukowego Sztabu Głównego Marynarki Wojennej. Od kwietnia 1958 był zastępcą szefa w Szefostwie Służb Technicznych i Zaopatrzenia Marynarki Wojennej. W 1960 uzyskał tytuł inżyniera mechanika w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej, gdzie ukończył Specjalistyczne Studium Zaoczne. W 1968 uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika (studia ukończone z oceną bardzo dobrą). Od lipca 1968 do listopada 1980 był zastępcą szefa Służb Technicznych i Zaopatrzenia Marynarki Wojennej ds. technicznych. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 29 września 1973 otrzymał nominację na stopień kontradmirała. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1973 I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa prof. Henryka Jabłońskiego.

Od kwietnia 1981 do listopada 1990 roku był szefem Techniki Morskiej – zastępcą Głównego Inspektora Techniki Wojska Polskiego w Warszawie. Jednym z ważnych zadań pionu, którym kierował była budowa serii trałowców małomagnetycznych. W październiku 1990 pożegnany przez ministra obrony narodowej wiceadmirała Piotra Kołodziejczyka w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku z dniem 23 listopada 1990.

Zmarł 20 października 1994 roku w Gdyni, został pochowany na cmentarzu Witomińskim (kwatera 51-25-9)https://gdynia.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=58619&inni=0&cinki=1 [dostęp 2020-06-03].. mały|Grób kontradmirała Aleksego Parola i jego żony Wandy na cmentarzu Witomińskim mały|240px|Spotkanie kierownictwa MON ze wszystkimi generałami, oficerami i żołnierzami WP wpisanymi do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich od czasu jej ustanowienia z okazji 40-lecia Zwycięstwa, Sala Zwycięstwa Muzeum Wojska Polskiego, 9 maja 1985 r. Od lewej: kontradmirał Aleksy Parol, gen. broni Józef Użycki, gen. bryg. Marian Pasternak, gen. broni Józef Baryła, gen. bryg. Henryk Kondas, gen. bryg. Władysław Jura, gen. dyw. Wiesław Wojciechowski, NN, gen. dyw. pil. Roman Paszkowski, gen. armii Florian Siwicki, płk Henryk Gradzik, płk Roman Leś, płk Tadeusz Bieniasz, NN, gen. broni Mieczysław Obiedziński, płk Stefan Rutkowski, płk prof. Stanisław Barański i inni

Awanse W trakcie wieloletniej służby awansował kolejno na stopnie oficerskie: podporucznika piechoty – 1945 podporucznika marynarki – 1946 porucznika marynarki – 1950 kapitana marynarki – 1951 komandora podporucznika – 1954 komandora porucznika – 1955 komandora – 1960 kontradmirała – 1973

Życie prywatne Był synem Józefa, tokarza i Henryki z Janiszewskich. Mieszkał w Gdyni. Był żonaty z Kunegundą Anną z domu Ankowską (1928–1979), z którą miał dwóch synów, a następnie z Wandą Parol (1936–2010). Jego pasją było malarstwo i rysunek. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych w kraju i za granicą jako autor kilkudziesięciu płócienJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 134..

Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta) (1983) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1968) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1963) Order Sztandaru Pracy II klasy (1976) Złoty Krzyż Zasługi (1959) Srebrny Krzyż Zasługi (1951) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1968) Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1973) Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal im. Ludwika Waryńskiego (1988)W uznaniu zasług /w/ Życie Partii, nr 22, 2 listopada 1988, s. 18 Srebrna odznaka "Zasłużonym miastu Gdyni" (1973)Honorowe medale Gdyni dla żołnierzy Marynarki Wojennej, "Żołnierz Wolności", nr 246, 17 października 1973, s. 1. Tytuł "Zasłużony Wojskowy Działacz Partyjny" (1988)Partyjne pokolenia, "Żołnierz Wolności", nr 292, 16 grudnia 1988, s. 5. Order Sławy (ZSRR) Wpis do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich” (1979) inne odznaczenia

Przypisy

Bibliografia Mariusz Jędrzejko i inni, „Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002)”, Wydawnictwo Von Borowiecky, Warszawa 2002 () Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 132–134 (z fotografią) Janusz Królikowski, Admirałowie Polskiej Marynarki Wojennej 1945-2004, Toruń 2004, s. 103–105. Walter Pater, Admirałowie 1918-2005. Słownik biograficzny, Gdynia 2006, s. 116–117.

Kategoria:Kontradmirałowie Marynarki Wojennej PRL Kategoria:Ludzie urodzeni w Żyrardowie Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem im. Ludwika Waryńskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Sławy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Oficerowie polityczni ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Witomińskim w Gdyni Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Wyróżnieni wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich (1972–1989) Kategoria:Zmarli w 1994