Bogusław Maksymilian Polch, pierwotnie Połch (ur. 5 października 1941 w Łyszczycach, zm. 2 stycznia 2020 w Warszawie) – polski rysownik komiksów, który zajmował się także tworzeniem grafiki reklamowej i użytkowej oraz ilustracji książkowych, storyboardzista. W 2009 r. został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” .
Życiorys thumb|Grób Bogusława Polcha na stołecznym cmentarzu Bródnowskim Urodził się 5 października 1941 roku w osadzie kolejowej przy stacji Łyszczyce koło Brześcia, jako syn Maksymiliana (Maksima) i Zofii Połchów. Po zakończeniu II wojny światowej jego rodzina przeniosła się do Warszawy. W stołecznym Liceum Sztuk Plastycznych siedział w jednej ławce z Grzegorzem Rosińskim. Przerwał naukę w liceum z powodu braku uznania dla twórczości komiksowej przez nauczycieli. Maturę zdał dopiero w 1967 roku w Technikum Mechaniczno-Elektrycznym dla pracujących ze specjalnością „obróbka skrawaniem”. Zrezygnował ze studiów plastycznych, zajmując się od razu pracą zawodową. Debiutował w wieku 17 lat, dwoma krótkimi komiksami w młodzieżowej gazecie Korespondent wszędobylski. Pierwszy oficjalny komiks wydał 12 lat później. Był to zeszyt „Złoty" Mauritius z serii o kapitanie Żbiku, do prac przy której wciągnął go G. RosińskiThorgal to ja. Z Grzegorzem Rosińskim rozmawia Wojciech Orliński, Gazeta Wyborcza, 17 maja 2004 r..
W 1982 na zlecenie UNESCO narysował komiks Rycerze fair play o tematyce sportowej. W latach 1999–2000 był redaktorem naczelnym efemerycznego (ukazały się dwa numery) magazynu komiksowego KRON, który posłużył do obejścia zakazu reklamowania wódkihttp://www.komiks.gildia.pl/prasa/kron/1/rec1 O „KRON-ie” w portalu Gildia.pl]..
Wśród czytelników i kolegów po fachu uchodzi za specjalistę od precyzyjnego, pełnego szczegółów rysunku. Janusz Christa powiedział o nim: A Polch... O, ten jest zupełnie niesamowity. Kiedyś pokazywał mi stronę swojego Funky Kovala. Był na niej rysunek bohatera trzymającego w ręce monetę. Na tym dolarze były umieszczone wszystkie napisy, jak na prawdziwym. Musiał to chyba pod lupą robić. Zapytałem go, po co to, przecież w druku tego zupełnie nie będzie widać. Odpowiedział: „No, jasne! Lecz ja wiem, że to tam jest”Wypowiedź dla magazynu „Komiks”, cytat za Witryną Komiksową.. Próbą odejścia od tego stylu była seria komiksów o Wiedźminie, przy pracy nad którymi Polch przed nałożeniem koloru celowo kopiował po kilka razy plansze, aby uzyskać wrażenie rozmytych konturówRecenzja wydania zbiorczego „Wiedźmina”..
Stworzył także wiele okładek do książek fantastycznych wydawnictwa SuperNowa.
W 2009 roku został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Polch często umieszczał w kadrach swoich komiksów aluzyjne odniesienia do rzeczywistości: w Niewygodnym świadku kapitan Żbik stylizowany jest na Brudnego Harry’ego, postać z serii filmów z Clintem Eastwoodem; w serii o Funkym Kovalu postaci mają twarze współpracowników i znajomych Polcha, postać kłamliwego rzecznika prasowego jest karykaturą Jerzego UrbanaSzczegółowe opracowanie w internetowym „Magazynie Miłośników Komiksu KZ”.; w serii o Wiedźminie jedna z postaci ma twarz Lecha WałęsyNiektóre żarty Polcha demaskuje Andrzej Sapkowski na swojej stronie internetowej.; w KRON-ie w jednym z kadrów Polch narysował tkwiącą w krzakach rakietę „Made in Poland”, o kradzieży której z zakładów zbrojeniowych MESKO w Skarżysku-Kamiennej informowały media w 1999 r.
W 2002 r. na łamach magazynu „Arena Komiks” zapowiadał podanie do sądu twórców polskiego serialu i filmu Wiedźmin, którzy mieli jakoby bez jego zgody wykorzystać autorskie projekty plastyczne zawarte w komiksie o GeralcieWiedźmin. Decydująca rozmowa, „Arena Komiks”, 2002, nr 6..
Zmarł 2 stycznia 2020 roku w Warszawie, gdzie został pochowany tydzień później na cmentarzu Bródnowskim (kw. 45H-VI-15).
Życie prywatne Jego żona, Danuta (Dana), zmarła w 2007. Miał dwie córki, Paulinę i Patrycję.
Zmienił nazwisko z „Połch” na „Polch” podczas prac nad komiksem „Bogowie z kosmosu” pod koniec lat 70..
Komiksy autorstwa Polcha Seria Kapitan Żbik „Złoty” Mauritius, (1970 – Sport i Turystyka) Nocna wizyta, (1972 – Sport i Turystyka) Wąż z rubinowym oczkiem, (1972 – Sport i Turystyka) Pogoń za lwem, (1972 – Sport i Turystyka) Salto śmierci, (1972 – Sport i Turystyka) Na zakręcie, (1973 – Sport i Turystyka) Niewygodny świadek, (1975 – Sport i Turystyka) Tajemnica „Plaży w Pourville”, (2013 – Kultura Gniewu)
Seria Bogowie z kosmosu scenariusz: Alfred Górny, Arnold Mostowicz 1. Lądowanie w Andach, (1982 – KAW) 2. Ludzie i potwory, (1984 – KAW) 3. Walka o planetę, (1985 – KAW) 4. Bunt olbrzymów, (1986 – KAW) 5. Zagłada wielkiej wyspy, (1987 – KAW) 6. Planeta pod kontrolą, (1990 – KAW) 7. Tajemnica piramidy, (1990 – KAW) 8. Ostatni rozkaz, (2003 – Muza)
Seria Funky Koval scenariusz: Maciej Parowski, Jacek Rodek 1. Bez oddechu, (1987 – RSW „Prasa-Książka-Ruch”) 2. Sam przeciw wszystkim, (1988 – RSW „Prasa-Książka-Ruch”) 3. Wbrew sobie, (1992 – Prószyński i S-ka) 4. Wrogie przejęcie, (2011 – Prószyński i S-ka)
Seria Wiedźmin scenariusz: Andrzej Sapkowski, Maciej Parowski Droga bez powrotu, (1993 – Prószyński i S-ka) Geralt, (1993 – Prószyński i S-ka) Mniejsze zło, (1993 – Prószyński i S-ka) Ostatnie życzenie, (1994 – Prószyński i S-ka) Granica możliwości, (1995 – Prószyński i S-ka) Zdrada, (1995 – Prószyński i S-ka)
Inne Spotkanie – 1976, scenariusz Ryszard Siwanowicz, w nr 1 magazynu komiksowego „Relax” Rycerze fair play – 1982, wyd. polskie w 1986, scenariusz Tadeusz Olszański Tomek Grot – 1989, ukazał się tylko pierwszy tom Pościg Upadek bożków – 1990, czteroplanszowy komiks do scenariusza Macieja Parowskiego przygotowany na wystawę poświęconą upadkowi komunizmu i opublikowany w antologii towarzyszącej tej wystawie pt. Breakthrough (angielska wersja tytułu), która ukazała się w kilku krajach, w kilku językach. Komiks został opublikowany w Polsce w magazynie "Krakers" oraz przez Galerię BWA Jelenia Góra we włoskiej wersji językowej, w katalogu polskiej wystawy „Memoria e narrazione. Il fumetto storico polacco”, która premierę miała w Neapolu (2017 r.)www.alejakomiksu.com. KRON – dwie części w latach 1999–2000, współautor rysunków, scenariusz Rafał Skarżycki
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy autorzy komiksów Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie