thumb|Grób gen. Juliana Bielińskiego na cmentarzu Powązkowskim Julian Walenty Bieliński herbu Szeliga (ur. 13 lutego 1787 w Borowej w Kaliskiem, zm. 5 czerwca 1863 w Warszawie) – generał brygady, syn Kajetana stolnika radomskiego i Małgorzaty Dobrzelewskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Od 1802 w armii pruskiej. Służbę odbył w batalionie psp pułkownika Klocha. W kampanii napoleońskiej (1805) walczył pod Lubeką, Kolonią, Auerstadt. Pod Nordhausen dostał się do niewoli. Wkrótce został zwolniony i wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. W 1806 roku został porucznikiem w 7 Pułku PiechotyMarek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, Warszawa 1980, s. 387.. W Hiszpanii walczył pod Puerto Almore, Almonacid de Toledo, Pod Ocañą został ranny. Brał również udział w walce przeciw powstańcom hiszpańskim i wojskom angielskim. W bitwie pod Tarifą został wzięty do niewoli. Po zwolnieniu służył w 4ppl. W bitwie pod Tarifą został wzięty do niewoli. Po zwolnieniu służył w 4. pułku piechoty polskiej. W kampanii 1813–1814 brał udział w bitwach pod Wittenbergą, pod Lipskiem, gdzie bronił bramy halskiej, Soussons i Arcis-sur-Aube. Po bitwie pod Lipskiem, 23 października 1813, otrzymał Legię Honorową wraz z 17 innymi żołnierzami 4. pułku piechoty polskiej.
Do kraju powrócił z korpusem gen. Wincentego Krasińskiego. W 1815 w armii Królestwa Polskiego służył w korpusie grenadierów i 3. pułku strzelców pieszych (od 1824 był dowódcą 3 psp)Gazeta Korrespondenta Warszawskiego i Zagranicznego. 1824 nr 116. Wielkopolska Bibiloteka Cyfrowa.. W powstaniu listopadowym był dowódcą 1 bryg. 4 DP i walczył pod Wawrem. Powierzono mu następnie dowództwo grupy osłonowej na linii Bug-Liw. Po opuszczeniu z tego rejonu Rosjan grupę rozwiązano. Pod koniec marca objął dowództwo brygady piechoty w Korpusie Rezerwowym gen. Ludwika Paca. Po jego rozwiązaniu w wyniku restrukturyzacji armii polskiej przeprowadzonej na początku maja objął komendę nad przyczółkiem mostowym na Wiśle pod wsią PotyczExpedycje od gen. Bielińskiego Juliana do gen. Dziekońskiego, 1831. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa.. Po fiasku wyprawy Łysobyckiej i likwidacji przyczółka objął ponownie dowodzenie brygadą, tym razem w korpusie gen. Girolamo Ramorino. 12 sierpnia objął dowodzenia nowo sformowaną 6 DP. Na jej czele wziął udział w bitwie pod Rogożnicą.
Został odznaczony kawalerią Legii Honorowej (1813), Złotym Krzyżem Virtuti Militari, Znakiem Honorowym za 20 lat nieskazitelnej służby oficerskiej (1830), rosyjskimi Order Świętego Włodzimierza IV klasy i Order Świętej Anny II klasy (1829).
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 23-3-25/26).
Przypisy
Bibliografia Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989,
Kategoria:Generałowie brygady powstania listopadowego Kategoria:Generałowie brygady Wojska Królestwa Kongresowego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (Księstwo Warszawskie) Kategoria:Odznaczeni Znakiem Honorowym (20 lat służby) Kategoria:Oficerowie piechoty Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Polacy – wojskowi armii pruskiej Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Urodzeni w 1787 Kategoria:Zmarli w 1863 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie