mały| Tadeusz Antoni Bilikiewicz (ur. 5 kwietnia 1901 we Lwowie, zm. 10 listopada 1980 w Gdańsku) – polski lekarz psychiatra, historyk i filozof medycyny, ojciec Adama Bilikiewicza.
Życiorys Był synem agenta handlowego Bernarda Bolesława Bilikiewicza (ur. 31 stycznia 1869 w Tarnowie, zm. 26 maja 1931 w Krakowie) i Kazimiery Marii ze Swaryczewskich (ur. 1 stycznia 1876 w Tarnopolu, zm. 22 stycznia 1945 w Krakowie) . Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Jesienią 1918 na ochotnika wraz z całą klasą zgłosił się do wojska. W potyczce z Ukraińcami został ciężko ranny w obie nogi. Za namową ojca w latach 1919–1925 studiował medycynę. Następnie w latach 1928–1931 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1925 został doktorem wszech nauk lekarskich. W latach 1926–1928 pracował w Szwajcarii, w Klinice Psychiatrii Uniwersytetu Zuryskiego. W latach 1928–1935 był asystentem Zakładu Historii Medycyny. W 1931 habilitował się na UJ jako docent historii filozofii i medycyny.
W latach 1935–1939 był ordynatorem Zakładu Psychiatrycznego w Kocborowie. W szpitalu tym pracował również podczas okupacji niemieckiej, pełniąc – oprócz pracy w oddziale psychiatrycznym – funkcję kierownika laboratorium i pracowni radiologicznej. W okresie terroru niemieckiego ukrywał Polaków i Żydów w obszernych podziemiach szpitala. W 1950 minister zdrowia powierzył mu kierownictwo Katedry i Kliniki Psychiatrii Akademii Medycznej w Gdańsku (funkcję tę sprawował de facto od początku 1946; ponadto kierował Katedrą Historii i Filozofii Medycyny). Od 1948 był członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Umiejętności.
Od połowy lat 50. był czołowym przedstawicielem nurtu psychiatrii upatrującego podłoża biologicznego w powstawaniu psychoz (schizofrenii, zaburzeń afektywnych). Podkreślał zasadniczą rolę metod farmakologicznych (neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne) w leczeniu psychoz.
Z małżeństwa z Klementyną z domu Sedlaczek miał syna Adama (ur. 1933) i córkę Danutę Bilikiewicz (ur. 1944).
W 1971 odszedł na emeryturę. Zmarł w 1980 i został pochowany na cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.
Wybrane prace Zagadnienie życia w świetle zasad psychologii porównawczej (1928) Psychoanaliza życia płciowego kobiety 1933) Psychoanaliza w praktyce lekarskiej (1935) Psychopatologia marzenia sennego (1937) Struktura psychologiczna nerwicy jako zagadnienie patogenetyczne (1938) Psychoterapia (1938) Etioepigenetyzm czyli teoria hierarchicznej epigenezy nawarstwień etiologicznych w psychiatrii (1947) Psychologia marzenia sennego (1948) Psychiatria kliniczna (1957) Klinika nerwic płciowych (1959) Maciej z Miechowa na tle medycyny Odrodzenia (1960) Somatectomia totalis i jej psychopatologiczne następstwa (1968) Prehistoria i geneza Wydziału Lekarskiego PAU (1974) Wpływ krytyki i cenzury na ustalenia prawdy historycznej (1976) biogramy w Polskim Słowniku Biograficznym: Abicht Adolf (t. 1, 1935), Adamowicz Adam Ferdynand (t. 1, 1935)
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Polscy psychiatrzy Kategoria:Polscy filozofowie medycyny Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności Kategoria:Współpracownicy Polskiego Słownika Biograficznego Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku