Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich przeprowadzone między 14 a 24 lutego 1988 roku w ramach igrzysk w Calgary.
Skoczkowie rywalizowali o medale olimpijskie po raz piętnasty. Rozegrano dwa konkursy indywidualne, w których zarówno na obiekcie normalnym (K-89), jak i na dużym (K-114) zwyciężył Matti Nykänen. Na mniejszej skoczni wyprzedził on Pavla Ploca i Jiříego Malca, zaś za drugim razem – Erika Johnsena i Matjaža Debelaka. Po raz pierwszy w historii igrzysk odbył się konkurs drużynowy, w którym złoty medal zdobyła Finlandia, srebrny – Jugosławia, a brązowy – Norwegia. Dzięki temu Matti Nykänen został pierwszym skoczkiem, który zdobył w czasie jednych igrzysk trzy tytuły mistrza olimpijskiego.
Łącznie w zawodach wystartowało 65 skoczków, reprezentujących 19 państw. Najmłodszym zawodnikiem był Heinz Kuttin (17 lat i 40 dni), natomiast najstarszym – Piotr Fijas (29 lat i 241 dni). Po raz ostatni w olimpijskich konkursach skoków narciarskich wzięli udział przedstawiciele Hiszpanii, Jugosławii, Niemieckiej Republiki Demokratycznej i Związku Radzieckiego, zaś po raz pierwszy wystartował w nich reprezentant Wielkiej Brytanii. Ponadto po ośmioletniej przerwie do rywalizacji olimpijskiej powrócili skoczkowie ze Szwecji.
Były to ostatnie igrzyska olimpijskie, w czasie których dominował styl klasyczny w skokach narciarskich.
Przed igrzyskami Budowa skoczni narciarskich thumb|Panorama Canada Olympic Park – po lewej widoczny kompleks skoczni narciarskich Calgary otrzymało prawo organizacji XV Zimowych Igrzysk Olimpijskich we wrześniu 1981. W przedstawionym pierwotnie Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu projekcie zakładano, że zawody w skokach narciarskich (a także w biegach narciarskich, bobslejach i saneczkarstwie) zostaną przeprowadzone w leżącym o około 50 km na zachód od miasta ośrodku turystycznym u podnóża Canadian Rockies. W lipcu 1983 zdecydowano jednak o lokalizacji zawodów w skokach, bobslejach i saneczkarstwie w rejonie ośrodka narciarskiego Paskapoo na obrzeżach Calgary, na co wpływ miały protesty mieszkańców Bragg Creek, znaczący spadek cen ziemi w Paskapoo oraz chęć zorganizowania zawodów we wspomnianych dyscyplinach możliwie najbliżej miasta gospodarza. Na obszarze wydzierżawionym przez rząd federalny w Paskapoo zaprojektowano Canada Olympic Park, którego częścią był kompleks skoczni narciarskich. Jego budowę rozpoczęto jesienią 1984, a zakończono w listopadzie 1986. Całość inwestycji kosztowała 72,2 mln dolarów kanadyjskich. Jeszcze w czasie powstawania park olimpijski odwiedziło ponad 100 tysięcy osób.
Kompleks skoczni olimpijskich w Calgary składa się z czterech obiektów. Skocznia duża (K-114) i normalna (K-89) z rozbiegami betonowymi składają się z wspólnego wybiegu zakończonego przeciwstokiem. Po obu jego stronach wybudowano trybuny mieszące 35 tysięcy widzów, dodatkowo przewidziano możliwość oglądania zawodów przez dodatkowych 15 tysięcy osób stojących wokół przeciwstoku. Do celów treningowych przeznaczono skocznię 30-metrową (małą), mającą wspólny wybieg z obiektem 50-metrowym (średnim). Ten ostatni, podobnie jak skocznię normalną, wyposażono w nawierzchnię igelitową. Wierzchołek wieży obiektu dużego jest najwyżej położonym punktem w najbliższym otoczeniu Calgary, stąd też przewidziano dla niego również funkcję miejsca widokowego. Kompleks, wraz z całym Canada Olympic Park, otwarto oficjalnie 23 listopada 1986. Pierwsze zawody na skoczni normalnej odbyły się 28 i 29 listopada 1986 w ramach cyklu imprez Preview 88, będących próbą generalną przed igrzyskami olimpijskimi, nie spotkały się one jednak z większym zainteresowaniem. Później, pod koniec 1987, kompleks uzupełniono o odpowiednie zaplecze techniczne dla mediów.
Wprowadzenie konkursu drużynowego Igrzyska olimpijskie w Calgary były pierwszymi, w czasie których zorganizowano konkurs drużynowy w skokach narciarskich na obiekcie dużym. Konkurencja ta została wcześniej wprowadzona do programu mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (po raz pierwszy rozegrano ją w ramach tej imprezy w 1982 w Oslo). Drużyny składały się z czterech zawodników, którzy oddawali po dwie próby (odpowiednio w I i II serii). W każdej z serii do łącznej noty reprezentacji zaliczano trzy najlepiej punktowane skoki.
Tło zawodów Poprzednie imprezy mistrzowskie W czasie XIV Igrzysk Olimpijskich 1984 w Sarajewie główną rolę odgrywali reprezentant NRD Jens Weißflog i Fin Matti Nykänen – w obu konkursach zajęli dwa najwyższe miejsca, przy czym Weißflog zwyciężył na skoczni normalnej, a Nykänen na dużej. Ostatnie miejsce na podium na mniejszym obiekcie wywalczył Fin Jari Puikkonen, zaś na skoczni dużej 3. lokatę zajął reprezentant Czechosłowacji Pavel Ploc.
W lutym 1987 odbyły się w Oberstdorfie XXIII Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym, w ramach których rozegrano trzy konkursy – dwa indywidualne i jeden drużynowy. Na skoczni dużej zwyciężył Andreas Felder (Austria) przed Vegardem Opaasem (Norwegia) i Ernstem Vettorim (Austria). Mistrzem na skoczni normalnej został Jiří Parma (Czechosłowacja), wyprzedzając Mattiego Nykänena i V. Opaasa. W zawodach drużynowych na większym obiekcie zwyciężyła Finlandia (M. Nykänen, Ari-Pekka Nikkola, Tuomo Ylipulli, Pekka Suorsa), przed Norwegią (Ole Christian Eidhammer, Hroar Stjernen, Ole Gunnar Fidjestøl, V. Opaas), a brązowe medale zdobyli reprezentanci Austrii (A. Felder, E. Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner).
Przebieg sezonu 1987/1988 Przed startem igrzysk olimpijskich rozegrano 14 konkursów Pucharu Świata 1987/1988. Sezon zdominował Matti Nykänen, który zwyciężył 8 razy, a także dwukrotnie zajął drugie miejsce. Ponadto czterokrotnie wygrał Pavel Ploc (do tego dwukrotnie był drugi). Po jednej wygranej na koncie mieli Jens Weißflog (łącznie 5 razy na podium) i Ernst Vettori (2 razy na podium).
Odbywający się na przełomie 1987 i 1988 w ramach PŚ 36. Turniej Czterech Skoczni z niemal 100-punktową przewagą wygrał Matti Nykänen, wygrywając w trzech konkursach i w jednym zajmując drugą lokatę. Na podium imprezy stanęli również Jens Weißflog i Jiří Parma. Ostatnimi zawodami PŚ przed rozpoczęciem igrzysk był Turniej Szwajcarski – również i jego klasyfikację ogólną wygrał Nykänen, przed Miranem Tepešem (Jugosławia) i Ernstem Vettorim. Na podium konkursu w Engelbergu, rozegranego 24 stycznia 1988 roku na zakończenie turnieju, znaleźli się: J. Weißflog, M. Nykänen i Andreas Felder.
Klasyfikacje Pucharu Świata i Pucharu Narodów W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata Matti Nykänen wyprzedzał o 57 punktów Pavla Ploca i o 109 punktów Jensa Weißfloga. W 1988 zrezygnowano na stałe z wliczania konkursów olimpijskich do klasyfikacji Pucharu Świata.
Klasyfikacja Pucharu Świata przed rozpoczęciem IOMiejsceZawodnikPaństwoPunktyStrata do lidera1.Finlandia220–2.Czechosłowacja163573.NRD1111094.Czechosłowacja1001205.Austria991216.Jugosławia961247.Jugosławia711498.RFN611599.Szwecja6016010.RFN5616511.Norwegia5017012.RFN4417613.Austria4317714.Norwegia4018015.Austria3818216.Szwajcaria3718317.Norwegia3418618.Finlandia3118919.USA2919120.Czechosłowacja2819221.NRD2619422.Kanada2519523.Szwecja2419624.Finlandia2319725.Norwegia2219825.Finlandia2219827.Austria2020027.Austria2020029.Kanada1820230.Szwajcaria1620431.Kanada1520532.Norwegia1420633.Norwegia1320734.Finlandia1220835.Finlandia1120935.Szwajcaria1120935.Włochy1120938.Jugosławia1021039.Jugosławia921139.Szwecja921139.Finlandia921142.Jugosławia721342.Polska721342.NRD721342.Kanada721342.Włochy721347.Czechosłowacja621448.RFN521548.Japonia521548.ZSRR521551.Jugosławia421651.USA421651.Austria421654.Szwajcaria321754.RFN321756.Bułgaria221857.Czechosłowacja121957.NRD121957.Norwegia1219
W klasyfikacji generalnej Pucharu Narodów prowadziła Finlandia, dla której prawie 70% punktów zdobył Nykänen (łącznie punktowało 7 skoczków). Wyprzedzała ona o 33 punkty Czechosłowację (jedyną reprezentację punktującą we wszystkich zawodach PŚ; razem 5 zawodników) i o 120 punktów Austrię (do jej dorobku zaliczano punkty 6 skoczków).
Klasyfikacja Pucharu Narodów przed rozpoczęciem IOMiejscePaństwoPunktyStrata do lidera1.Finlandia359–2.Czechosłowacja326333.Austria2391204.Jugosławia2081515.Norwegia1781816.RFN1691907.NRD1452148.Szwecja932669.Szwajcaria6729210.Kanada6529411.USA3332612.Włochy1834113.Polska735214.Japonia535415.ZSRR535416.Bułgaria2357
Harmonogram zawodów Zawody indywidualne na skoczni normalnej odbyły się zgodnie z planem 14 lutego 1988 roku – seria próbna rozpoczęła się o 11:15 czasu miejscowego, a I seria konkursowa o 13:30. Organizację kolejnych treningów i konkursów utrudniła zmienna pogoda, przede wszystkim odwilż i silny wiatr. Jako drugie miały zostać rozegrane zawody drużynowe na skoczni dużej, których początek przewidziano na 17 lutego o 13:30, jednak tego dnia nie oddano w Canada Olympic Park żadnych prób z powodu siły wiatru przekraczającej 40 km/h. Nie rozlosowano też kolejności startu poszczególnych reprezentacji, a sam konkurs przełożono na kolejny dzień. 18 lutego odbyły się trzy serie treningowe, jednak rozegranie zawodów ponownie uniemożliwiały silne podmuchy wiatru, wobec czego jury kilkakrotnie przesuwało godzinę ich rozpoczęcia, a następnie rozważało przeniesienie ich na skocznię normalną, by ostatecznie zdecydować o nowym terminie w kolejnym tygodniu.
Problemy z pogodą spowodowały zamianę kolejności zawodów drużynowych i indywidualnych na większym obiekcie. Konkurs indywidualny na skoczni dużej miał odbyć się pierwotnie 20 lutego, jednak i w tym przypadku uniemożliwiły go złe warunki atmosferyczne, podobnie jak w kolejnych dwóch dniach. Poza silnym wiatrem utrudnieniem stała się odwilż – temperatura powietrza wzrosła nawet do 17 °C. Zawody udało się rozegrać 23 lutego, choć również z opóźnieniem – seria próbna rozpoczęła się o 13:00, a I seria o 14:00 (planowano ją na 12:30). Oglądała je największa w czasie tych igrzysk, przeszło 80-tysięczna widownia, m.in. dzięki decyzji o sprzedaży biletów na trzy konkurencje jednocześnie w ramach rekompensaty za wielokrotne przekładanie zawodów. Konkurs drużynowy udało się ostatecznie rozegrać 24 lutego, tym razem już bez przeszkód pogodowych – serię próbną rozpoczęto o 11:45, zaś właściwa rywalizacja rozpoczęła się o 13:30.
Skocznie Konkursy rozegrano na dwóch obiektach – normalnym (K-89) i dużym (K-114). Na pierwszym z nich rozegrano jeden konkurs indywidualny, na drugim – konkurs indywidualny i drużynowy.
Nazwa skoczni Miasto Nota za metrWartość punktowa, która była dodawana lub odejmowana za każdy metr powyżej lub poniżej punktu K (wartość bazowa – 60 punktów). 100px Canada Olympic Park Calgary 70 m K-89 1,6 pkt 90 m K-114 1,4 pkt
Jury Kierownikiem zawodów był przedstawiciel gospodarzy Rob McCormack, a funkcję delegata technicznego sprawował Torbjørn Yggeseth (Norwegia). Skład jury kierującego konkursem uzupełnili: na skoczni normalnej: sędzia Georges Gottardi (Szwajcaria) oraz trenerzy Andreas Saehlie (Kanada) i Dalibor Motejlek (Czechosłowacja); w czasie zawodów indywidualnych na skoczni dużej: sędzia Sulo Kuronen (Finlandia) oraz trenerzy A. Saehlie i Greg Windsperger (Stany Zjednoczone); w czasie zawodów drużynowych na skoczni dużej: sędzia Don Burdick (Stany Zjednoczone) oraz trenerzy A. Saehlie i Danilo Pudgar (Jugosławia).
Poniższa tabela przedstawia sędziów, którzy oceniali styl skoków w poszczególnych konkursach. Sędzia Kraj Stanowisko na wieży sędziowskiej konk. ind. K-89 konk. ind. K-114 konk. druż. K-114 Don BurdickUSA A D B Georges GottardiSzwajcaria B A Karol ŠtrbaCzechosłowacja C E E Ernie MarchioriKanada D C D Suro KulonenFinlandia E B Piero PertileWłochy colspan=2 A Walentin TatarincewZSRR colspan=2 C
Przebieg zawodów Konkurs indywidualny na skoczni normalnej thumb|Fiński znaczek pocztowy uwieczniający Mattiego Nykänena w locie w czasie konkursu olimpijskiego w Calgary na skoczni normalnej