Iwan Władimirowicz Miczurin (; ur. w ujezdzie pronskim guberni riazańskiej, zm. 7 czerwca 1935 w Miczuryńsku) – rosyjski, później radziecki hodowca i sadownik. Od 1935 członek Akademii Nauk ZSRR i Wszechzwiązkowej Akademii Nauk Rolniczych w Moskwie.
Poglądy i teorie Miczurin był twórcą i propagatorem poglądów, na gruncie genetyki całkowicie błędnych, przypisujących człowiekowi zdolność do niemal dowolnego przeobrażania przyrody. Przypisuje się mu autorstwo sentencji:
Pisał także: .
Stworzył także błędną teorię „mentora”, tj. „wychowawcy”, według której jeśli jeden ze składników – podkładka lub zraz – w mieszańcu wegetatywnym (szczepieniowym) ma przewagę nad drugim, to przyjmuje rolę mentora, przekształcając mieszańca tak, że przekazuje mu swoje właściwości i cechy; dobór odpowiednich mentorów miałby według Miczurina pozwalać na dowolne kształtowanie cech upraw. Głoszone przez Miczurina teorie nazwano miczurinizmem.
Miczurin stał się później, wbrew swej woli, narzędziem i bohaterem propagandowej kampanii ideologicznej Trofima Łysenki – tzw. łysenkizmu, wywodzącego się z miczurinizmu – przeciwstawiającej genetyce naukowej osiągnięcia hodowców radzieckich, które rzekomo przeczyć miałyby prawom Mendla i całej tzw. „burżuazyjnej” nauki, zwanej na użytek propagandy komunistycznej „morganizmem, weismannizmem i mendelizmem”.
Dorobek naukowy Znany ze swych doświadczeń z zakresu krzyżowania roślin. Wyhodował około 300 odmian drzew i krzewów owocowych (jabłoni, gruszy, moreli, śliwy, czereśni, wiśni, winorośli i in.). Twórca nowych, kontrowersyjnych metod hodowli roślin. Choć w swych doświadczeniach w dziedzinie upraw nie posługiwał się powszechnie uznawanymi metodami naukowymi, udało mu się stworzyć pewną liczbę odmian roślin odpornych na surowe warunki klimatyczne panujące w głębi Rosji.
Odznaczenia i wyróżnienia Order Świętej Anny III klasy Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy
Upamiętnienie Miasto Kozłow, w którym Miczurin żył i pracował, jeszcze za jego życia, w 1932 roku, przemianowano na Miczuryńsk, w 1950 bułgarskie miasteczko Carewo nad Morzem Czarnym (70 km na południe od Burgas) przemianowano – także na jego cześć – na Miczurin; w roku 1991 przywrócono poprzednią nazwę, ulice Iwana Miczurina znajdują się w Świętochłowicach, Wałbrzychu, Wodzisławiu Śl., Zabrzu-Rokitnicy. Dawniej nazwę tę nosiły również ulice w: Bielsku-Białej (Mieszka I), Bytomiu (Armii Krajowej), Chełmie (S. Dąbka), Katowicach (Zamkowa), Opolu (Licealna), Poznaniu (W. Węgorka), Szczecinie (ks. kan. M. Bryczkowskiego), Wrocławiu (T. Kutrzeby), Żarach (Śląska), Krośniewicach (ul. Paderewskiego).
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Ogrodnicy Kategoria:Radzieccy naukowcy Kategoria:Urodzeni w 1855 Kategoria:Zmarli w 1935 Kategoria:Ludzie związani z Miczuryńskiem Kategoria:Osoby uwiecznione nazwami miejscowości