Centralizacja Lwowska, właśc. Zgromadzenie Centralne – kierownictwo tajnej organizacji trójzaborowego ruchu niepodległościowego.
Charakterystyka Założona w styczniu 1796 w Krakowie i przeniesiona do Lwowa, skupiała głównie zamożnych ziemian z zaboru rosyjskiego i austriackiego, działała przede wszystkim w Galicji, ale swoimi wpływami objęła również Litwę i Wołyń. Dążyła do powstania zbrojnego przy poparciu Francji i Turcji. Na czele Centralizacji stał Walerian Dzieduszycki. Główni działacze: Joachim Mokosiej Denisko, Władysław Jabłonowski oraz Andrzej HorodyskiK. Groniowski, J. Skowronek, Historia Polski 1795-1914, wyd. 3 popr. i uzup., Warszawa 1987, s. 14-16.Centralizacja Lwowska, [w:] Wielka Encyklopedia Oxford, t. 3, Warszawa 2008, s. 196.S. Kieniewicz, Historia Polski 1795-1918, wyd. 10, Warszawa 1997, s. 30-31..
W 1797 roku działacze organizacji podjęli pod przewodnictwem Joachima Deniski próbę sprowokowania incydentu granicznego na Bukowinie i wywołania wojny turecko-austriackiej. Następstwem niepowodzenia akcji i rozbicia oddziałów powstańczych pod Dobronowcami (30 czerwca 1797 r.) były aresztowania członków Centralizacji i rozbicie organizacji.
Przypisy
Kategoria:Polskie organizacje niepodległościowe po III rozbiorze Kategoria:Historia Galicji Kategoria:Historia Lwowa