Instygator koronny (łac. Instigator Regni z łac. instigare „pobudzać, podżegać”) – najwyższy prokurator państwa, urząd centralny niesenatorski Korony I Rzeczypospolitej, utworzony w roku 1557.
Dożywotni urzędnik powoływany przez króla, w jego imieniu ścigał przestępstwa popełnione przeciwko państwu oraz zbrodnie obrazy majestatu. Brał udział z głosem doradczym w sądach asesorskich i z głosem stanowczym w sądach referendarskich. Po 1764 kontrolował komisje skarbowe. Jego odpowiednikiem w Wielkim Księstwie Litewskim był instygator litewski. Po 1775 wprowadzono czterech podnosząc do tej godności ich dwóch zastępców. Pensja roczna instygatora koronnego wynosiła 6 tysięcy złotych.
Lista instygatorów Andrzej Rzeczycki Marcin Krzęcieski Jan Przylepski Marcin Laskowski Andrzej Lisiecki Stanisław Laskowski Daniel Żytkiewicz Jan Tański Jan Zambrzycki Sebastian Gilbaszewski Paweł Józef Olszewski Jan Władysław Kunat Wyrozębski Antoni Józef Poniński Maciej Grabowski Paweł Iferty Benoe Jan Chryzostom Krajewski Stanisław Kostka Krajewski Mateusz Roguski
Źródło: Urzędnicy dawnej Rzeczypospolitej XII-XVIII wiekuAntoni Gąsiorowski (red.), Urzędnicy dawnej Rzeczypospolitej XII-XVIII wieku, t. X, Biblioteka Kórnicka PAN, 1992..
Przypisy
Bibliografia „Sądownictwo grodzkie w przedrozbiorowej Rzeczypospolitej”, Michał Pawlikowski, Strzałków 2012, .
Kategoria:Urzędy centralne niesenatorskie I Rzeczypospolitej Kategoria:Sądownictwo I Rzeczypospolitej