Metoda Korotkowa – nieinwazyjna metoda pomiaru ciśnienia tętniczego, będąca modyfikacją metody Riva-Rocciego wprowadzoną przez Korotkowa, polegająca na tym, że ocenę przepływu krwi metodą palpacyjną zastępuje się metodą osłuchową na zasadzie osłuchiwania tonów pojawiających się w uciśniętej z zewnątrz przez mankiet tętnicy ramiennej lub tętnicy promieniowej, a później tonów znikających, w miarę zmniejszania tego ucisku podczas obniżania ciśnienia w mankiecie.
W czasie osłuchiwania tętnicy Korotkow wyodrębnił 5 faz: I – pojawienie się pierwszych tonów o charakterze stuków – ciśnienie skurczowe; II – tony ciche, bardziej stłumione; III – ponowny wzrost głośności tonów; IV – nagłe ściszenie tonów – rzadko ciśnienie rozkurczowe; V – zniknięcie tonów – ciśnienie rozkurczowe.
Metodyka pomiaru znalezienie tętna na tętnicy promieniowej; pompowanie sfigmomanometru do momentu, aż tętno przestanie być wyczuwalne; podniesienie ciśnienia w sfigmomanometrze o 20 mm Hg; powolne upuszczanie powietrza z mankietu sfigmomanometru w tempie 2 mm Hg/s; wysłuchiwanie pojawiających się odgłosów za pomocą stetoskopu w okolicy dołu łokciowego; zanotowanie (zapamiętanie) wartości, przy jakiej pojawia się stukot (słyszalność akcji serca; tzw. I faza Korotkowa) – wartość ciśnienia skurczowego; zanotowanie (zapamiętanie) wartości, przy jakiej znika stukot (tzw. V faza Korotkowa) – wartość ciśnienia rozkurczowego; wypuszczenie powietrza ze sfigmomanometru; zanotowanie wyników pomiaru.
Opis pomiaru Podczas zwiększania ciśnienia w sfigmomanometrze założonym na ramieniu dochodzi do zamknięcia światła tętnicy ramiennej i zatrzymania przepływu krwi (tętno przestaje być wyczuwalne i nie słyszymy fali tętna). Podczas wypuszczania powietrza ze sfigmomanometru, w szczytowym momencie wyrzutu serca (szczytowe ciśnienie), dochodzi do krótkotrwałego otwarcia tętnicy i przepływu krwi (pierwszy stuk), podczas zmniejszania ciśnienia dochodzi do coraz mniejszego zamykania światła tętnicy, a przez stetoskop słyszalne jest kilka faz tonów i szmerów, aż ciśnienie na sfigmomanometrze jest niższe od krytycznego ciśnienia zamknięcia i wówczas z powrotem przepływu laminarnego krwi przestają być słyszalne stuki (szmery) w stetoskopie. Odczytane w ten sposób wartości stanowią ciśnienie skurczowe oraz rozkurczowe.
Uwagi Pomiar ciśnienia nie może odbywać się dłużej niż 3 minuty, gdyż mógłby prowadzić do niedotlenienia tkanek ręki.
Według aktualnych zaleceń ESH-ESC (Europejskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego - Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne) dotyczących leczenia nadciśnienia tętniczego, w pomiarze ciśnienia należy stosować metodę osłuchową Korotkowa. W ciężkim stanie, jak stan przedrzucawkowy, aparaty do automatycznego pomiaru okazują się niewiarygodne i wykazują tendencję do zaniżania ciśnienia. Średnie różnice w porównaniu z manometrem rtęciowym wynoszą aż 15 i 25 mmHg (odpowiednio dla ciśnienia skurczowego i rozkurczowego).
U osób z tzw. hiperkinetycznym krążeniem (np. dzieci, osoby młode, chorzy z nadczynnością tarczycy, niedokrwistością, sportowcy, kobiety w ciąży), u których tony są słyszalne aż do ciśnienia 0 mmHg, za wartość ciśnienia rozkurczowego przyjmuje się fazę IV Korotkowa.
Przypisy
Kategoria:Diagnostyka medyczna Kategoria:Hipertensjologia