thumb|350px|Siew buraków cukrowych w mulcz Uprawa konserwująca (ang. conservation tillage, niem. konservierende Bodenbearbeitung) - sposób uprawy z wykorzystaniem mulczowania, mający na celu ochronę gleby przed degradacją oraz zachowanie jej produktywnościLesław Zimny. 1999. Uprawa konserwująca. Postępy Nauk Rolniczych 5, 41-52. Najczęściej odnosi się to do roślin jarych wysiewanych w szerokie rzędy, np. buraka cukrowego, kukurydzy, które sieje się w przemarznięty międzyplon ścierniskowy (facelia, gorczyca, rzodkiew). Siew, za pomocą specjalnych siewników, może następować w międzyplon (mulcz) płytko wymieszany z rolą lub bezpośrednio w przemarzniętą masę. Przy takiej technologii uprawy, wykorzystując warunki siedliska, plony roślin można utrzymać na poziomie zbliżonym do uprawy tradycyjnej.
Technologia uprawy konserwującej polega na wyeliminowaniu z jesiennej uprawy roli najbardziej energochłonnej uprawki, jaką jest orka przedzimowa oraz na rezygnacji z wiosennej uprawy, bądź też ograniczeniu jej do jednego płytkiego zabiegu, którego zadaniem jest wymieszanie mulczu międzyplonowego z rolą.
Bywa czasami błędnie nazywana uprawą zachowawczą.
Zalety orki Długotrwałe działanie spulchniające Lepsze napowietrzanie gleby pobudzające jej aktywność biologiczną Ograniczanie strat części spławialnych i składników pokarmowych Zaoranie chwastów i osypanego ziarna zbóż Dokładne przykrycie międzyplonów i resztek pożniwnych Zwiększenie strefy wzrostu korzeni Równomierne wzbogacenie gleby w próchnicę, wapń i składniki pokarmowe Likwidowanie głębokich kolein
Wady orki Zniszczenie naturalnej warstwy ochronnej gleby (roślinności i resztek organicznych) Zmniejszenie populacji geobiontów Niszczenie struktury gleby Sprzyjanie erozji wodnej i wietrznej Przesuszanie warstwy ornej Zaburzenie obiegu składników pokarmowych Zmniejszenie nośności gleby Zbyt szybki rozkład substancji organicznej Zbyt głębokie umieszczanie nawozów naturalnych i organicznych Głębokie umieszczanie nasion chwastów, które w uprawach następczych są wyorywane i pobudzane do kiełkowania Tworzenie podeszwy płużnej i zaskorupienia Wyrywanie kamieni i martwicy glebowej Wymaganie optymalnej wilgotności uprawowej Konieczność doprawiania zaoranego pola Możliwość siewu dopiero po odleżeniu się roli Niska wydajność i wysoka energochłonność
Przypisy
Linki zewnętrzne
Europejskie Stowarzyszenie Rolnictwa Konserwującego
Bibliografia Jacek Rajewski. 2010. Zastosowanie uprawy konserwującej w produkcji buraka cukrowego. Praca doktorska, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu.
Kategoria:Agrotechnika