Wojciech Wiśniewski (ur. 5 lipca 1933 w Krakowie) – polski dziennikarz i pisarz. Autor licznych wywiadów z polskimi pisarzami współczesnymi, oraz biografii historycznych i opowiadań dla młodzieży.

Życiorys Dzieciństwo spędził w Warszawie. thumb|Wysiedleńcy z Warszawy na bocznicy kolejowej przy niemieckim nazistowskim obozie przejściowym Dulag 121 w Pruszkowie, w którym gromadzono cywilną ludność Warszawy i okolicznych miejscowości, wypędzaną z domów w trakcie oraz po zakończeniu powstania warszawskiego. Wśród nich był także Wojciech Wiśniewski, z ojcem Stefanem i trzema siostrami: Ewą, Marią i Anną - Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe, Sygnatura: 37-1706-5 Po upadku powstania warszawskiego, wraz z ojcem i trzema siostrami: Ewą, Marią (Maliną) i Anną przeszedł w październiku 1944 przez Dulag 121 Pruszków mieszczący się na terenie dawnych Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Pruszkowie, a następnie mieszkał w Brwinowie (do marca 1945) oraz w Łodzi przy ulicy Grzegorza Piramowicza 8, niedaleko prawosławnej cerkwi św. Olgi i Gimnazjum Żeńskiego Towarzystwa Żydowskich Szkół Średnich. Od 1949 ponownie w Warszawie. Kształcił się w Ogólnokształcącym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie a następnie w Prywatnym Gimnazjum Biskupim Collegium Marianum w Pelplinie. thumb|Rynek w Brwinowie, początek XX wieku. W miasteczku tym rodzina Wiśniewskich mieszkała od października 1945 do marca 1946, po opuszczeniu Dulagu 121 Pruszków thumb|Ulica Grzegorza Piramowicza w Łodzi, gdzie w kamienicy pod numerem 8 w latach 1946-1949 mieszkał Wojciech Wiśniewski wraz z rodziną (fot. 2011) Karierę dziennikarską rozpoczął jako fotoreporter w Centralnej Agencji Fotograficznej, gdzie był m.in. asystentem starszych kolegów - fotoreporterów oraz pracownikiem ciemni fotograficznej. Z pracy tej został zwolniony z powodów politycznych z powodu nieostrożnej wypowiedzi, zinterpretowanej przez przełożonych jako "antypaństwowa", dotyczącej podpisania przez pracowników CAF Apelu Pokoju. Pracował następnie m.in. w Fabryce Samochodów Osobowych na warszawskiej Pradze przy porządkowaniu i sztaplowaniu desek oraz - na krótko - jako pracownik fizyczny w warszawskim Zakładzie Doskonalenia Rzemiosła (1954). W 1958 uzyskał Kartę Pływań Morskich wydawaną przez sekcję żeglarstwa Głównego Komitetu Kultury Fizycznej, umożliwiającą podróżowanie statkami handlowymi. Zwiedził następnie w ten sposób Hiszpanię, Danię, Grecję, Maroko i Wyspy Kanaryjskie.

Pisał dla prasy dziecięcej i młodzieżowej; debiutował literacko w 1962 opowiadaniem dla młodzieży Beata ma oczy brązowe, zamówionym dla "Świata Młodych" przez ówczesnego redaktora naczelnego pisma Janusza Domagalika - które zadedykował przyszłej żonie, Beacie Janidze (Janiżance). Okoliczności tego debiutu opisał Sławomir W. Malinowski, dziennikarz, scenarzysta i reżyser, w książce "Świat Młodych". Dzieje harcerskiej gazety nastolatków, wydanej w 2026.

Był dziennikarzem czasopism „Świat Młodych” oraz „Na przełaj”. Istotnym etapem jego działalności w środowisku młodzieżowym był jego związek z Klubem Młodych Autorów, działającym przy tygodniku „Na przełaj”. Wiśniewski był m.in. w latach 1970-1971 jednym z warszawskich opiekunów redakcji „Na przełaj przez Frombork” - wydawanej podczas wakacyjnych turnusów we Fromborku gazetki, przygotowywanej przez młodych członków KMA. W stopkach kolejnych numerów określano go jako „szefa z W-wy”; jego nazwisko pojawia się w tej funkcji w pierwszych numerach z 1970, a następnie ponownie w numerach z początku 1971. Było to środowisko, w którym dorastało wielu późniejszych przedstawicieli polskiego dziennikarstwa, literatury i kultury. Wśród osób wymienianych w składach kolejnych turnusów „Na przełaj przez Frombork” znaleźli się m.in. późniejsi dziennikarze i reporterzy: Wacław Radziwinowicz, Wojciech Reszczyński, Marek Miller, Janina Słuszniak, Krzysztof Dobrecki, Stanisław Zawiśliński, Zdzisław Mac i Janusz Wikowski; literaturoznawcy, pisarze i publicyści: Jan Tomkowski oraz Andrzej Kaliszewski; poetka, pisarka dla dzieci i krytyczka literacka Zofia Beszczyńska, scenarzysta Maciej Karpiński, działacze opozycji antykomunistycznej w PRL: Mirosława Łątkowska - współzałożycielka Oficyny Wydawniczej "Volumen" i Paweł Nassalski - publicysta, nowojorski korespondent Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, redaktor i dziennikarz w polonijnej prasie i telewizji a także Daria Trafankowska - początkowo lektorka i dziennikarka radiowa, następnie przede wszystkim aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna. Wśród uczestników kolejnych turnusów byli młodzi ludzie, którzy w późniejszych latach związali się z dziennikarstwem, literaturą i kulturą. Sam Wiśniewski kontynuował pracę z młodymi autorami także w następnych latach: w 1977 opracował i wydał w Wydawnictwie „Nasza Księgarnia” tom Niełatwo być dziewczyną, zawierający fragmenty pamiętników nadesłanych na konkurs tygodnika „Na przełaj”, wraz z rozmowami z ich autorkami, a w 1980 - antologię poetycką Nasze ulubione wiersze (wyd. Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza), zawierającą - obok klasycznej poezji polskiej i zagranicznej, od starożytności do czasów współczesnych - także wiersze nadesłane przez młodych autorów w ramach konkursu ogłoszonego uprzednio na łamach "Na przełaj" (wśród nich był m.in. Marcin Świetlicki, publikujący pod pseudonimem "Adam Marcin Olszowy"). W 1981 ukazała się kolejna antologia tekstów zainicjowanych w konkursie "Na przełaj" Tylko o miłości, zawierająca opowiadania, wiersze. listy i pamiętniki (tu m.in. opowiadanie Marcina Świetlickiego Maciuś wariat). Zachowane materiały Klubu Młodych Autorów, obejmujące m.in. skany kolejnych numerów „Na przełaj przez Frombork”, dokumentację działalności KMA i materiały wspomnieniowe jego uczestników, zawierają informacje dotyczące tego okresu działalności Wiśniewskiego oraz historii młodzieżowego ruchu literacko-dziennikarskiego przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku.

Na łamach tygodnika "Na przełaj" przybliżał czytelnikom współczesnych twórców polskiej literatury, publikując wywiady z pisarzami. Rozmowy przeprowadzane przez Wiśniewskiego ukazały się następnie w trzech tomach cyklu Tego nie dowiedziecie się w szkole (Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”: 1979, 1981, 1983). Na początku lat 90. niektóre z nich zostały ponownie opublikowane przez Oficynę Wydawniczą „Rytm” w zbiorze Lekcja polskiego, rekomendowanym przez Ministerstwo Edukacji Narodowej jako lektura uzupełniająca. W 2011 książka ukazała się w zmienionej wersji pod tytułem Lekcja polskiego i nie tylko....

Dwa pierwsze tomy Tego nie dowiecie się w szkole zostały omówione w „Nowych Książkach” przez Joannę Wiśniewską i Janusza Maruszewskiego - byłego dyrektora Wydawnictwa Harcerskiego Horyzonty. Recenzenci podkreślali prywatny i anegdotyczny charakter rozmów Wiśniewskiego, dzięki któremu przedstawiani autorzy ukazywali się młodym czytelnikom nie tylko jako twórcy znani z podręczników, lecz także jako ludzie z własnymi doświadczeniami, wspomnieniami, młodzieńczymi fascynacjami i osobistymi problemami. Maruszewski zauważał, że rozmowy pozwalają poznać m.in. szkolne lata pisarzy, ich pierwsze zainteresowania literackie oraz późniejsze doświadczenia, a tym samym zmniejszają dystans między czytelnikiem a twórcą. Recenzent dostrzegał zarazem ewolucję warsztatu Wiśniewskiego: o ile w pierwszym tomie więcej miejsca poświęcono prywatnemu rysowi rozmówców, o tyle w drugim autor w większym stopniu dążył do ukazania ich indywidualnych cech poprzez przywoływanie dylematów, refleksji i przemyśleń dotyczących własnego życia, estetyki oraz szerzej rozumianej kultury. Jednocześnie wskazywał na ograniczenia tej metody: Wiśniewski stosunkowo rzadko podejmował polemikę z rozmówcami, przez co niektóre próby uzyskania wspomnień z lat szkolnych bywały schematyczne. Mimo tych zastrzeżeń Maruszewski oceniał rozmowy jako sugestywne i pozwalające dotrzeć do rozmówców poprzez ich poglądy na warsztat, artystyczne i życiowe aspiracje, a także ukrywane porażki i ambicje. W jego ocenie książka miała również znaczenie popularyzatorskie: mogła sprawić, że młodzi odbiorcy, którzy wcześniej znali niektórych pisarzy jedynie z nazwiska, sięgną po ich twórczość. W recenzjach dostrzegano, że rozmowom towarzyszyła mini-antologia fragmentów utworów, dzięki którym czytelnik mógł skonfrontować swoje wyobrażenia o autorach z ich pisarstwem. Maruszewski nadmieniał, że dobór rozmówców i prezentowanych tekstów pozwala dostrzec także literackie sympatie samego Wiśniewskiego. Ostatecznie uznał książkę za „nie tylko zajmującą, ale i wielostronnie pożyteczną”, podkreślając jej walor poznawczy, zdolność do pobudzania zainteresowań kulturalnych oraz poszerzania horyzontów intelektualnych młodych czytelników. Recenzja wskazywała ponadto, że Tego nie dowiecie się w szkole tworzy swoistą miniantologię współczesnej literatury polskiej, obejmującą różne gatunki: od poezji i fragmentów fabularnych, po literaturę faktu i małe formy dramatyczne.

Wiśniewski był w tym okresie także autorem zbiorów opowiadań dla młodzieży, takich jak Głowa do korony (1966), Dziewczyna z fortepianem (1970), Szukam przyjaciela (1971) czy Test na uczucia (1975). Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce porzucił pracę redakcyjną i przeszedł na rentę ze względu na stan zdrowia. Podjął pracę wolontaryjną jako instruktor socjalny w Domu Pomocy Społecznej „Kombatant” na warszawskich Jelonkach wchodzących w skład obecnej dzielnicy Bemowo. thumb|Plac Napoleona (obecny Plac Powstańców Warszawy) w Warszawie (fot. Willem van de Pool, 1939 / Archiwum Narodowe Holandii) - miejsce związane z wojennym dzieciństwem Wojciecha Wiśniewskiego i tematyką jego książek: Gazeciarz z placu Napoleona (wyd. 1982) oraz Smak dzieciństwa (wyd. 1999) thumb|Zrujnowany plac Napoleona w Warszawie z gmachem Prudentialu - Fot. Tadeusz Cyprian, 1949 / Archiwum Muzeum Narodowego w Warszawie W 1982 wydał zbiór opowiadań dla młodzieży Gazeciarz z placu Napoleona, stanowiący zbeletryzowaną opowieść o losach autora i jego rodziny podczas II wojny światowej, mieszkających ówcześnie przy warszawskiej ulicy Boduena, przylegającej do placu Napoleona (obecnie Plac Powstańców Warszawy).