Trzy kolory: Biały (fr. Trois couleurs: Blanc) – francusko-polsko-szwajcarski komediodramat filmowy z 1993 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego według scenariusza napisanego wraz z Krzysztofem Piesiewiczem.
Za produkcję filmu odpowiadał Marin Karmitz. Osią fabularną filmu jest zemsta polskiego fryzjera (Zbigniew Zamachowski) na francuskiej małżonce (Julie Delpy), która pozbawiła go majątku i sprowadziła na skraj nędzy.
Biały jest drugą częścią trylogii Trzy kolory, w skład której wchodzą również filmy Trzy kolory: Niebieski (1993) i Trzy kolory: Czerwony (1994). Tytułowe trzy kolory nawiązują do barw flagi Francji i hasła rewolucji francuskiej (1789–1799) „Wolność, równość, braterstwo”.
Film nakręcono w Warszawie oraz Grodzisku Mazowieckim.
Fabuła Karol, polski fryzjer ożeniony z Francuzką Dominique, w związku ze stresem wywołanym obecnością w obcym kraju okazuje się impotentem. Zawiedziona impotencją małżonka Dominique rozwodzi się z nim, zabierając mu cały majątek i zrywając z nim wszelkie znajomości. Pozostawiony na ulicy z jedną walizką Karol próbuje zarobić na bilet powrotny do Polski, grając w metrze na grzebieniu. Poznaje tam innego Polaka, Mikołaja, zdesperowanego intelektualistę pozbawionego sensu życia. Mikołaj pomaga fryzjerowi wrócić do kraju, przemycając go w bagażu podczas podróży samolotem. Jednak walizka z Karolem zostaje skradziona w Polsce. Złodzieje, uznając „zawartość” walizki za nieprzydatną, biją dotkliwie Karola i zostawiają go na wysypisku śmieci.
Mimo nieprzyjemnych perypetii Karol odzyskuje chęć życia i nabiera pewności. Decyduje się zbić majątek, zaczynając od dorabiania w zakładzie fryzjerskim swego brata Jurka, potem zostaje ochroniarzem w jednym z kantorów. Podsłuchawszy rozmowę swoich pracodawców, na jej podstawie przeprowadza półlegalną transakcję finansową i zdobywa majątek. Jako prezes międzynarodowej spółki handlowej próbuje bez powodzenia się skontaktować z Dominique, po czym szykuje zemstę na niej. Upozorowawszy własną śmierć, majątek zapisuje eks-małżonce, która zostaje zwabiona perspektywą spadku do Warszawy. Wróciwszy po pogrzebie do swego pokoju hotelowego, kobieta zastaje tam całkiem żywego Karola, z którym spędza noc. Następnego dnia Dominique, nie mając przy sobie Karola, zostaje aresztowana przez polską policję pod zarzutem malwersacji finansowych. Film kończy scena, w której Karol spostrzega Dominique spoglądającą nań z okna zakładu karnego.
Obsada mały|Julie Delpy (na zdj. w 1991), odtwórczyni roli Dominique Vidal
Ścieżka dźwiękowa
Trois Couleurs: Blanc (Bande Originale Du Film) – muzykę do filmu skomponował Zbigniew Preisner, nagrania ukazały się w 1994 roku nakładem wytwórni muzycznej Virgin. W 1997 roku płyta uzyskała w Polsce certyfikat złotej.
Lista utworów „The Beginning” – 1:17 „The Court” – 1:04 „Dominique Tries To Go Home” – 1:14 „A Chat In The Underground” – 2:11 „Return To Poland” – 1:26 „Home At Last” – 1:23 „On The Wisla” – 1:12 „First Job” – 0:49 „Don’t Fall Asleep” – 0:46 „After The First Transaction” – 1:21 „Attempted Murder” – 1:23 „The Party On The Wisla” – 1:49 „Don Karol I” – 0:53 „Phone Call To Dominique” – 0:37 „Funeral Music” – 1:30 „Don Karol II” – 0:54 „Morning At The Hotel” – 2:26 „Dominique’s Arrest” – 1:48 „Don Karol III” – 1:25 „Dominique In Prison” – 2:25 „The End” – 2:27
Odbiór Biały, jako jedyny film trylogii z elementami komicznymi, interpretowano jako mieszaninę różnych styli gatunkowych: filmu gangsterskiego, komedii, melodramatu. Odnajdywano w nim również nawiązania do konkretnych reżyserów, wśród nich – Charliego Chaplina (np. Świateł wielkiego miasta), Andrzeja Wajdy (aluzja do Popiołu i diamentu), a także do dzieł własnych. Mimo to, jak argumentowała Bogumiła Fiołek-Lubczyńska, Białego przy całej jego intertekstualności nie można nazwać filmem postmodernistycznym:
Nagrody i nominacje Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego reżysera – Krzysztof Kieślowski Złoty Niedźwiedź (nominacja)
Europejska Akademia Filmowa Najlepszy europejski film roku – Marin Karmitz (nominacja)
Złota Kaczka Najlepszy film polski – Krzysztof Kieślowski
Zobacz też Polskie filmy zgłoszone do rywalizacji o Oscara w kategorii filmu nieangielskojęzycznego
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Filmy w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego Kategoria:Francuskie komediodramaty Kategoria:Francuskie melodramaty Kategoria:Francuskie filmy z 1993 roku Kategoria:Polskie komediodramaty Kategoria:Polskie melodramaty Kategoria:Polskie filmy z 1993 roku Kategoria:Szwajcarskie komediodramaty Kategoria:Szwajcarskie melodramaty Kategoria:Szwajcarskie filmy z 1993 roku Kategoria:Polskie filmy zgłoszone do rywalizacji o Oscara w kategorii filmu nieanglojęzycznego Kategoria:Filmy nagrodzone Złotą Kaczką Kategoria:Filmy z serii Trzy kolory Kategoria:Ścieżki dźwiękowe wydane w roku 1994 Kategoria:Ścieżki dźwiękowe do filmów Kategoria:Francuskie filmy zrealizowane w koprodukcji międzynarodowej Kategoria:Filmy kręcone w Warszawie Kategoria:Filmy kręcone w Grodzisku Mazowieckim Kategoria:Filmy, których akcja toczy się w Paryżu Kategoria:Filmy kręcone w Paryżu Kategoria:Filmy o imigrantach Kategoria:Polskie filmy zrealizowane w koprodukcji międzynarodowej Kategoria:Szwajcarskie filmy zrealizowane w koprodukcji międzynarodowej