Medal 3-go Maja – odznaczenie państwowe nadawane w II Rzeczypospolitej.
Historia Medal został ustanowiony uchwałą Prezydium Rady Ministrów RP 25 kwietnia 1925 jako zaszczytne wyróżnienie za rezultaty osiągane w pracy przez obywateli RP, zachęta do szlachetnej rywalizacji wśród społeczeństwa i pobudzenie w nim zmysłu państwowego.
Ponieważ nie został zatwierdzony przez Sejm odpowiednią ustawą, nadany został tylko raz – w 1925.
Opis oznaki Oznakę odznaczenia stanowi dwustronny medal o średnicy 30 mm, wybity w srebrze. Na awersie umieszczony został wizerunek orła państwowego, takiego samego jaki znajdował się na ówczesnych monetach o wartości 1 oraz 2 zł. Poniżej szponów orła umieszczono dwa romby, a w otoku napis: „RZECZPOSPOLITA POLSKA”. Na rewersie medalu natomiast znajduje się dwuwierszowa inskrypcja: „3 MAJ 1925”, a pod nią – liczba porządkowa z numerem nadania. Medal noszony był na wstążce szerokości 38 mm (trójkątnej lub podłużnej) z poprzecznymi biało-czerwonymi paskami.
Odznaczeni thumb|240px|Odznaczeni Medalem 3 Maja z Kutna (1925)
Medal otrzymali przede wszystkim wojskowi, głównie podoficerowie z garnizonu warszawskiego, a także oficerowie, m.in.: por. Wiesław Bończa-Tomaszewski kpt. Józef Walenty Furmanek ppłk Tadeusz Stefan Kamiński por. Karol Poraj-Koźmiński mjr Remigiusz Kwiatkowski por. Franciszek Lewanda ppłk Gustaw Paszkiewicz mjr Franciszek Perl ppłk Tadeusz Petrażycki mjr Stefan Szlaszewski
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Odznaczenia II Rzeczypospolitej