Miłosław Kołodziejczyk

Miłosław Jan Kołodziejczyk (ur. 23 czerwca 1928 w Sułoszowej, zm. 3 marca 1994 w Częstochowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, rektor Częstochowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie w latach 1974–1979, biskup pomocniczy częstochowski w latach 1978–1994.

Życiorys Urodził się 23 czerwca 1928 w Sołuszowej jako jedno z ośmiorga dzieci Stefana i Anny z domu Rudzińskiej, prowadzących kilkuhektarowe gospodarstwo rolne. Jego młodszy brat Eugeniusz również został księdzem. Od września do grudnia 1942 kształcił się w Szkole Handlowej w Wolbromiu, w czasie okupacji brał udział tajnych kompletach, realizując program gimnazjum, w lutym 1945 został przyjęty do IV klasy Państwowego Gimnazjum Ogólnokształcącego w Olkuszu, gdzie w lipcu tego samego roku uzyskał małą maturę. We wrześniu 1945 podjął naukę w Liceum Ogólnokształcącym oo. Pijarów w Krakowie, skąd w listopadzie tego samego roku przeniósł się do Państwowego Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica w Sosnowcu, gdzie w 1947 złożył egzamin dojrzałości.

W latach 1947–1952 odbył studia filozoficzno-teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i równocześnie formację kapłańską w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. W czasie studiów należał do sekcji wydającej skrypty, na piątym kursie seminaryjnym pełnił funkcję dziekana alumnów. Święceń prezbiteratu udzielił mu 29 czerwca 1952 w Katedrze Świętej Rodziny w Częstochowie miejscowy biskup pomocniczy Stanisław Czajka. Inkardynowany został do diecezji częstochowskiej. W 1952 uzyskał magisterium z teologii w zakresie teologii dogmatycznej. Studia w tym zakresie kontynuował w latach 1953–1956 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując w 1955 licencjat z teologii, i w latach 1965–1967 na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, kończąc je z doktoratem z teologii na podstawie dysertacji Tożsamość Mistycznego Ciała Chrystusa i Kościoła rzymskokatolickiego w teologii ostatniej doby. Specjalność pogłębiał w latach 1967–1969 w Rzymie, gdzie rozpoczął przygotowania do napisania rozprawy habilitacyjnej Teologiczna natura odpustów.

W latach 1952–1954 pracował jako wikariusz w Parafii św. Joachima w Zagórzu. W trakcie II synodu diecezji częstochowskiej pełnił funkcję przewodniczącego synodalnej komisji ds. powołań i seminariów duchownych, a także był członkiem komisji ds. duchowieństwa i komisji doktrynalnej. W 1974 został członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. W 1973 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości.

Od 1956 był wykładowcą w częstochowskim seminarium duchownym, gdzie prowadził zajęcia z teologii dogmatycznej (1956–1993), patrologii (1956–1964), historii teologii (1956–1964) i propedeutyki teologii (1962–1967), ponadto od 1956 pełnił funkcję sekretarza kancelarii seminarium, od 1962 zajmował stanowisko prefekta, a w latach 1974–1979 sprawował urząd rektora. W latach 1969–1979 prowadził wykłady z teologii dogmatycznej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie, gdzie w 1971 objął stanowisko zastępcy profesora przy Katedrze Teologii Dogmatycznej, a w latach 1971–1974 pełnił funkcję sekretarza Rady Wydziału. W latach 1971–1973 wykładał dogmatykę w Instytucie Eklezjologicznym w Częstochowie, którego wicerektorem został w 1974. Należał do Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Krakowie.

5 grudnia 1978 papież Jan Paweł II prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji częstochowskiej ze stolicą tytularną Avissa. Święcenia biskupie przyjął 31 grudnia 1978 w Bazylice Katedralnej Świętej Rodziny w Częstochowie. Konsekrował go miejscowy biskup diecezjalny Stefan Bareła w asyście Stanisława Smoleńskiego, biskupa pomocniczego krakowskiego, i Tadeusza Szwagrzyka, biskupa pomocniczego częstochowskiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Sub Tuum Praesidium (Pod Twoją obronę). Od 1979 sprawował urząd wikariusza generalnego. W diecezji nadzorował formację młodszych kapłanów, rozwój i poziom naukowy Instytutu Eklezjologicznego w Częstochowie, formację zakonów i zgromadzeń żeńskich w diecezji. Był wiceprzewodniczącym wydziału ds. duchowieństwa i referentem ds. personalnych w kurii diecezjalnej. Należał do rady kapłańskiej, kolegium konsultorów i rady duszpasterskiej. Przewodniczył Archidiecezjalnej Komisji II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego oraz komitetowi budowy siedziby wyższego seminarium duchownego w Częstochowie. W 1979 został kanonikiem kapituły katedralnej (następnie jej prepozytem).

W ramach Episkopatu Polski zasiadał w latach 1984–1989 w Komisji „Iustitia et Pax”, w latach 1984–1994 w Komisji ds. Trzeźwości, ponadto także w Komisji ds. Apostolstwa Świeckich. Pełnił również funkcję krajowego duszpasterza nauczycieli i wychowawców.

Zmarł 3 marca 1994 w Szpitalu im. Ludwika Rydygiera w Częstochowie. 5 marca 1994 został pochowany w dolnej kaplicy Kościoła Przemienienia Pańskiego (którego wezwanie zmieniono na Zmartwychwstania Pańskiego w Tajemnicy Emaus) na Cmentarzu Kule w Częstochowie.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Biskupi częstochowscy Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Kule w Częstochowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Sułoszowej Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1994