Jerzy Piotr Szymanek (ur. 11 kwietnia 1937 w Ignacowie Poduchownym, zm. 8 marca 2026 w Warszawie) – polski dziennikarz i polityk. Poseł na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej VI, VII i VIII kadencji, w latach 1983–1985 sekretarz Rady Państwa.
Życiorys Urodzony w rodzinie chłopskiej. Syn Piotra (także działacza ludowego, przewodniczącego prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi i posła do Krajowej Rady Narodowej) i Marii. W 1950 wstąpił do Związku Młodzieży Polskiej. W 1958 ukończył studia na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1959 członek Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, należał także do władz stronnictwa, w latach 1971–1973 prezes Wojewódzkiego Komitetu w Łodzi, w latach 1973–1984 i 1988–1989 członek Naczelnego Komitetu, w latach 1976–1984 członek prezydium Naczelnego Komitetu, w latach 1973–1981 sekretarz Naczelnego Komitetu, a w latach 1981–1984 wiceprezes i członek Sekretariatu Naczelnego Komitetu. Działał także w Związku Młodzieży Wiejskiej, gdzie od 1966 do 1970 zasiadał w prezydium, a w latach 1970–1974 w zarządzie głównym.
W latach 1958–1966 pracował jako publicysta i kierownik działu w redakcji „Dziennika Ludowego”, w latach 1966–1968 był zastępcą redaktora naczelnego tygodnika „Zarzewie”, a w latach 1968–1971 pełnił taką samą funkcję ponownie w „Dzienniku Ludowym”. W latach 1986–1988 wiceprezes, a w latach 1988–1990 prezes Zarządu Centralnego Związku Spółdzielczości Rękodzieła Ludowego i Artystycznego „Cepelia”.
W latach 1983–1985 sekretarz Rady Państwa, w latach 1972–1985 poseł na Sejm Polskiej Rzeczypospoltej Ludowej VI, VII i VIII kadencji z okręgu Piotrków Trybunalski. W latach 1988–1989 członek Rady Społeczno-Gospodarczej przy Sejmie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, w latach 1981–1983 członek prezydium i sekretarz Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W 1982 wszedł w skład Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Wincentego Witosa w Warszawie, który został odsłonięty w 1985J. Sałkowski, T. Iwanowska, Na odsłonięcie pomnika Wincentego Witosa – a Polska winna trwać wiecznie, Warszawa 1985, s. 21..
Zmarł 8 marca 2026 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na PowązkachWyszukiwarka grobów w Warszawie..
Odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski LudowejProfil na stronie Biblioteki Sejmowej. Złota Honorowa Odznaka Polskiego Związku Kolarskiego (1980)Stanisław Gucwa przyjął przedstawicieli PZKol, „Życie Warszawy”, nr 155, 2 lipca 1980, s. 6. inne odznaczenia
Przypisy
Bibliografia Informacje w BIP IPN
Kategoria:Absolwenci Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu Kategoria:Członkowie Rady Państwa PRL Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej Kategoria:Działacze Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej Kategoria:Działacze Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego Kategoria:Działacze Związku Młodzieży Wiejskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Posłowie z okręgu Piotrków Trybunalski Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Zmarli w 2026