Kerry blue terrier – jedna z ras psów należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty. Nie podlega próbom pracy. Zaliczany jest do grupy 3 FCI.
Rys historyczny Kerry blue terier występuje w Wielkiej Brytanii od stuleci, gdzie pełnił pierwotnie rolę łowcy szczury i psa zagrodowego. Niewiele można znaleźć informacji o tej rasie sprzed XX wieku. Pierwsza wzmianka w literaturze pochodzi z 1847 roku, autor opisuje psa maści niebieskawo-ciemnoszarej, poznaczonego ciemniejszymi plamami i łatkami, często z podpaleniem na kufie i łapach. Czarnoniebieski irlandzki terier przeważał w hrabstwie Kerry, ale hodowano go również w innych hrabstwach. Po raz pierwszy kerry blue pojawił się na wystawach w 1913 roku, a w 1920 powstał Dublin Blue Terier Club. Kerry blue terier zaczął cieszyć się popularnością wśród irlandzkich patriotów jako rodzaj maskotki. W krótkim czasie powstały cztery kluby promujące tę rasę. Pomiędzy 1922 a 1924 rokiem kluby te zorganizowały sześć wystaw i sześć prób polowych. W 1924 roku rasę tę wpisano oficjalnie do rejestrów Amerykańskiego Związku Kynologicznego.
Wygląd Według standardu ustalonego przez FCI, typowy kerry blue terrier powinien być mocny, zwarty o proporcjonalnej budowie, dobrze rozwiniętym, muskularnym ciele.
Budowa thumb|250px|right|Kerry blue terriery Wzorzec tej rasy przedstawia budowę poszczególnych części ciała następująco: Głowa – mocna, dobrze zrównoważona, z obfitą sierścią. Kufa powinna być średniej długości. Psy powinny mieć głowę silniejszą i umięśnioną bardziej niż suka. krawędź czołowa: bardzo lekko zaznaczona nos: czarny, nozdrza duże i szerokie zęby: równe i białe, zgryz nożycowy, dziąsła i podniebienie ciemne szczeki: mocne i muskularne, o mocnym uchwycie oczy: ciemne lub ciemnobrązowe, średnie, o bystrym wyrazie uszy: cienkie, nieduże, noszone z przodu wyrażające bystry, ostry wyraz teriera
Szyja – o dobrych proporcjach, dobrze osadzona i umiarkowanie długa łopatki: płaskie, ustawione ukośnie, zwarte klatka piersiowa: głęboka, o umiarkowanej szerokości, żebra dobrze wysklepione grzbiet: średniej długości, poziomy, nie uniesiony ponad lędźwiami ogon: cienki, dobrze osadzony, noszony wesoło i prosto do góry
Kończyny: przednie: z przodu proste, o mocnym kośćcu tylne: dobrze rozwinięte, muskularne uda, mocne stawy skokowe, pewne łapy: zwarte, nocne i okrągłe, pazury czarne Cechami niepożądanymi według wzorca kerry blue terriera są:
głowa: cieliste dziąsła tyłozgryz oczy: żółte lub wyłupiaste przedpiersie: wąska pierś grzbiet: karpiowaty lub łękowaty kończyny: łokcie odstające, pazury białe lub koloru kości wilcze pazury lub ślady po usunięciu chody: ciasna, krowia lub sztywna akcja tylnych kończyn szata: twarda, szorstka lub szczeciniasta maść: jakikolwiek inny kolor niż niebieski, z wyjątkiem wyżej wymienionych odstępstw
Szata i umaszczenie Szczenięta psów tej rasy rodzą się czarne, lecz z wiekiem nabierają charakterystycznej, niebieskoszarej barwy. Sierść jest miękka, obfita i falista, wymagająca strzyżenia. Dopuszczalne umaszczenie to wszelkie odcienie niebieskiego z czarnym nalotem lub bez. Czarne, jak i rude naloty dopuszczalne są wyłącznie do 18 miesiąca życia.
Użytkowość Podobnie jak airedale terrier, kerry blue terrier był wykorzystywany wszechstronnie. Polował na wydry w głębokiej wodzie, służył jako szczurołap oraz pies stróżujący. W Irlandii używany jako pies policyjny. Dobrze radzi sobie w agility z powodu swojej zwinności. Sprawdza się także w terapii chorych.
Zachowanie i charakter Żywe, inteligentne i chętne do zabawy, akceptują dzieci. Przywiązują się do jednego właściciela, który musi wykazywać konsekwentne i stanowcze podejście do psów tej rasy, jednak bez stosowania fizycznych środków przymusu. W kontaktach z innymi zwierzętami potrafią być agresywne i trzeba uczyć kerry blue terriera poprawnego zachowania i wcześnie je socjalizować.
Przypisy
Bibliografia
Wielka Encyklopedia Świata OXFORD, (serii) Kwartalnik Klubu Teriera w Polsce
Kategoria:Rasy psów Kategoria:Dzikarze Kategoria:Teriery długonożne