mały|Portret Hansa Corneliusa autorstwa Witkacego, listopad 1937 rok. Johannes Wilhelm Cornelius (ur. 27 września 1863 w Monachium, zm. 23 sierpnia 1947) – niemiecki filozof, neokantysta.
Życiorys Początkowo studiował matematykę, fizykę i chemię, otrzymawszy stopień doktora w 1886, zanim nie zwrócił swoich zainteresowań w stronę filozofii. W 1894 uzyskał habilitację z filozofii i później uzyskał stanowisko wykładowcy filozofii na Uniwersytecie Monachijskim (do 1903 r. jako Privatdozent). W r. 1910 przenosi się już jako profesor zwyczajny do "Akademii Nauk Społecznych" ("Akademie für Sozialwissenschaften"), która w 4 lata później stanie się wydziałem nowo utworzonego uniwersytetu we Frankfurcie nad Menem. Wśród jego studentów we Frankfurcie byli Max Horkheimer i Theodor Adorno. Przeszedł na emeryturę w 1928 r.
Corneliusa za swojego mistrza uważał Stanisław Ignacy Witkiewicz. W 1937 roku zaprosił go do Zakopanego, gdzie niemiecki filozof wygłosił kilka odczytów.
Poglądy filozoficzne Cornelus badał wiedzę bezpośrednią, która jest wolna od symboli i znaków. Według niego, taka wiedza, składa się z postrzeżeń zespolonych, stanowiących strumień świadomości. Związek spostrzeżeń był według niego, "transcendentalną prawidłowością". Uważał, że posiadamy tylko ów związek i spostrzeżenia, nie jest nam dana jaźń i rzeczy zewnętrzneWładysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, t.3, str. 106, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1978..
Krytykował przyjmowany od Huma pogląd, że prawdy analityczne (które są konieczne np. 2 x 2 = 4) są bardziej pewne od faktycznych (które są niekonieczne i mogłoby być inaczej np. złoto jest innego koloru niż srebro, ale mogłoby mieć taki sam kolor).
Przypisy
Bibliografia Władysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, t.3, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, str. 106,
Linki zewnętrzne Hans Cornelius from philolex (w j. niemieckim). , (w j. niemieckim).
Kategoria:Niemieccy filozofowie XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1863 Kategoria:Zmarli w 1947