Herbert Baddeley (ur. 11 stycznia 1872 w Bromley, zm. 20 lipca 1931 w Cannes) – brytyjski tenisista, zwycięzca Wimbledonu w grze podwójnej.
Kariera tenisowa Syn londyńskiego adwokata, praworęczny, zapisał się w kronikach Wimbledonu przede wszystkim jako deblista w parze z bratem-bliźniakiem Wilfredem Baddeleyem. Bracia Baddeleyowie dominowali w turnieju w latach 90., przejmując rolę czołowych deblistów od innych bliźniaków Williama i Ernesta Renshawów. Zdobyli łącznie cztery tytuły wimbledońskie, nieprzerwanie uczestnicząc w meczach o tytuł w latach 1894–1897.
W 1891 Baddeleyowie wygrali po raz pierwszy, pokonując w finale broniących tytułu Franka Stokera i Joshuę Pima. Rok później stracili tytuł na rzecz Harolda Barlowa i Ernesta Lewisa. W latach 1894–1896 Baddeleyowie pozostawali na Wimbledonie niepokonani, w kolejnych finałach wygrywając z Haroldem Barlowem i Charlesem Martinem (1894), Ernestem Lewisem i Wilberforcem Eavesem (1895) oraz Reginaldem Dohertym i Haroldem Nisbetem (1896). W 1897 Baddeleyowie nie sprostali Reginaldowi i Lawrencowi Dohertym.
Poza Wimbledonem Baddeleyowie wygrali dwukrotnie mistrzostwa Irlandii (1896, 1897). Herbert Baddeley występował również w grze pojedynczej, ale nie odnosił takich sukcesów jak brat, trzykrotny triumfator Wimbledonu. Do jego największych osiągnięć można zaliczyć trzy wimbledońskie półfinały (1894, 1895, 1896).
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra podwójna (4–2)
Bibliografia Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978
Kategoria:Brytyjskie bliźnięta Kategoria:Brytyjscy tenisiści Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1931