Zakon Syjonu (fr. Prieuré de Sion) – organizacja, mająca rzekomo stanowić przykrywkę dla tajnego stowarzyszenia, założonego w XI wieku na górze Syjon w Królestwie Jerozolimskim. W rzeczywistości organizację założył w 1956 r. francuski dziennikarz Pierre Plantard, by zyskać sławę i poważanie w kręgach ezoterycznych i monarchistycznych Francji.

Zakon stał się częścią kultury popularnej za sprawą książki Baigenta, Leigha i Lincolna (1982), wydanej w Polsce w 1994, oraz powieści Kod Leonarda da Vinci Browna (2003).

Historia W maju 1956 r. Pierre Plantard założył organizację o nazwie Prieuré de Sion z siedzibą w Annemasse we Francji. Nazwę zainspirowało wzgórze na południe od Annemasse, znane jako Mont Sion.

Oficjalny statut organizacji zakładał, że jej członkowie będą dążyć do stworzenia bractwa rycerskiego oraz będą angażować się w pomoc Kościołowi Katolickiemu, nauczać prawdy i chronić słabszych.

Mit Pierwsza wersja Plantarda mały|Et in Arcadia Ego Poussina Na początku lat 60. XX wieku Plantard zaczął przedstawiać Zakon Syjonu jako ezoteryczne chrześcijańskie bractwo rycerskie, którego członkowie mieli na celu przywrócenie monarchii we Francji i osadzenie na tronie Wielkiego Monarchy (postaci z przepowiedni Nostradamusa)Marie-France Etchegoin & Frédéric Lenoir, Code Da Vinci: L’Enquête, p. 61 (Robert Laffont, 2004).. Organizacja ta miała powstać w 1099 r. w Królestwie Jerozolimskim z inicjatywy Gotfryda z Bouillon jako odgałęzienie zakonu religijnego, rezydującego w Bazylice Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w JerozolimieBill Putnam, John Edwin Wood (2003). The Treasure of Rennes-le-Château. A Mystery Solved. Sutton Publishing. ISBN 0750930810..

Sam Plantard zaczął podawać się wówczas za potomka króla Dagoberta II z dynastii Merowingów. W tym samym czasie zaczął twierdzić, że mottem jego rodu (a później mottem Zakonu Syjonu) są słowa Et in Arcadia ego... (łac. I ja jestem w Arkadii...). Zdanie to jest wyryte na grobie, przedstawionym na obrazach Pasterze arkadyjscy (1618) Guercino i Et in Arcadia Ego (1638-1640) Poussina. W ocenie Plantarda grób z obrazu Poussina miał być tym samym nagrobkiem, który znajdował się na terenie Les Pontils niedaleko Rennes-le-Château (w rzeczywistości grób ten pochodził z XX wieku), a same obrazy miały być namalowane na zamówienie Zakonu Syjonu.

Aby uwiarygodnić swoje twierdzenia, Plantard we współpracy z Philippe’em de Chérisey stworzył serię dokumentów, które następnie zostały umieszczone w Bibliotece Narodowej FrancjiJean-Luc Chaumeil (Goeroe of speculative freemason), Rennes-le-Château – Gisors – Le Testament du Prieuré de Sion. Le Crépuscule d’une Ténébreuse Affaire, Éditions Pégase, 2006..

Dokumenty sfałszowane przez Plantarda i de Chériseya stały się podstawą książki, napisanej przez Gérarda de Sède w 1967 r. na zlecenie Plantarda i zatytułowanej L’or de Rennes, ou La vie insolite de Bérenger Saunière, curé de Rennes-le-Château (późniejsze wydania noszą tytuł Le Trésor Maudit de Rennes-le-Château). W książce tej Zakon Syjonu został połączony ze sprawą rzekomego odkrycia przez Bérengera Saunière’a, proboszcza kościoła św. Marii Magdaleny w Rennes-le-Château, skarbów i tajemniczych dokumentów.

W 1969 r. z książką de Sède’a zapoznał się angielski dziennikarz Henry Lincoln, który zainteresował się Rennes-le-Château i Zakonem Syjonu. Lincoln poświęcił temu tematowi kilka programów dla telewizji BBC, napisał także kilka książek.

Święty Graal, Święta Krew Jedną z publikacji Lincolna była wydana w 1982 r., we współpracy z Michaelem Baigentem i Richardem Leighem, książka The Holy Blood and the Holy Grail (ang. Święty Graal, Święta Krew). Tekst przedstawiał Zakon Syjonu jako organizację założoną w 1099 r., której celem było doprowadzenie do sytuacji, w której dynastia Merowingów panowała nad całą Europą. Szczególny status tego rodu miał wiązać się z uznaniem, że Merowingowie są potomkami Jezusa i Marii Magdaleny.

Druga wersja Plantarda W 1989 r. Plantard, próbując ratować swoją reputację, zaczął twierdzić, że Zakon Syjonu powstał w 1681 r. w Rennes-le-Château i miał na celu wykorzystanie paranormalnych właściwości linii ley oraz strzeżenie tajemnic Roc Noir (skały znajdującej się niedaleko Rennes-les-Bains). Plantard wyznał ponadto, że w rzeczywistości uważa się jedynie za zstępnego Dagoberta II w linii bocznej, a bezpośrednim potomkiem władcy jest prawdopodobnie Otto von Habsburg.

Afera Pechiney-Triangle Pod koniec lat 80. XX wieku we Francji wybuchła afera Pechiney-Triangle, związana z przejęciem przez francuskiego producenta aluminium, Pechiney, amerykańskiego przedsiębiorstwa Triangle Industries. W centrum afery znalazł się m.in. Roger-Patrice Pelat, francuski przedsiębiorca (i przyjaciel ówczesnego prezydenta, Francois Mitterranda), oskarżony o insider trading.

W trakcie procesu Pelata prowadzący sprawę sędzia, Thierry Jean-Pierre, otrzymał informację, że oskarżony mógł być wielkim mistrzem Zakonu Syjonu. Obawiając się skandalu (podobnego do wykrycia zaangażowania Propaganda Due w bankructwo włoskiego banku Banco Ambrosiano), Jean-Pierre wezwał Plantarda do złożenia wyjaśnień. W 1993 r. zeznający pod przysięgą Plantard przyznał, że zmyślił całą historię Zakonu Syjonu, włącznie z rzekomym sprawowaniem urzędu wielkiego mistrza przez Pelata„Affaire Pelat: Le Rapport du Juge”, Le Point, no. 1112 (8–14 January 1994), p. 11..

Kod Leonarda da Vinci Książka Dana Browna Kod Leonarda da Vinci z 2003 r. i jej ekranizacja Kod da Vinci z 2006 r. na nowo obudziły zainteresowanie tematem Zakonu Syjonu. Na łamach książki autor wprowadził kilka zmian w stosunku do wersji prezentowanej w książkach Lincolna, Baigneta i Leigha.

Brown w szczególności zmienił cel działalności zakonu: nie miała już nim być Europa władana przez potomków Merowingów, ale ujawnienie prawdy o roli Marii Magdaleny jako matki dziecka Jezusa. Wrogiem Zakonu Syjonu miał być zaś nie Zakon Maltański – jak opisywali to Lincoln, Baignet i Leigh na łamach sequela do Świętego Graala, Świętej Krwi – lecz Opus Dei. Autor Kodu Leonarda da Vinci przedstawił wszystkie te informacje jako zgodne z prawdą historyczną, choć w latach 90. XX wieku dowiedziono, że historia Zakonu Syjonu jest zmyśleniem.

Rzekomi wielcy mistrzowie Pierwsza lista Poniższa lista wielkich mistrzów Zakonu Syjonu stanowiła część tzw. (fr. tajne akta Henriego Lobineau), zbioru dokumentów z 1967 r. rzekomo stworzonego przez Philippe’a Toscan du Plantiera (w rzeczywistości autorami zbioru byli Pierre Plantard i Philippe de Chérisey).

Włoski socjolog Massimo Introvigne zwrócił uwagę, że praktycznie wszyscy wielcy mistrzowie z poniższej listy (z wyjątkiem dwóch osób) znajdowali się na listach znaczących różokrzyżowców, które to listy były znane Plantardowi. mały|Leonardo da Vinci, rzekomy dwunasty wielki mistrz Zakonu Syjonu. +Imię i nazwiskoLata sprawowania funkcjiJean de Gisors1188–1220Marie de Saint-Clair1220–1266Guillaume de Gisors1266–1307Edward I (hrabia Bar)1307–1336Jeanne de Bar1336–1351Jean de Saint-Clair1351–1366Blanka z Évreux1366–1398Nicolas Flamel1398–1418René I Andegaweński1418–1480Iolande de Bar1480–1483Sandro Botticelli1483–1510Leonardo da Vinci1510–1519Karol III de Bourbon-Montpensier1519–1527Ferrante Gonzaga1527–1575Ludovico Gonzaga1575–1595Robert Fludd1595–1637Johann Valentin Andreae1637–1654Robert Boyle1654–1691Izaak Newton1691–1727Charles Radclyffe1727–1746Karol Lotaryński1746–1780Maksymilian Franciszek Habsburg1780–1801Charles Nodier1801–1844Victor Hugo1844–1885Claude Debussy1885–1918Jean Cocteau1918–1963 Po śmierci Jeana Cocteau kolejnymi wielkimi mistrzami mieli być François Ducaud-Bourget i sam Pierre Plantard.

Druga lista Druga lista wielkich mistrzów, uwzględniająca „młodszy wiek” Zakonu Syjonu, została opublikowana w 1989 r. na łamach czasopisma Vaincre. +Imię i nazwiskoLata sprawowania funkcjiJean-Tim Negri d’Albes1681–1703François d’Hautpoul1703–1726André-Hercule de Fleury1726–1766Karol Lotaryński1766–1780Maksymilian Franciszek Habsburg1780–1801Charles Nodier1801–1844Victor Hugo1844–1885Claude Debussy1885–1918Jean Cocteau1918–1963François Balphangon1963–1969John Drick1969–1981Pierre Plantard de Saint-ClairOd 1975 r. Pierre Plantard zaczął przedstawiać się jako Pierre Plantard de Saint-Clair (Jean-Luc Chaumeil, Rennes-le-Château – Gisors – Le Testament du Prieuré de Sion. Le Crépuscule d’une Ténebreuse Affaire, Villeneuve-de-la-Raho 2006, s. 143.).1981Philippe de Chérisey1984–1985Roger-Patrice Pelat1985–1989Pierre Plantard de Saint-Clair1989Thomas Plantard de Saint-ClairSyn Pierre’a Plantarda.1989

W kulturze popularnej Zakon Syjonu odgrywa kluczową rolę w książce Kod Leonarda da Vinci Dana Browna (2003) i jej filmowej adaptacji, Kod da Vinci (2004), historia i działalność Zakonu opisane są na kartach książek z cyklu powieściowego Templariusze autorstwa Jacka Whyte’a.

Przypisy

Kategoria:Ezoteryka Kategoria:Teorie spiskowe Kategoria:Chrześcijaństwo Kategoria:Mistyfikacje