Nikolaus von Falkenhorst vel Mikołaj von Jastrzembski (ur. 17 stycznia 1885 we Wrocławiu, zm. 18 czerwca 1968 w Holzminden) – niemiecki zbrodniarz nazistowski pochodzenia niemiecko-polskiego, generał pułkownik Wehrmachtu, twórca planu operacji Weserübung – niemieckiej inwazji na Danię i Norwegię w 1940. Naczelny Dowódca Wehrmachtu w Norwegii w latach 1940–1944, zbrodniarz wojenny.
Życiorys Urodził się 17 stycznia 1885 we Wrocławiu. Jego rodzina wywodziła się ze starej szlachty śląskiej. 6 czerwca 1911 zmienił nazwisko rodowe „Jastrzembski” na „Falkenhorst” (pol. sokole gniazdo), by ułatwić sobie karierę wojskową. 22 marca 1903 w stopniu chorążego (niem. Fähnrich) został przydzielony do 7 Pułku Grenadierów Króla Wilhelma I (2 Zachodniopruskiego) w Legnicy.
W 1921 został przyjęty do Reichswehry. Od października 1931 do lutego 1933 był szefem sztabu 4 Dywizji w Stuttgarcie. W 1932 awansował na pułkownika. W latach 1933–1935 służył jako attaché wojskowy w Czechosłowacji, Jugosławii i Rumunii z siedzibą w Pradze.
1 lipca 1935 otrzymał awans na generała majora i został szefem sztabu 3 Grupy (niem. Heeresgruppe) w Dreźnie. W październiku objął dowództwo 32 Dywizji Piechoty w Koszalinie. W 1937 awansował na generała porucznika. W lipcu 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy XXI Korpusu Armijnego.
Wspomnianym korpusem dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Dowodzony przez niego związek taktyczny nacierał z Prus Wschodnich w kierunku na Grudziądz i Toruń, walcząc z jednostkami Grupy Operacyjnej „Wschód”Konrad Ciechanowski, Armia „Pomorze” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1983, , s. 96-97..
Był dowódcą Armii „Norwegia”. 19 lipca 1940 awansował na generała pułkownika. Znany był z dobrego traktowania norweskiej ludności cywilnej. 18 grudnia 1944 został zdymisjonowany, jako przeciwnik polityki komisarza Josefa Terbovena.
Po wojnie został oskarżony o popełnienie zbrodni wojennych polegających na wykonaniu rozkazu Führera nr 003830/42 i zatwierdzaniu egzekucji brytyjskich i norweskich komandosów oraz członków SOE w Norwegii. 2 sierpnia 1946 w Brunszwiku brytyjski trybunał skazał go na karę śmierci przez rozstrzelanie. 4 listopada 1946 kara śmierci została mu zamieniona na karę 20 lat pozbawienia wolności. 23 lipca 1953 został zwolniony z więzienia z powodu złego stanu zdrowia.
Ordery i odznaczenia Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) – 30 kwietnia 1940 Srebrny Krzyż Niemiecki (niem. Deutsches Kreuz in Silber) – 20 stycznia 1945 Wojenny Krzyż Zasługi I klasy z mieczami Krzyż Komandorski Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Żelazny I Klasy z ponownym nadaniem w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy z ponownym nadaniem w 1939 Czarna Odznaka za Rany Hamburski Krzyż Hanzeatycki (Hamburg) Krzyż Zasługi Wojskowej II klasy (Meklemburgia-Schwerin) Bremeński Krzyż Hanzeatycki (Brema)
Zobacz też Obrona Grudziądza
Przypisy
Linki zewnętrzne Cezary Gmyz, Nasi obcy. Polacy zgermanizowani w XIX wieku robili karierę w Wehrmachcie i SS, Tygodnik Wprost
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Reichswehry Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona niemiecka) Kategoria:Uczestnicy kampanii norweskiej 1940 Kategoria:Attachés wojskowi Kategoria:Zbrodniarze nazistowscy osądzeni przez trybunały brytyjskie Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Śląska szlachta Kategoria:Odznaczeni Orderem Białej Róży Finlandii Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Wojskowi związani z Wrocławiem przed 1945 Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci Kategoria:Ludzie urodzeni we Wrocławiu Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1968