Jack Crawford, właśc. John Herbert Crawford (ur. 22 marca 1908 w Albury, Nowa Południowa Walia, zm. 10 września 1991 w Sydney) – australijski tenisista, zwycięzca sześciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej oraz jedenastu w grze podwójnej i mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa.
Kariera tenisowa Praworęczny Crawford słynął z eleganckiego stylu gry, przede wszystkim klasycznych, precyzyjnych uderzeń z głębi kortu. W 1933 był pierwszym graczem, który stanął przed szansą wygrania Wielkiego Szlema. W finale mistrzostw Australii pokonał Keitha Gledhilla 2:6, 7:5, 6:3, 6:2, następnie w mistrzostwach Francji Henri Cocheta 8:6, 6:1, 6:3. Finał wimbledoński 1933 przeszedł do historii jako jeden z najciekawszych (m.in. w opinii Ala Laneya). Crawford pokonał w półfinale Japończyka Jirō Satō i zmierzył się w finale z Ellsworthem Vinesem. Dla wyniku meczu kluczowe okazały się dwa momenty – drugi set, w którym Crawford dwukrotnie wygrywał swoje gemy serwisowe ze stanu 0:40, by ostatecznie jedyny raz przełamać rywala i wygrać 11:9 oraz końcówka piątego seta, kiedy przy stanie 4:4 Australijczyk niespodziewanie zmienił taktykę i zagrał kilka punktów stylem „serwis-wolej”, czym kompletnie zaskoczył Vinesa. Ostatecznie Crawford triumfował 4:6, 11:9, 6:2, 2:6, 6:4, tym samym do mistrzostw USA przystępował z trzema wygranymi wielkoszlemowymi. Do skompletowania Wielkiego Szlema zabrakło mu jednego seta – w półfinale pokonał Franka Shieldsa, a w finale prowadził z Fredem Perrym 2:1 w setach. Do finałowej porażki Crawforda przyczyniły się problemy zdrowotne (chorował na astmę), co dobitnie pokazuje wynik ostatnich dwóch setów finału mistrzostw USA 1933 – 3:6, 13:11, 6:4, 0:6, 1:6. Tym samym nie padł pierwszy w historii tenisowy Wielki Szlem – pięć lat później stało się to udziałem Amerykanina Dona Budge’a.
Crawford cieszył się dużą popularnością wśród widzów. W czołowej dziesiątce rankingu światowego, prowadzonego przez pismo „Daily Telegraph”, znajdował się nieprzerwanie w latach 1932–1937, w tym jako lider w 1933 (poza turniejami wielkoszlemowymi wygrał wówczas trzynaście mniejszych imprez). W międzynarodowych mistrzostwach Australii w grze pojedynczej triumfował łącznie cztery razy, również cztery razy wygrywał ten turniej w deblu, a trzy w mikście, razem z żoną Marjorie. Ponadto trzy razy przegrywał w finale singla mistrzostw Australii, ostatni raz w 1940, kiedy w półfinale wyeliminował obrońcę tytułu Johna Bromwicha, a w decydującym meczu uległ Adrianowi Quistowi. Odnosił zwycięstwa we wszystkich konkurencjach także na Wimbledonie i w mistrzostwach Francji, nigdy nie wygrał natomiast – w żadnej konkurencji – mistrzostw USA. W zwycięskim deblu na Wimbledonie partnerował w 1935 Quistowi, w mikście w 1930 Elizabeth Ryan. W 1931, kiedy Crawford wygrywał po raz pierwszy mistrzostwa Australii (w finale z Harrym Hopmanem), jego żona przegrała finał tego turnieju z Coral McInnes Buttsworth.
Występował w reprezentacji Australii w Pucharze Davisa w latach 1928, 1930 i 1932-1937. W 1936 przyczynił się do pierwszego od 13 lat awansu zespołu australijskiego do finału, zdobywając kluczowe punkty w meczu z Amerykanami (pokonał Wilmera Allisona) i Niemcami. W finale z broniącymi trofeum Brytyjczykami zdobył jednak punkt jedynie w deblu (z Quistem), a w singlu przegrał zarówno z Perrym, jak i Austinem. Był również w składzie zwycięskiej ekipy w 1939, ale w żadnym meczu nie wystąpił. Łączny bilans jego występów w Pucharze Davisa to 36 zwycięstw i 21 porażek, z czego w singlu 23 zwycięstwa i 16 porażek.
Wymieniony przez Jacka Kramera w gronie 21 najlepszych zawodników w historii, w 1979 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych mistrzostwa Australii gra pojedyncza – wygrane 1931, 1932, 1933, 1935, finały 1934, 1936, 1940 gra podwójna – wygrane 1929, 1930 (oba z Harrym Hopmanem), 1932 (z Garem Moonem), 1935 (z Vivem McGrathem), finały 1931 (z Harrym Hopmanem), 1933 (z Garem Moonem), 1936, 1940 (oba z Vivem McGrathem) gra mieszana – wygrane 1931, 1932, 1933, finały 1929, 1930 (wszystkie z Marjorie Cox Crawford) mistrzostwa Francji gra pojedyncza – wygrana 1933, finał 1934 gra podwójna – wygrana 1935 (z Adrianem Quistem), finał 1934 (z Vivem McGrathem) gra mieszana – wygrana 1933 (z Margaret Scriven) Wimbledon gra pojedyncza – wygrana 1933, finał 1934 gra podwójna – wygrana 1935 (z Adrianem Quistem) gra mieszana – wygrana 1930 (z Elizabeth Ryan), finał 1928 (z Daphne Akhurst) mistrzostwa USA gra pojedyncza – finał 1933 gra podwójna – finał 1939 (z Harrym Hopmanem)
Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej mistrzostwa Australii 1931 – 6:4, 6:2, 2:6, 6:1 z Harrym Hopmanem mistrzostwa Australii 1932 – 4:6, 6:3, 3:6, 6:3, 6:1 z Harrym Hopmanem mistrzostwa Australii 1933 – 2:6, 7:5, 6:3, 6:2 z Keithem Gledhillem mistrzostwa Francji 1933 – 8:6, 6:1, 6:3 z Henrim Cochetem Wimbledon 1933 – 4:6, 11:9, 6:2, 2:6, 6:4 z Ellsworthem Vinesem mistrzostwa USA 1933 – 3:6, 13:11, 6:4, 0:6, 1:6 z Fredem Perrym mistrzostwa Australii 1934 – 3:6, 5:7, 1:6 z Fredem Perrym mistrzostwa Francji 1934 – 4:6, 9:7, 6:3, 5:7, 3:6 z Gottfriedem von Crammem Wimbledon 1934 – 3:6, 0:6, 5:7 z Fredem Perrym mistrzostwa Australii 1935 – 2:6, 6:4, 6:4, 6:4 z Fredem Perrym mistrzostwa Australii 1936 – 2:6, 3:6, 6:4, 6:4, 7:9 z Adrianem Quistem mistrzostwa Australii 1940 – 3:6, 1:6, 2:6 z Adrianem Quistem
Bibliografia
Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978
Linki zewnętrzne sylwetka na stronie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy
Kategoria:Australijscy tenisiści Kategoria:Triumfatorzy Australian Open Kategoria:Triumfatorzy French Open Kategoria:Triumfatorzy Wimbledonu Kategoria:Triumfatorzy wielkoszlemowych turniejów juniorskich Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1991