Władimir Georgijewicz Sorokin (; ur. 7 sierpnia 1955 w Bykowie, Rosyjska Federacyjna SRR) – rosyjski pisarz, czołowy przedstawiciel rosyjskiego konceptualizmu.
Życiorys Urodził się 7 sierpnia 1955 roku w miasteczku Bykowo niedaleko Moskwy. Debiutował w wieku 17 lat w czasopiśmie Za kadry nieftianikow. W 1992 przebywał na stypendium DAAD w Berlinie.
Obecnie jest uznawany za jednego z trzech czołowych rosyjskich postmodernistów (obok Wiktora Pielewina i Wiktora Jerofiejewa). Jest autorem opowiadań, scenariuszy filmowych, dramatów i powieści, m.in. Norma, Tridcataja lubow’ Mariny, Sierdca czetyrioch, Gołuboje sało (Błękitna słonina), Lod (Lód) i Oczeried’ (Kolejka). Jego literatura przez wielu uznawana jest za dość kontrowersyjną – proputinowska organizacja „Idący razem” wrzucała Gołuboje sało do makiety sedesu, dopatrując się w utworze treści pornograficznych (chodziło o scenę intymnego zbliżenia Józefa Stalina i Nikity Chruszczowa), zaś na Sorokina po publikacji Lodu spadł grad oskarżeń o faszyzm (w powieści uprzywilejowaną pozycję mieli niebieskoocy blondyni).
Mimo kontrowersji utwory Sorokina z powodzeniem zostały przetłumaczone m.in. na angielski, niemiecki, francuski, holenderski, fiński, szwedzki, włoski, polski, japoński i koreański.
W marcu 2022 należał do sygnatariuszy apelu czołowych pisarzy piszących po rosyjsku do wszystkich mówiących po rosyjsku ludzi, aby szerzyli prawdę o wojnie wewnątrz RosjiPutin jest ślepy i głuchy, ale rozmawiajcie z tymi, których znacie – apel piszących po rosyjsku pisarzy, 5 marca 2022..
Wybrana twórczość Powieści 1979-1983 – Norma (Норма) 1983 – (Очередь; przeł. Ewa Lewandowska, wyd. pol. 1988) 1982-1984 – Tridcataja lubow’ Mariny (Тридцатая любовь Марины) 1985-1989 – Roman (Роман) 1991 – Sierdca czetyrioch (Сердца четырёх) 1999 – Gołuboje sało (Голубое сало) 2002 – (Лёд; przeł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, wyd. pol. 2004) 2004 – Bro (Путь Бро; przeł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, wyd. pol. 2006) 2005 – (23000; przeł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, wyd. pol. 2007) 2006 – (День опричника; przeł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, wyd. pol. 2008) 2013 – Tiełłurija (Теллурия) 2017 – Manaraga (Манарага; przeł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, wyd. pol. 2018) 2021 – Doktor Garin (Доктор Гарин)
Dramaty 1985 – Ziemlanka (Землянка) 1988 – Russkaja babuszka (Русская бабушка) 1989 – Dowierije (Доверие) 1990 – Dismorfomanija (Дисморфомания) 1994-1995 – Hochzeitreise (Hochzeitreise) 1995-1996 – Szczy (Щи) 1984-1997 – Pielmieni (Пельмени) 1997 – Dostoevsky-Trip (Dostoevsky-Trip) 1998 – S Nowym Godom (С Новым Годом) 2006 – Kapitał (Капитал) 2009 – Zanos (Занос)
Nowele i opowiadania 1969 – Tietieriew (Тетерев) 1969 – Jabłoki (Яблоки) 1980 – Okrużenije (Окружение) 1979-1984 – Pierwyj subbotnik (Первый субботник) – zbiór opowiadań z wczesnego okresu twórczości Sorokina 1994 – Miesjac w Dachau (Месяц в Дахау) 2000 – Pir (Пир) – zbiór opowiadań 2001 – Sniegowik (Снеговик) 2002 – Chirosima (Хиросима) 2005 – Kuchnia (Кухня) 2005 – Sierdiecznaja pros’ba (Сердечная просьба) 2005 – Miszen''' (Мишень) 2005 – Czornaja łoszad’ s biełym głazom (Чёрная лошадь с белым глазом) 2005 – Wołny (Волны) 2008 – (Сахарный Кремль; przeł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, wyd. pol. 2011) – zbiór opowiadań osadzonych w świecie powieści Dzień oprycznika 2010 – (Метель; przeł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, wyd. pol. 2013) 2012 – Otpusk (Отпуск) 2018 – Bieły kwadrat'' (Белый квадрат) – zbiór opowiadań
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona Władimira Sorokina
Kategoria:Pisarze postmoderniści Kategoria:Pisarze rosyjskojęzyczni Kategoria:Rosyjscy dramaturdzy XX wieku Kategoria:Rosyjscy dramaturdzy XXI wieku Kategoria:Rosyjscy prozaicy XX wieku Kategoria:Rosyjscy prozaicy XXI wieku Kategoria:Stypendyści DAAD Kategoria:Urodzeni w 1955