Bertil Lindblad (ur. 26 listopada 1895 w Örebro, zm. 25 czerwca 1965 w Saltsjöbaden) – szwedzki astronom.
Życiorys Studiował na uniwersytecie w Uppsali, w 1920 roku uzyskał tam stopień doktora. Od 1927 roku był profesorem Królewskiej Akademii Nauk i kierował Obserwatorium Sztokholmskim.
Zajmował się teorią obrotów galaktyk. Jako pierwszy zasugerował, że Droga Mleczna się obraca – następnie, że prędkość kątowa gwiazd w Galaktyce zależy od odległości od jej centrum (maleje), czyli podał w wątpliwość założenia o sztywności Galaktyki. Teorie te zostały potwierdzone przez Jana Oorta. Zauważył też spiralną naturę Drogi Mlecznej i prawidłowo wyjaśnił powstawanie ramion spiralnych.
W 1949 roku przyznano mu nagrodę Prix Jules-Janssen.
10 czerwca 1959 Uniwersytet Mikołaja Kopernika przyznał mu tytuł doktora honoris causa. W tymże roku został członkiem zagranicznym PAN.
Jego syn, Per-Olof Lindblad, również jest astronomem.
Wyróżnienia Nagrody Złoty Medal Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego (1948) Prix Jules-Janssen (1949) Bruce Medal (1954) Nazwane jego imieniem Lindbad – krater na Księżycu (1448) Lindbladia – planetoida
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Członkowie zagraniczni PAN Kategoria:Laureaci Medalu Bruce Kategoria:Laureaci Złotego Medalu Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego Kategoria:Laureaci Prix Jules-Janssen Kategoria:Ludzie urodzeni w Örebro Kategoria:Szwedzcy astronomowie XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1965 Kategoria:Osoby upamiętnione nazwami kraterów na Księżycu Kategoria:Osoby upamiętnione nazwami planetoid