Bernard Heuvelmans (ur. 10 października 1916, zm. 22 sierpnia 2001 w Le Vésinet) był zoologiem, podróżnikiem, odkrywcą i pisarzem, prawdopodobnie najbardziej znanym jako twórca kryptozoologii.
Heuvelmans urodził się w Le Havre, we Francji, ale wychował się w Belgii. Tam też uzyskał doktorat z zoologii, którego tematem było uzębienie mrównika, co dla wcześniejszych naukowców było niemożliwe do opisania. W 1948 r. przeczytał w gazecie Saturday Evening Post artykuł autorstwa Ivana T. Sandersona pt. Tam mogą być dinozaury. Jego tematyka zafascynowała Heuvelmansa — Sanderson rozważał możliwość przetrwania niektórych gatunków tych wielkich gadów w różnych niedostępnych zakamarkach naszego globu.
Jego monumentalna publikacja z 1958 r. Na tropach nieznanych zwierząt (Sur la piste des bêtes ignorées) jest najczęściej określana jako jedna z najlepszych i najbardziej wpływowych książek na temat zwierząt nie uznawanych przez oficjalną naukę. Heuvelmans napisał jeszcze wiele książek i artykułów, które jednak nie spotkały się z odzewem ze strony głównego, oficjalnego nurtu zoologii. W 1968 r. napisał książkę pt. Przebudzenie węży morskich, opisującą przypadki spotkań marynarzy z wielkimi stworami morskimi. O ile Na tropach nieznanych zwierząt została wydana ponownie m.in. w USA, ta druga pozycja nie doczekała się reedycji.
Jednocześnie Heuvelmans prowadził na własną rękę badania, które miały potwierdzić jego tezy. Badał m.in. morza i oceany, pragnąc odkryć zwierzęta będące tematami opowieści i legend, znane tubylcom, ale nie oficjalnej nauce. W późnych latach '60 XX w., miał badać ciało człekopodobnej istoty zatopione w bryle lodu, znane jako Człowiek Lodu z MinnesotyW antologii fantastyki „Kroki w nieznane”, w jej części popularno-naukowej, Boris Porszniew relacjonuje i poddaje krytyce teorię Bernarda Heuvelmansa i Ivana T. Sandersona z 1968 roku o „Człowiek Lodu z Minnesoty”. Szczegóły zobacz: B Porszniew, Praczłowiek?, [w:] Kroki w nieznane, red. Lech Jęczmyk, Warszawa 1971, będące w posiadaniu cyrku objazdowego. Twierdził wtedy, że było ono faktycznie zwłokami zwierzęcia nieznanego nauce, a nie oszustwem. Jednakże nie pojawiły się żadne dowody potwierdzające prawdziwość tego twierdzenia, bądź też obalające je.
Pomimo iż podziwiany przez wielu, opisywany jako ojciec kryptozoologii, był także dyskredytowany, a nawet ośmieszany za rzekomą ślepą wiarę w kryptydy. Jednym ze szczególnie zajadłych jego krytyków jest szwedzki naukowiec Bengt Sjögren.
Publikacje Sur la piste des bêtes ignorées, Paryż 1955, Londyn 1995 Dans le sillage des monstres marins - Le Kraken et le Poulpe Colossal, Paryż 1958, 1975 On the Track of Unknown Animals, Londyn 1958, Nowy Jork 1959, Nowy Jork 1965; polskie tłumaczenie: Na tropie nieznanych zwierząt, Warszawa 1965 Le Grand-Serpent-de-Mer, le problème zoologique et sa solution, Paryż 1965, 1975 In the Wake of Sea Serpents, Nowy Jork 1968 Les derniers dragons d'Afrique, Paryż 1978 Les bêtes humaines d'Afrique, Paryż 1980
Przypisy
Linki zewnętrzne autorstwa Lorena Colemana
Kategoria:Belgijscy zoolodzy Kategoria:Kryptozoolodzy Kategoria:Ludzie związani z Le Vésinet Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 2001 Kategoria:Brytyjscy pseudonaukowcy