Gloria Mae Josephine Swanson (ur. 27 marca 1899 w Chicago, zm. 4 kwietnia 1983 w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna. Jedna z najwybitniejszych gwiazd w historii kina niemego.
Pochodzenie Jej ojciec Joseph Theodore Svensson był z pochodzenia Szwedem. Matka Adelaide Klanowski miała korzenie polskie, niemieckie i francuskie.
Kariera W latach 20. należała do czołowych gwiazd ekranu. Uznanie i olbrzymią popularność uzyskała dzięki rolom w takich filmach jak: Kaprys losu (1919), Sadie Thompson (1928, nominacja do Oscara), Królowa Kelly (1928) oraz The Trespasser (1929, nominacja do Oscara).
W 1927 założyła własną wytwórnię filmową.
W epoce kina dźwiękowego występowała sporadycznie. Za najwybitniejszy film tego okresu (a być może również w całej jej karierze) uznaje się Bulwar Zachodzącego Słońca Billy’ego Wildera (1950). Została za niego nominowana najpierw do Złotego Globu (nagrodę otrzymała), a potem do Oscara (przegrała rywalizację o tę cenną statuetkę z Judy Holliday). Poza tym scena z filmu, w której Gloria Swanson mówi: „Dobrze, panie DeMille, jestem gotowa na zbliżenie mojej twarzy” znalazła się na siódmym miejscu na liście 100 najlepszych kwestii filmowych w historii kina ogłoszonej przez American Film Institute (AFI) w 2005. Ponadto w 2006 magazyn Premiere umieścił jej rolę w tym filmie na 69. pozycji wśród 100 najlepszych ról w historii kina.
W latach 60. i 70. współpracowała z telewizją. W 1971 wystąpiła na Broadwayu. Była także malarką i projektantką kostiumów.
Posiada dwie gwiazdy w hollywoodzkiej Alei Sław: jedną za produkcje filmowe – z numerem 6748, drugą za produkcje telewizyjne – numer 6301.
Życie prywatne thumb|Swanson w filmie Po co zmieniać żonę? (1920) thumb|Swanson na okładce magazynu z 1935 thumb|Swanson z Williamem Holdenem w filmie Bulwar Zachodzącego Słońca (1950) thumb|Swanson (1972) Około 1928 roku Swanson została wegetarianką i zwolenniczką zdrowej żywności. Była znana z przynoszenia w miejsca publiczne własnych posiłków w papierowej torbie. Od aktora Dirka Benedicta, który w młodym wieku walczył z rakiem prostaty, dowiedziała się o diecie makrobiotycznej. Odmówił on konwencjonalnej terapii, a swój powrót do zdrowia przypisywał dobroczynnemu działaniu tego rodzaju diety i zdrowego odżywiania się. W 1975 Swanson objeżdżała Stany Zjednoczone i pomagała promować książkę Sugar Blues, którą napisał jej mąż William Dufty.
W początkach roku 1980 wydała autobiografię Swanson on Swanson, która stała się krajowym bestsellerem. Książka została przetłumaczona na język francuski, włoski i szwedzki. Przez całe życie była członkiem Kościoła Luterańskiego. Jej ojciec był wyznania luterańskiego.
Związki i relacje Była sześciokrotnie zamężna: Wallace Beery (27.03.1916 – 1919, rozwód); Herbert K. Somborn (20.12.1919 – 09.08.1922, rozwód), córka Gloria (ur. 1920); Henri de la Falaise (29.01.1925 – 06.11.1931, rozwód); Michael Farmer (16.08.1931 – 07.11.1934, rozwód), córka Michele; George William Davey (29.01.1945 – 28.12.1948, rozwód); William Dufty (od 02.02.1976 do jej śmierci).
Filmografia
Nagrody Złoty Glob 1951: Bulwar Zachodzącego Słońca
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańskie aktorki filmowe Kategoria:Laureatki Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym Kategoria:Aktorki polskiego pochodzenia Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Ludzie urodzeni w Chicago